Zoeken

snoep - Zoekresultaten

Niet gevonden wat je zocht? Probeer op wat anders te zoeken

Graag geven we ons paard iets lekkers als hij goed gewerkt heeft. Wat kun je ‘veilig’ aan een paard geven en wat kun je beter vermijden?

Bananen

Onderzoek heeft aangetoond dat paarden over het algemeen de voorkeur geven aan banaan boven wortels en appels. Grappig is dat bekende dressuurpaarden dol zijn op bananen. Salinero van Anky van Grunsven is er dol op, en ook Lara Butler’s Rubin Al Asad en Marakov en Royal Concert van Michael Eilberg. Bananen kunnen met schil en al worden gevoerd; ze zijn rijk aan kalium.

Bleekselderij

Bleekselderij wordt aanbevolen als een gezonde traktatie voor je paard. Het bevat weinig suiker en is een geweldig alternatief voor wortels, die voor 20% uit suiker bestaan. Bovendien is de textuur van selderij prima; het bevat veel cellulose, waardoor het heel goed is om op te kauwen. Hoe meer het paard kauwt, hoe meer speeksel het genereert. Speeksel is alkalisch en helpt tegen maagzweren.

Veilige traktaties voor paarden

Andere veilige traktaties voor paarden zijn onder andere:
– aardbeien
– rozijnen
– (Cantaloupe en andere) meloen
– druiven
– fenegriek
– camille
– munt
– rode biet
– rapen
– pastinaak

Niet geschikt voor paarden

Niet alle groenten en fruit zijn echter geschikte traktaties voor paarden. Voedingsmiddelen die de neiging hebben darmgas te produceren of die tot de nachtschadefamilie behoren, moeten worden vermeden.

Voedingsmiddelen die moeten worden vermeden, zijn onder andere:
– uien
– aardappelen
– tomaten
– kool
– spruitjes

Net als mensen hebben echter ook paarden ‘guilty pleasures’. Wat je ook kiest voor je paard, houd rekening met het suikergehalte.

En als je deelneemt aan (FEI) wedstrijden, moet je extra voorzichtig zijn, omdat sommige stoffen op de dopinglijst staan, zoals chocola. Al vind je paard het nóg zo lekker, het levert je wel een schorsing op als de FEI je paard controleert.

Horseandhound/Hoefslag

Foto: DigiShots

0 1272
opofferen voor paarden

Naast gewoon normale biks en hooi kun je je voor je paard ook van allerlei snoep of snacks verkrijgbaar. Een beloning, in de vorm van lekkere brokken met een handig formaat en een speciale geur, kleur en of smaak. Snoep is niet per definitie slecht. Maar net als bij kinderen geldt: geef het met mate.

Zetmeel en suiker

Snoep heeft bijna altijd een hoog gehalte aan zetmeel en suiker. Dit levert veel energie en teveel energie is niet gewenst. De energie uit snoep tikt net zo goed aan wanneer het gaat om bijvoorbeeld overgewicht. Paarden met insulineresistentie zijn beter af met een beloning in de vorm van een wortel of appel of iets dergelijks.

Kunstmatige stoffen

Kunstmatige geur-, kleur- en smaakstoffen kunnen meestal geen kwaad, zeker niet wanneer het slechts met mate wordt gebruikt. Als je geen kunstmatige stoffen wilt gebruiken, kun je ook kiezen voor volledig natuurlijke producten.

Opdringerig

Snoep is niet noodzakelijk. Integendeel, gebruik van snoep brengt eerder problemen met zich mee. Is het niet in de vorm van verkeerde voedingsstoffen, dan wel in de vorm van gedragsproblemen. Inconsequent gebruik kan opdringerig gedrag veroorzaken, wat tot gevaarlijke situaties kan leiden.

Bron: Hoefslag
Foto: Shutterstock

[shortcode-variables slug=”post-banner”]

0 4174

In het Zuid-Hollandse Strijen runt Judy de Winter haar handelsstal. Hoefslag liep een ochtend mee om te zien hoe zij haar paarden verkoopt. ‘Alles draait hier om perfectionisme.’

We komen aan in de ochtend en in de stal staat stalruiter Philip van Ommen al op ons te wachten. Tijdens de koffie vertelt De Winter ons hoe haar bedrijf ooit is begonnen: ‘Ik wilde graag paardrijden, maar paardensport en dan vooral de latere topsport is een dure bezigheid. Dat moest bekostigd worden en om dat te kunnen, deed ik vanaf mijn 21ste handel. In het begin was de handel één van de zijwegen die ik bewandelde. Vanaf mijn 26ste tot mijn 32ste heb ik internationaal Grand Prix gereden met drie paarden. Alle drie die paarden kon ik goed verkopen en zo ontdekte ik dat ik me beter helemaal kon richten op de handel.’

Vervolgens laat De Winter ons in de stallen zien hoe haar paarden voorgesteld worden aan klanten. ‘Ik ben een perfectionist. Alle paarden worden gevlochten, krijgen babyolie op hun neus, witte bandages om hun benen en om het af te maken gebruiken we glitterspray. Ik houd van glitter en glamour! En het is belangrijk dat mensen zich welkom voelen; op het moment dat een klant binnenkomt draait alles om hem. Ik ga voor het rode-loper-effect.’

Creatief ondernemen

‘Momenteel trekt de markt weer aan en ben ik volop bezig om het juiste paard te verbinden aan mijn klanten. Aan het begin van de crisis waren er even heel weinig klanten. Mijn belangrijkste afzetmarkt was Amerika en dat stortte volledig in. Toen bedacht ik me dat het allemaal anders moest, wilde ik de crisis overleven. Ik had een stal vol schoolmasters staan en besloot die paarden in te zetten voor trainingsweken. Dat bleek te werken, want de aanvragen stroomden binnen en zo verdiende ik alsnog geld met deze paarden. Toen de markt later weer aantrok, verkocht ik aan diezelfde trainingsklanten omdat zij goede ervaringen hadden met mijn paarden. Zo sneed het mes aan twee kanten.’

Meer lezen over Judy de Winter? Het hele artikel vind je terug in onze nieuwste special met als thema ‘Eigen Paard’.

Tekst: Steef Roest

Foto: Remco Veurink

0 1538

Veel mensen belonen hun paard of pony regelmatig met wat lekkers. Een appel, een wortel, een snoepje, een paar sneeën uitgedroogd brood, maar soms ook een bak appels, een schep muesli, of een half brood. Het paard vindt het lekker, maar teveel extra’s kunnen leiden tot overgewicht, opdringerig gedrag en spijsverteringsproblemen.

1. Niet te veel/te vaak

Extra’s zijn vaak rijk aan voedingsstoffen. Ga er daarom spaarzaam mee om, want overgewicht ligt op de loer. Ook kan het gehele rantsoen uit evenwicht worden gebracht wanneer er veel/vaak extra’s worden gevoerd. Overschotten aan allerlei voedingsstoffen kunnen leiden tot vage klachten die vaak niet worden herleid tot de ‘extra’s’.

2. Pas op met fruit en brood

Zowel fruit als brood is suikerrijk, waardoor het schommelingen in de bloedsuiker veroorzaakt en bij sommige paarden/pony’s leidt tot problemen zoals bijvoorbeeld hoefbevangenheid. Teveel fruit of brood kan ook gemakkelijk (gas)koliek veroorzaken.

3. Zorg dat het rantsoen in balans is

Het basisrantsoen (ruwvoer en krachtvoer) moet zoveel mogelijk uitgebalanceerd zijn, met voldoende energie, eiwit en vitamines/mineralen. Eventuele ‘gaten’ kunnen worden opgevuld met een zorgvuldig gekozen supplement. Ook extra’s dienen bij het rantsoen geteld te worden; dit eet je paard tenslotte ook.

4. Ongewenst gedrag

Paarden die te pas en te onpas iets lekker krijgen, kunnen vervelend en opdringerig gedrag gaan vertonen, zoals schrapen op de poetsplaats, opdringerig gedrag op stal of in de wei. Soms kan dit tot gevaarlijke situaties leiden. Consequent omgaan met beloningen helpt problemen voorkomen.

Lees meer: 10 tips voor het voeren van paarden

Ir. Marike Jacobs (Voerconsultant & Columniste VoerVergelijk.nl)

Meer over de auteur: Marike Jacobs is afgestudeerd aan Wageningen Universiteit voor de masteropleiding Animal Nutrition en gespecialiseerd in paardenvoeding. Tijdens haar studie schreef Marike o.a. artikelen voor PaardenSport en verder werkt ze als stalmedewerker op een pensionstal. Mennen is haar favoriete tak van de paardensport, maar voeding en verzorging, en het waarborgen van de ‘happy athlete’ vanuit dat oogpunt, hebben de meeste aandacht.

VoerVergelijk.nl brengt iedere week op de site van de Hoefslag een voedingsverhaal met nuttige tips. VoerVergelijk is een onafhankelijke vergelijkingswebsite die is uitgegroeid tot een platform voor paardenvoer. Op VoerVergelijk kan een bezoeker paardenvoer zoeken, vergelijken en beoordelen. De database bevat alle paardenvoeders en supplementen die in Nederland en België verkrijgbaar zijn.

Foto: Remco Veurink

0 109

De hoofdrubriek van de dag is in Rome gewonnen door Sergio Alvarez Moya. De Spanjaard stuurde de elfjarige Jarnac-nakomeling G and C Quitador Rochelais in 64.90 seconden door de vijfsterren rubriek over 1.50/1.55m direct op tijd. Francois Mathy Jr zat hem echter op de hielen, want de Belg stuurde zijn topmerrie Polinska des Isles (v. Diamant de Semilly) in 64.98 seconden over de finish. Laura Kraut (Amerika) en Deauville S (v. Diamant de Semilly) volgden op de derde plaats, voor Billy Twomey en zijn doorgewinterde Tinka’s Serenade (v. Tinka’s Boy). Lorenzo de Luca en Gangster de Longchamps (v. Orlando) maakten de top vijf compleet.

Kent Farrington, goed voor winst in de eerste twee rubrieken van vandaag, sloot met de negenjarige Gazelle (v. Kashmir van Schuttershof) aan op de zesde plaats. Deze moest hij echter wel delen met Pieter Devos (België), die met Dream of India Greenfield (v. Gem of India) exact dezelfde eindtijd noteerde. Nederlands kampioenen Leopold van Asten en VDL Groep Zidane (v. Heartbreaker) finishten op de veertiende plaats. Jur Vrieling en Arezzo VDL (v. Chin Chin) boekten met acht strafpunten de 48ste plaats.

Klik hier voor uitslagen.

Foto: Remco Veurink

0 270

Bijna ieder paardenvoermerk heeft naast het reguliere voer ook snoep of snacks in de handel. Deze hebben een handig formaat en een speciale geur, kleur en/of smaak, waardoor het als beloning dient. Sommige snoepjes bestaan voornamelijk uit tarwe- en/of maismeel, met toegevoegde, al dan niet kunstmatige, geur-, kleur- en smaakstoffen. Andere bevatten bijvoorbeeld voornamelijk luzerne en kruiden. Snoep is niet per definitie slecht, maar gebruik het wel met verstand.

1. Gebruik het met mate
Snoep heeft bijna altijd een hoog gehalte aan zetmeel en suiker. Dit levert veel energie; gebruik het dus met mate. De energie uit snoep tikt net zo goed aan wanneer het gaat om bijvoorbeeld overgewicht. Paarden met insulineresistentie zijn beter af met een beloning in de vorm van een wortel, appel of iets dergelijks.

2. Kunstmatig is niet per se slecht
Kunstmatige geur-, kleur- en smaakstoffen kunnen meestal geen kwaad, zeker niet wanneer het slechts met mate wordt gebruikt. Als je geen kunstmatige stoffen wilt gebruiken, kun je ook kiezen voor volledig natuurlijke producten.

3. Gedrag
Snoep is niet noodzakelijk. Integendeel, gebruik van snoep brengt eerder problemen met zich mee. Is het niet in de vorm van verkeerde voedingsstoffen, dan wel in de vorm van gedragsproblemen. Inconsequent gebruik kan opdringerig gedrag veroorzaken, wat tot gevaarlijke situaties kan leiden.

Lees meer over beloningen voor je paard.

Ir. Marike Jacobs (Voerconsultant & Columniste VoerVergelijk.nl)

Over de auteur: Marike Jacobs is afgestudeerd aan Wageningen Universiteit voor de masteropleiding Animal Nutrition en gespecialiseerd in paardenvoeding. Tijdens haar studie schreef Marike o.a. artikelen voor PaardenSport en verder werkt ze als stalmedewerker op een pensionstal. Mennen is haar favoriete tak van de paardensport, maar voeding en verzorging, en het waarborgen van de ‘happy athlete’ vanuit dat oogpunt, hebben de meeste aandacht.

VoerVergelijk.nl brengt iedere week op de site van de Hoefslag een voedingsverhaal met nuttige tips. VoerVergelijk is een onafhankelijke vergelijkingswebsite die is uitgegroeid tot een platform voor paardenvoer. Op VoerVergelijk kan een bezoeker paardenvoer zoeken, vergelijken en beoordelen. De database bevat alle paardenvoeders en supplementen die in Nederland en België verkrijgbaar zijn.

 

 

Tamar Pietersma en Carado. Foto: Ivanka Teunissen

Zonder hem gezien te hebben kocht Tamar Pietersma de 7-jarige Carado. Hij was volgens de vorige eigenaren nog groen en kende weinig. Eenmaal bij Pietersma op stal aangekomen bleek de ruin helemaal strak te staan van de spanning. En dat hield de eerste maanden ook nog wel even flink aan…

Eigen paard

“De manier van aankoop is misschien nog wel het meest maffe gedeelte van ons verhaal”, steekt Pietersma van wal. “Ik heb een tijd een merrie in bruikleen gehad van mijn werk. Toen zij vrij plotseling overleed, merkte ik dat ik wel klaar was met het rijden voor andere mensen. Daarom wilde ik graag een eigen paard. Mijn ouders hebben niks met paarden en zouden dus niet zo snel achter deze wens staan. Degene waarbij mijn minipaardje gestald staat stuurde mij toen ze van mijn zoektocht hoorde de advertentie van Carado door. Zij vond hem echt wat voor mij. Ik las de advertentie door waarin stond: hij moest snel weg, proefrijden kon niet en hij moest wennen aan nieuw terrein. Ik dacht dat het een handelaar was die van een probleempaard af wilde komen.”

Heel snel gegaan

“De staleigenaresse zei dat ik altijd even kon bellen, maar ik was bang dat ik geen nee zou kunnen zeggen”, vervolgt ze. “Dat was op vrijdag. Twee dagen later was ik op stal en dacht ik: ‘Ik kan altijd bellen’. Ik kreeg een vrouw aan de telefoon die in vervelende privéomstandigheden zat. Ik zei dat Carado wel veel te duur te koop stond voor wat hij kende. Zonder dat er wat uitkwam hebben we de telefoon weer opgehangen.” Op zondagavond belde Pietersma de oude eigenaar van Carado toch terug. “Ik noemde een bepaald bedrag waarvoor ik hem zou kopen, zonder te komen kijken, en dan moest hij die week gelijk komen. Onder het mom van: dat doet ze nooit. Maar het was goed. Daar had ik niet op gerekend. Dinsdagavond heb ik het geld overgemaakt en woensdag had ik ineens een paard op stal, waar mijn ouders zelfs niets vanaf wisten.”

Steil overeind

Toch was het wel even spannend toen Carado bij Pietersma gebracht werd. “Hij liep van de trailer en ik dacht: ‘Oh oh…’. Hij liep bijna over me heen en stond helemaal strak van de spanning. Ik heb zelfs de bovendeur van de stal dichtgedaan omdat ik dacht dat hij er doorheen zou springen. De vorige eigenaresse had gezegd dat hij groen was en niet zoveel kende, maar wat is niet zoveel en wat is groen? Ik heb hem heel lang alleen maar gelongeerd. De eerste keer dat ik het zadel erop legde en me omdraaide om de longeerzweep te pakken, kwam hij steil overeind. Ineens dacht ik dat ik het niet kon en dat hij weer weg zou moeten. Om dat gevoel weg te nemen ben ik er toch op gaan zitten. Hij bleek niet zo achterlijk als hij leek, maar hij bleek wel overal bang voor. Voor de gele bloemetjes, voor andere mensen, voor het stroomdraad.”

Laat lopen

De eerste periode kon de combinatie enkel wat kleine voltes door de bak heen draaien. Pietersma vertelt: “De eerste twee maanden heeft hij op de stal gestaan waar hij is aangekomen. De eigenaresse van die stal heeft mij heel erg geholpen met hem. Ze zei: ‘Laat hem lopen, laat hem met rust en laat het hem zelf uitzoeken’. Dat hielp enorm. Ook hebben we kilometers gewandeld samen. Als ik voor hem ging lopen, dan volgde hij wel. Zo wende hij steeds meer aan verschillende omstandigheden. Op een gegeven moment trok ik de stoute schoenen aan en zijn we gaan buitenrijden. Hij bleek best wel braaf, voor zijn doen dan”, lacht ze. “Daarom zijn we vanaf toen heel veel gaan buitenrijden, wandelen en proberen te rijden in de bak.”

Verstard en gespannen

Ondertussen gaat het al een stuk beter. “Ik ben er trots op dat Carado kan en durft te ontspannen nu”, geeft de amazone aan. “Alles was constant verstard en gespannen, zijn ogen vielen bijna uit zijn hoofd. Hij durfde niet te stoppen met het in de haten houden van de omgeving. Als hij op stal stond nam hij een hap hooi en vloog hij daarna van de ene naar de andere kant om alles in de gaten te houden. Als andere paarden kwamen snuffelen, dan rende hij weg. Hij begreep gewoon niet wat hij moest doen, dat was heel erg zielig. Ook is hij extreem gericht op mij. Laatst schoot hij in de stressmodus terwijl mijn vriend bij hem stond. Ik riep van een afstand ‘ho’. Hij luisterde, dus ik zei tegen mijn vriend dat hij hem wat lekkers kon geven. Carado nam het gewoon niet aan. Pas toen ik het snoepje voor hem hield, pakte hij het van mijn hand.”

Een combinatie van

Hoe Carado zo bang geworden is weet Pietersma niet precies. “In zijn paspoort staat dat hij uit Wales komt. Daar lopen de jonge paarden heel lang op de graslanden. Dan van de een op de andere dag worden ze van de wei getrokken, op de veewagen gejaagd en op export gedaan. Daar heeft hij denk ik een enorm trauma en verlatingsangst aan overgehouden. Waardoor hij zo bang is voor mensen weet ik niet. De vorige eigenaar heeft hem van een handelsstal gekocht. Het zal gewoon een combinatie zijn van een bang paard, die vervolgens door de bak gejaagd is tijdens het inrijden. Je maakt mij namelijk niet wijs dat een paard zo geboren wordt.”

Elke dag aftasten

Gelukkig ontspant Carado steeds meer en durft Pietersma ook doelen te stellen. “Zelf wil ik heel graag Z rijden. Met de paarden die ik reed ben ik altijd in de B blijven handen. Dan werden de paarden verkocht, gingen ze weg of waren ze niet goed. Ik wil ook heel graag les gaan geven. Helaas ben ik op het springen gezakt voor mijn instructeursopleiding. Met Carado hoop ik het over een paar jaar over te doen. Ik heb namelijk gemerkt dat hij springen heel erg leuk vindt. Ik wil hem opleiden tot een ontzettend veelzijdig paard. Hij kent zelfs wat onderdelen van de westernsport omdat hij daar zijn ontspanning vindt.”

“Ik houd mijn doelen wel klein met hem”, geeft Pietersma ten slotte toe. “Eerder had ik altijd veel verwachtingen. Door hem heb ik geleerd dat niet te doen. Ik kijk gewoon hoe hij is, in wat voor bui hij is en wat hij wil. We gaan het gewoon van dag tot dag een beetje aftasten.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto:  Ivanka Teunissen

Philippa Waterstreet en Elena. Foto: Privébezit.

Na het grote verlies van haar zelfgefokte paard Four Seasons kwam Philippa Waterstreet de merrie Elena tegen. Hoewel het gelijk goed voelde, kwam Elena toch vaak in opstand. Inmiddels zijn ze klaar voor het Z1 en pakken ze zelfs het hogere werk al mee. “Na al die jaren geloven mensen niet dat dit hetzelfde paard is als zij kenden”, stelt ze.

Om aandacht vragen

Het verlies van haar ruin viel de amazone zwaar. Ze had altijd gehoopt hoog in de sport te gaan rijden met hem. “Ik was dus ook helemaal niet aan het zoeken naar een nieuw paard”, vertelt ze. “Ik was door Facebook aan het scrollen en kwam een advertentie tegen van een mooi paard. Dat paard leek op een ander paard dat ik al een tijdje had. Ik dacht ik ga kijken, maar haar niet kopen. We zijn daarheen gegaan en ik heb haar uitgeprobeerd. Het was een leuk paard, maar net niet helemaal voor mij. Naast die bruine stond een zwarte op stal. Zij stond steeds met haar neusje naar buiten te kijken en om aandacht te vragen.”

Niet klaar voor

“Ik vroeg of ze te koop stond”, gaat Waterstreet verder. “Eigenlijk niet, zei de staleigenaar. Ze stond daar nog maar twee weken, was net zadelmak, helemaal groen en had nog geen ijzers. Dat maakte mij niet uit dus ik wilde haar gewoon even zien. Ze hebben haar op de poetsplaats gezet, waar ze begon te steigeren. Daarna hebben ze haar even gelongeerd en is de stalamazone erop gegaan. Ik vond het een leuk paard en wilde ook wel even opstappen. Toen ik aan het rijden was moest ik gelijk huilen. Het voelde gelijk goed. Ik dacht dit is haar. Maar wat moest ik nou? Four Seasons was net een maand geleden overleden. Ik voelde me er niet klaar voor.”

Toch doen

Waterstreet merkte aan zichzelf dat ze Elena heel graag wilde meenemen. “Ik wist dat als ik nog een maand zou twijfelen, ze of weg zou zijn of tienduizend euro duurder zou zijn. Na overleg met mijn moeder besloot ik het te doen. Ik heb een bod gedaan en haar de volgende dag gelijk opgehaald. Het duurde een uur voordat ze in de trailer stond, want ze wilde absoluut niet mee. Thuis had ik haar in de wei gezet. Toen ik haar weer wilde ophalen ben ik twee keer een uur bezig geweest om haar te vangen. Uiteindelijk heb ik het hek open gezet en haar met wat voer gelokt, toen kon ik haar snel vastklikken.”

‘Pismerrie’

“Zo is het zeker een jaar gegaan”, vertelt de amazone. “Ik wist ècht niet wat ik had gekocht. Voordat ik haar op haar zesde kocht was er eigenlijk nooit wat met haar gedaan. Ik weet niet wat er bij haar fokker is gebeurd, maar ze was de eerste jaren bij mij heel erg kopschuw. Daar moet gewoon iets gebeurd zijn waarom ze zo was. Elena is echt een ‘pismerrie’. Maar echt een ‘pis-pismerrie’. Het heeft een hoop energie, geld, bloed zweet en heel veel tranen gekost. Ze heeft me in mijn schouder gebeten en bont en blauw geschopt op mijn bovenbenen. Ook heb ik mijn pols en mijn pink gebroken gehad door haar. Het is echt wel een paar keer goed link geweest”, klinkt het serieus.

De knop om

Na heel veel momenten waarop Waterstreet het bijna opgaf en toch doorzette, kan de combinatie nu lezen en schrijven met elkaar. “Na 2,5 jaar ging het knopje ineens om bij haar. Toen had ze ineens door dat ik niets anders deed dan lief zijn voor haar. Ze had door: je zet me aan het werk, maar je doet niet gemeen. Ik dacht toen echt wat is dit nou weer. Ineens kon ik naar haar toekomen en haar zo uit de wei pakken. Ze beet niet meer. Ze schopte niet meer. In het begin dacht ik dat ze altijd zo gemeen zou blijven. Daar had ik me al bij neergelegd. Maar na 2,5 jaar dacht ze eindelijk: oké, jou vertrouw ik. Je doet niets, bezorgt me geen pijn en je hebt altijd snoepjes bij je. Die snoepjes deden het hoor”, lacht ze.

Knopjes er op

Op 18 juli debuteert het koppel in klasse Z1 in Uden. “Ze kan zo ontzettend gaaf lopen. In de training was ik een tijd geleden een keer in de draf wat verder aan het doorverzamelen en ineens kwam daar een super draf uit. Ik dacht oh oké, dat kan je ook! Toen ik dat aan mijn instructrice Noor Tanger liet zien zei zij ook: ‘Dit wordt een Grand Prix-paard, dat kan ik je verzekeren.’ Inmiddels zit de passage erop en zijn we ook richting de piaffe aan het werken. Dat is in het Z natuurlijk geen vereiste, maar het is voor later wel fijn als je alle knopjes er al wel op hebt. Elena springt daarnaast de wissels al en kan een inmiddels ook een halve pirouette.”

Alles opgebouwd

Of ze dat verwacht had in het begin? “Nee”, klinkt het standvastig. “In het begin liep ze veel te diep. Ze was bang voor de hand. Ik vroeg me echt af hoe ik dat ging oplossen. Als ze met het hoofd omhoog kijken dan kan je nog wat, want dan heb je contact. Samen met Noor ben ik daar ook mee bezig geweest. Ik reed haar veel lang en laag zodat ze achter de hand aan leerde gaan. Na anderhalf jaar zocht ze eindelijk een beetje mijn hand op. Vanaf daar hebben we het opgebouwd. Ze is trouwens ook niet helemaal lekker gebouwd. Haar stap is een wat kort en haar galop is een beetje hertenachtig. Maar ze is zo werkwillig en gaat nu 200% voor me. Daardoor geloof ik echt wel dat zij een paard voor de toekomst is.”

Grand Prix-doel

“Het doel met haar is internationaal Grand Prix rijden”, stelt Waterstreet. “Four Seasons was eigenlijk mijn Grand Prix-paard. Toen hij overleed was ik alles kwijt. Niet alleen hem, maar ook heel mijn plan. Ik wilde toen bijna helemaal met rijden stoppen. Nu met Elena heb ik ook zoiets van: ze kan het. Als we hard genoeg werken denk ik zeker dat we ons doel kunnen behalen. Het maakt niet uit wanneer dat is. Ik heb liever dat ze gezond blijft doordat ik haar de tijd met haar neem en dat ze ouder is wanneer we uiteindelijk Grand Prix kunnen starten.”

“Elena is zo’n bijzonder paard voor mij. Four Seasons was voor mij echt mijn soulmate. Heb heb ik geboren zien worden en met hem had ik alles meegemaakt. Door hem zo te verliezen, daar ben ik echt een jaar depressief van geweest. Toen ik Elena kocht was zij onhanteerbaar en was ik onhanteerbaar. Iedere keer als ik opstapte moest ik huilen. Maar nu … Ze is mijn ‘Black Beauty’. Ze voelt me aan en ze is zo bijzonder. Ik heb echt een hele speciale band met haar. Na al die jaren geloven mensen niet dat dit hetzelfde paard is als zij kenden.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit

0 1078
Nicole ter Halle en Indy. Foto: Mandy Beunk

Toen Nicole ter Halle de pony Indy leerde kennen had de merrie gedragsproblemen en flink overgewicht. Een jaar later zijn ze op de goede weg en hopen ze binnenkort hun eerste wedstrijd te rijden. “Het is echt bijzonder hoe we binnen een jaar naar elkaar zijn toegegroeid”, stelt Ter Halle.

Ontploffen

“Indy was echt een bom”, begint de amazone te vertellen. “Ze kon van het ene op het andere moment ontploffen van de meest simpele dingen zoals water in een emmer doen. Om die reden kwam ze in training bij de stal waar ze nu nog staat. Niet alleen om haar gedragsproblemen, maar ook omdat ze veel te zwaar was moest ze aan het werk. De oude eigenaresse zocht toen een verzorger omdat ze geen tijd meer voor Indy had, dus ben ik via een vriendin bij haar terechtgekomen. Dat is nu ongeveer een jaar geleden. Twee maanden nadat ik haar ging verzorgen heb ik haar overgekocht.”

Veel lessen

Allereerst zijn ze begonnen met het wegnemen van Indy’s angst. “Dat deden we door heel veel te oefenen, het is echt wel een uitdaging geweest om dat er uit te krijgen. Bij bijvoorbeeld schriktraining kwam ze eerst met vier benen de lucht in. We hebben dat vooral aangepakt door veel lessen te nemen. Op de trainingsstal werken ze met Parelli, dus daar heb ik eerst lessen in genomen. Uiteindelijk ben ik daar zelf steeds meer mee gaan uitvogelen zodat ze meer ontspannen werd. We zijn altijd gestopt op het moment dat ze onstpande. Of dat nou na 40 minuten was of al na 10 minuten, we stopten gelijk zodra ze het goed had gedaan.”

Geen twijfel meer

Doordat de training steeds beter ging, werd het gewicht van Indy ook steeds gezonder. Ter Halle vertelt: “In het begin kon ze nog geen rondje galop volhouden of haar tong hing al op haar knieën. Ze was zó dik dat mensen zich afvroegen hoe het kon dat ze nog niet hoefbevangen was. We zijn het gewoon rustig aan steeds verder gaan opbouwen. Inmiddels houdt ze een uur intensieve dressuurles al helemaal vol. Toen ze nog zo dik was zat ze ook niet lekker in haar vel en wilde ze ook eigenlijk niet mee de paddock af. Sinds ze zoveel gewicht is kwijtgeraakt twijfelt ze niet meer of ze mee wil. Het is altijd oortjes naar voren en aan het werk.”

Helemaal vast

Ook aan de rechtgerichtheid van de merrie moest nog gewerkt worden. “Toen ik Indy kocht was ze schever dan scheef en had ze een westernzadel dat haar totaal niet paste. Dat heeft geleid tot zeven wervels die helemaal vast zaten. Ook haar borstbeen zat links en rechts helemaal vast, en nog wel wat meer kleine dingen. De laatste keer dat de chiropractor kwam zei ze dat ze zou willen dat ieder paard zo goed los zat in de spieren in de rug. Het is super leuk om van iedereen te horen hoe erg ze is veranderd en voortuitgegaan”, licht Ter Halle trots toe.

Enorm verschil

Ondertussen gaat het heel goed en doet de combinatie van alles samen. “We rijden buiten, doen aan dressuur, vrijheidsdressuur en we zijn met Natural Horsemanship en ze 7 games van Parelli aan het werk”, somt de amazone op. “Springen vond Indy eerst heel eng, maar dat vindt ze ondertussen ook heel leuk. In augustus hebben we zelfs al onze eerste crossles gepland staan. We hebben hier op stal ook een speelwei met boomstammen, die nemen we al wel eens mee voor de afwisseling. Ze pakt alles eigenlijk heel snel op. Als je foto’s en filmpjes van een jaar geleden terugkijkt zie je echt enorm veel verschil.”

Knuffeldier

Over haar merrie vertelt Ter Halle: “Ze is op zich heel braaf, al heeft ze soms wel een beetje van die nukken. Dan schiet ze ineens uit het niets weg, al kan ik het nu wel goed aanvoelen. Het leukste aan haar vind ik wel dat ze echt een knuffeldier is. Ze hinnikt altijd als ik aankom of probeert me een kusje te geven. Dat kunstje heb ik haar aangeleerd, en ze gebruikt het nu steeds om om snoepjes te schooien”, lacht ze. “In een jaar tijd is ze echt heel erg naar mij toe getrokken. Ze komt altijd aanlopen om te kijken wat ik aan het doen ben. Dat is echt super leuk om te merken, dat je zo naar elkaar toe groeit.”

Op wedstrijd

De amazone en haar pony werken hard richting hun eerste wedstrijd. “Mijn doel is sowieso om een officiële crosswedstrijd te starten”, licht ze toe. “Ook wil ik graag dressuurwedstrijdjes met haar rijden. We zijn laatst voor het eerst met de trailer naar vreemd terrein gegaan. Ze heeft zich heel goed gedragen en dat is echt fijn. Op dit moment heb ik nog niet een bepaalde klasse als doel. We gaan gewoon beginnen en we zien het wel. Ik zou het fijn vinden als we op concours een fijn rondje kunnen rijden, dat Indy ontspannen is en dat het goed loopt. Dat is al een hele prestatie an sich, vooral als je weet waar ze vandaan komt.”

“Ik hoop dat het nog meer de goede kant op gaat maar ik ga er vanuit van wel”, klinkt ze gemotiveerd. “Hoe verder we komen, hoe meer Indy voor me doet. Ze vertrouwt op mij als ik zeg dat we iets gaan doen en gaat steeds meer voor me door het vuur. Dat is echt best wel bijzonder”, sluit Ter Halle trots af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Mandy Beunk

0 8844
Sheila Kattestaart en Spike.

Wat begon als een heerlijk weekend weg naar de Loonse en Drunense Duinen, eindigde voor Sheila Kattestaart in een nare val met flinke gevolgen. Hoewel ze altijd al zeker wist dat ze weer op een paard wilde stappen, zorgt dit nu drie jaar na het ongeluk nog steeds wel voor angst. Ze vertelt haar verhaal.

Veel stress

Kattestaart, haar vriendin en hun paarden werden achterna gezeten door een hond. Hier schrok haar Bigboy Limburgia zo van, dat hij er in zijn ‘koersmodus’ vandoor ging. Ze vertelt: “We moesten een vlakte oversteken. Dat deden we vrij rustig, want we zijn zuinig op onze paarden. Er liep een hond los waar dat niet hoorde, en die bleef onze paarden maar achterna zitten. Dat gaf heel veel stress en de paarden werden onrustig. Toen het wat was afgezakt stelde ik voor om het rustig even weg te draven zodat we weer in het bos kwamen. Alleen mijn paard, een draver, ging in zijn koersmodus. Er was geen remmen meer aan.”

Gedachten gestopt

Bigboy bleef maar doorgaan met draven. “Ik heb alles geprobeerd. Ik heb geroepen of hij een snoepje wilde, zijn bit vastgepakt en geprobeerd hem om te trekken. Maar hij was helemaal in zichzelf gekeerd. Als hij in dat tempo draaft kan je dat gewoon niet meer uitzitten, dus ik was inmiddels ook alles kwijt. Mijn vriendin galloppeerde achter me aan maar kon Bigboy zelfs in galop niet bijhouden. Op een gegeven moment zag ik paaltjes en dacht ik: dit wordt een dwarslaesie. Vanaf daar zijn mijn gedachten gestopt, maar we zijn nog veel verder gegaan. Mijn vriendin heeft gezien dat ik uiteindelijk de teugels netjes op zijn hals legde en me er linksom af liet vallen.”

Niet goed

Het eerste reflex van Kattestaart was om gelijk weer op te staan. “Mijn vriendin vroeg of het goed ging maar nee, dat ging het niet. Ik weet dat ik weer neerstortte. Er waren toevallig wandelaars die het hadden zien gebeuren, zij hebben gelijk 112 gebeld. Die mevrouw is ook achter me gaan zitten om me recht te houden. Via de traumahelikopter ben ik op de IC beland. Eenmaal in het ziekenhuis had ik aan de linkerkant 10 gebroken ribben en aan de rechterkant één. Ook had ik een gebroken sleutelbeen, een klaplong en mijn cap heb ik nooit meer teruggezien. Mijn hoofd heeft dus ook echt wel een flinke opdonder gehad. Ergens tussendoor heb ik nog gehoord dat mijn paard gevangen was, maar dat boeide me op dat moment niet zo. Ik was compleet in shock”, vertelt ze openhartig.

Sheila Kattestaart en Bigboy Limburgia.

Verkocht en teruggekocht

Na een intensieve behandeling in het ziekenhuis ging Kattestaart weer naar huis. “Dan ben je thuis, en dan kan je helemaal niets”, gaat ze verder. “Ik dacht dat paardrijden nooit meer zou lukken, dus toen heb ik Bigboy verkocht. Ik dacht dat hij een goed tehuis kreeg, maar dat bleek toch niet zo te zijn. Daarom heb ik hem later toch weer teruggekocht. Toen hij voor het eerst bij mij kwam heb ik hem zelf omgeschoold en dat ging eigenlijk fantastisch. Hij is niet een heel makkelijk paard maar wel een fijn paard. Daardoor hadden we natuurlijk wel een bepaalde klik. Het was ook zijn schuld niet, dus daarom is hij nu weer bij mij.”

Opnieuw proberen

Na een half jaar wilde de amazone toch wel proberen om weer een keer te rijden. “Ik heb nog een oude Fjord van 26 staan en daar ben ik toen eerst op gekropen. Eigenlijk mocht het nog niet, maar ik vroeg me echt af of ik het ooit nog zou kunnen. Ik had namelijk ook een jong paard staan die nog doorgereden moest worden en dat zou eigenlijk dat jaar gebeuren. Ik heb veel therapie gehad. Fysiotherapie hielp niet, dus heb ik nog allerlei andere dingen geprobeerd. Ook bleek ik allergisch te zijn voor het plaatje dat in mijn schouder zat. Toen die er eenmaal uit was knapte ik daar wel van op, maar bij elkaar ben ik er echt wel een goede 1,5 jaar uit geweest.”

Vanaf het begin

Op een gegeven moment kwam de pony Spike op haar pad. Een Fjord x New Forest, en dus een heel stuk kleiner dan Kattestaarts andere paarden. “Ik dacht: misschien dat ik het nu durf omdat hij klein is. We zijn weer helemaal vanaf het begin begonnen. Eerst met een touwtje ernaast in stap als een beginner. Ik was echt heel snel bang en dat sloeg natuurlijk ook over op mijn pony. Inmiddels ben ik zover dat ik wel normaal kan rijden, maar de angst is nog niet helemaal weg. Daar ga ik nu mee aan de slag via EMDR-therapie. Ik wil nu gewoon van die angst af zijn, want paardrijden was voor mij altijd al de ultieme vorm van ontspanning. Dat wil ik gewoon graag terug, daarom ga ik niet opgeven.”

Onbegrip

Toch krijgt de amazone daar nog wel veel vragen over. Want na drie jaar, dan zou je er toch wel overheen zijn? “Mensen snappen het gewoon niet. Het is al zo lang geleden en fysiek zie je het niet meer echt aan me. Mensen zeggen wel eens: je zit er nu toch op? Die angst is toch wel een keer over? Ik kan het gevoel gewoon aan niemand uitleggen en dat is wel rot. Mensen staan er niet bij stil wat voor impact het kan hebben op je leven. Voor mij is er ook echt het leven voor en het leven na mijn ongeluk. Ik moest veranderen van baan, opnieuw leren rijden en de zenuwpijn in mijn linkerbeen gaat nooit over.”

Doelen stellen

Nu het wel steeds beter gaat, durft ze ook voorzichtig weer doelen te stellen. “Via EMDR hoop ik van het laatste stukje angst af te komen. Vrienden van mij rijden mijn inmiddels 8-jarige ‘jonge’ paard nu door en ik hoop dat ik aan het eind van de zomer op hem kan stappen. Met Spike hoop ik lekker te blijven rijden en die blijft ook hier tot zijn pensioen. Uiteindelijk hoop ik ook weer op Bigboy te kunnen. Ik ben overal met hem naartoe geweest, hij genoot daar zo van. Als ik nu de trailer pak krijg ik altijd een hoopvol hinnikje. Het is een nobel streven, maar het moet er gewoon ooit van komen. Als ik het lef maar weer terug heb”, klinkt ze vastberaden. “Opgeven is echt geen optie.”

Hond onder appèl

Kattestaart roept ten slotte hondeneigenaren op hun honden beter onder appèl houden. “Zelf heb ik ook drie honden, maar die lopen altijd naast me. Ik vind het gewoon heel dom. Overal waar honden aangelijnd moeten, lopen ze los. Daar kan ik best boos om worden. Als je je hond niet onder appèl hebt, laat hem dan niet los. Of als je paarden ziet aankomen, houd hem dan even bij je. Je voorkomt daar zoveel ellende mee.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toesgestaan.

Foto’s: Privébezit Sheila Kattestaart

Volg ons!

103,131FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer