Tina Hilverts: “Je erbij neerleggen is nog niet zo makkelijk”

Naast alle friezen staat er één KWPN’er op Stal de Dwarshaspel. Dat is Hope and Joy (Johnson x Ferro). Tina heeft haar gefokt uit haar voormalige merrie. “De Friezen, en vooral het mennen, is de afdeling van mijn man. Joy is eigenlijk een buitenbeentje, maar ik zie haar als mijn eigen eilandje”, vertelt Tina. Joy is inmiddels tien jaar oud, maar is met Tina nu pas weer een paar maanden aan de slag.

“Ik heb reuma”, vertelt ze aan Hoefslag. “Nadat ik Joy zelf zadelmak had gemaakt, merkte ik dat ik steeds minder kracht had in mijn handen. Ik vroeg dan soms om aanleuning, waarna de teugels door mijn handen gleden. Dat is natuurlijk best verwarrend voor een jong paard. Ik heb Joy daarom verder laten doorrijden door Jos Hazelhoff en dacht dat ik het daarna wel weer zelf zou kunnen. Dat bleek helaas niet het geval.”

Kritisch

Tina is ontzettend kritisch en hard naar zichzelf. “Ik heb veel lesklanten die onder mijn begeleiding hard aan zichzelf werken en ik begeleid zelfs een paracombinatie. Toch lukte het me niet om me erbij neer te leggen dat ik anders ben dan anderen. Ik wil niet zielig zijn en bewandel graag dezelfde weg als anderen, maar dat betekende wel dat ik Joy een tijd niet heb gereden, omdat ik het simpelweg niet kon. Toch vertikte het om over hulpmiddelen na te denken. Daarnaast baalde ik er natuurlijk enorm van dat zij stilstond, en ik had nog vier andere goede paarden thuis staan die ik graag wilde rijden”, vertelt Tina.

Dit veranderde toen ze een pararuiter tegenkwam die met een lussenteugel reed. “Ik heb die toen besteld, en hem vervolgens heel lang in de kast laten hangen. Uiteindelijk is een bijrijder als eerst begonnen met Joy. Ze is namelijk een echte merrie, die ontzettend van haar werk houdt. Ze staat als snel te lang stil en je moet de dingen die je van haar vraagt goed uitleggen. Ik vind overigens dat je dat bij elk paard moet, maar Joy laat goed merken als je niet duidelijk genoeg bent. Nadat ze een tijdje onder het zadel liep ben ik er weer zelf opgegaan. Mét de lussenteugel.” Dat is nu een paar maanden geleden.

Lussenteugel

“Die lussenteugel was dé oplossing! Ik was helemaal door het dolle heen dat ik weer aan de slag kon gaan met Joy. Dat gevoel was niet te bevatten”, vertelt ze. “Ik ben blij dat ik daar nu niet meer voor hoef te vechten en dat ik niet meer op mezelf hoef te mopperen omdat het me niet lukt. Al was het natuurlijk een behoorlijke, want als ik hiermee wedstrijden wil gaan rijden moet ik dispensatie aanvragen.”

Hope and Joy (v. Johnson) met de tussenteugel - Jeroen Veenstra

Dispensatie

Het gaat nog wel even duren voordat we op wedstrijd gaan. Ik ben pas sinds dit jaar weer en aan het rijden en ik moet nog een stuk sterker worden. Daarnaast wil ik niet voor de laatste plek meedoen, dus ik wil het thuis goed voor elkaar hebben van tevoren. Joy kan soms snel spanning opbouwen, maar ik denk dat dat zeker wel weer goed gaat komen. In mei was de laatste keer dat we dispensatie konden aanvragen, en daar was ik net te laat voor. De volgende mogelijkheid is in oktober. Dan kan ik in Ermelo langskomen met mijn medische verklaring.”  

“Ik was dus duidelijk te eigenwijs en te perfectionistisch, maar ik heb geleerd je open te stellen voor dingen die wél bij je passen. Soms kan een ander zadel of een andere optoming er namelijk voor zorgen dat je wél fijn kan rijden! Dat heeft wel weer gebleken.”

Bron: De Hoefslag, overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan

Foto’s: Jeroen Veenstra