Cindy van Laar: “Wat de jury ervan vindt, is aan hen”

“Toen de merrie die ik klaar had voor het Z plots overleed, was een oudere merrie aan het herstellen van een blessure. Toen ik de oudere merrie na een poosje weer op Z-niveau had, wilde ik haar gaan starten. Mijn vader vond dat geen goed idee. Hij zei: ‘Iemand van 70 jaar oud laat je ook geen marathon lopen.’ ‘Ja’, zei ik. ‘Maar ik wil heel graag wedstrijden rijden!’ “Dan ga je maar op zoek naar iets anders’, zei hij toen.

Dus zogezegd, zo gedaan. Via het tv-programma ‘Stand van het land’ kwam het bedrijf Friesian Horse Stables tegen. “Het ging toen over de import en export van Friese paarden in Nederland. Ik nam een kijkje op de website en zag er een heel leuk paard te koop staan. Ik vertelde het mijn vader en hij zei: ‘Ja leuk. Stuur maar een mail.’ Dus ik zei: “Stuur maar een mail? Nu? Ik wil net vertrekken naar een etentje.’ Uiteindelijk heeft mijn vader gemaild” vertelt Cindy.

Sneeuw

“Ik weet het nog goed. Op een maandag belde mijn vader me, met de mededeling dat we om 17 uur bij Friesian Horse Stables moesten zijn. Dat was zo’n twee uur rijden. Daarnaast moest ik nog mesten en twee paarden rijden. ‘Maakt niet uit’, zei hij doodleuk. ‘We moeten er echt heen.’ Ik herinner me dat goed, want de dag ervoor had het vreselijk veel gesneeuwd.”

“Halverwege de autorit stelde mijn moeder voor om om te draaien. Het was een grote puinhoop op de weg en we gingen van file naar file. We kwamen dus veel te laat aan, maar werden met heel veel liefde ontvangen. We gingen alle boxen langs en ze vertelden ons over alle paarden. Toen we bij het paard aankwamen waarvoor we waren afgereisd, liet hij meteen zijn oogwit zien. Dat werd hem dus niet. We gingen daarna alle stallen verder af, en kwamen uiteindelijk bij Tomke van Groot Altena (Epke X Haitse) terecht. Ik was meteen verkocht. Tomke is prachtig: elegant en stoer tegelijk, was nog niet zadelmak en eigenlijk boven budget.”

“Meant to be?!”

Cindy was ervan overtuigd dat Tomke haar paard ging worden, koste wat het kost. Later besefte ze dat ze veel geluk heeft gehad. “Tomke zou namelijk twee dagen later naar een trainer gaan om zadelmak gemaakt te worden en zou daarna naar Amerika vertrekken. “Het was een geluk bij een ongeluk dus eigenlijk. Als kers op de taart was het die dag ook nog valentijnsdag. Dat is toch meant to be?!”

Cindy was van plan om Tomke op te leiden en daarna te verkopen. “Maar ik kan het gewoon niet over mijn hart verkrijgen. Ondanks dat er regelmatig naar hem gevraagd wordt, heb ik besloten hem niet te verkopen. Tomke is temperamentvol, werkwillig, enthousiast, en heeft een grote mond maar een klein hartje.”

“Lol met je knol”

Inmiddels zijn we zes jaar verder en ze rijden momenteel Z. Na enkele wisselingen van instructeurs kwam Cindy terecht bij Johan Hamminga. “De eerste wedstrijden vond Tomke het natuurlijk spannend. Dat is logisch de eerste keren op vreemd terrein, maar we verdienden wel gelijk winstpunten. Ik heb wel bewust besloten om bij de benodigde winstpunten de overstap te maken van het M2 naar het Z, vanwege de beperkte grootte van de baan in het M2. Voor een groot paard met een grote galop vind ik die proef in een 20x40 baan eigenlijk niet te doen. We hebben momenteel een paar winstpunten in het Z en ook het sportpredikaat is binnen. Ik zou in de toekomst heel graag willen ontdekken of we het tot de subtop kunnen schoppen. Maar dat vind ik het niet het alles belangrijkst. Mijn motto is ‘Lol met je knol’.” 

“Het moet leuk zijn, voor paard en ruiter. Ik rijd geen wedstrijden om zoveel mogelijk winstpunten te rijden. Ik vind het belangrijker dat hij fijn door de baan gaat. Wat de jury daarvan vindt is aan hen, maar met het juiste voer, management en mensen om je heen kun je heel wat bereiken.”

Bron: Hoefslag, overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan

Foto: ByMiek Fotografie