Lincy: “Mijn grote angst was dat Bee niet meer geschikt zou zijn als rijpaard”

Veel vrije tijd

“Ik heb mijn vorig paard moeten laten inslapen toen ze negen maand drachtig was. Ze kreeg een buikhernia en zowel zij als haar veulen waren niet te redden. Dat was heel verdrietig, maar ik besloot al snel om op zoek te gaan naar een nieuw paard. Er gaat zoveel tijd in paarden zitten en als je opeens geen paard meer hebt dan heb je meer vrije tijd. Dat was voor mij erg confronterend, want je gaat na denken over je paard en het gemis. Toen we op zoek gingen naar een nieuw paard bleek dat best lastig. De prijzen ware hoog en een normaal, gezond paard was al snel buiten ons budget. Ik had een eisenlijstje opgesteld: een nuchtere merrie tussen de vijf en tien jaar die makkelijk in omgang is. We hebben bij een stuk of acht paarde gekeken en allemaal voldeden ze aan mijn wensen, maar ik voelde geen klik.”

Be Impressed (Bee)

“Ik had de advertentie van de zesjarige Be Impressed of te wel Bee al voorbij zien komen, maar hij was iets boven ons budget en de foto’s spraken mij niet erg aan. Daarom wilde ik er nog even over nadenken tot een vriendin van mij de advertentie opnieuw doorstuurde. Dit keer zat er een filmpje bij en hij leek erg gaaf. Ik ben toen samen met mijn vriendin, moeder en instructrice gaan kijken. Hij voldeed absoluut niet aan onze eisen. Het was een ruin en hij was allesbehalve nuchter. Hij was nog heel groen en de eerste keer dat ik kwam kijken moest hij aan de longeerlijn om hem te kunnen rijden. Hij ging af en toe best uit zijn plaat. Bee was niet in de beste conditie, hij was mager en had geen karakter. Hij was erg in zichzelf gekeerd, maar toch vond ik hem vanaf het eerste moment meteen leuk. Hij kwam goed door de klinische en röntgenologische keuring. Hoe langer we hem hadden hoe meer hij aankwam en hoe meer hij zijn karakter toonde. Bij de handelaar werd hij goed behandeld, maar daarvoor had Bee een huisje waar hij niet goed behandeld werd. Hem zien veranderen op een positieve manier was ontzettend mooi om te zien.”

Estelle Roelofs Images

Er klopte iets niet

“Bee had heftige schrikreacties en was erg onzeker. Door de onzekerheid was hij niet helemaal betrouwbaar met het rijden. Als hij schrok, kon hij volledig uit zijn plaat gaan. Daarom zijn we eerst begonnen met TRT-methode van Tristan Trucker. Daarna gingen we bezig met dressuur, pakten we kleine sprongetjes mee en deden we vele bosritjes. Toen we vooruitgang boekten, gaven we ons ook op voor dressuurwedstrijden en we rijden nu L1. Vanaf het begin had Bee al periodes waarin hij heel goed liep, makkelijk was en nuchter. Maar als er iets was dan ging hij staken, wilde hij niets, werd hij schrikkers en kwam het vluchtgedrag naar boven waardoor ik er ook meerdere keren vanaf viel. We dachten toen nog dat het misschien aan het zadel lag of dat de osteopaat even langs moest komen. In het begin hielp dat, maar op een gegeven moment niet meer. Er klopte iets niet. De laatste keer ging hij al staken en slaan met zijn achterbenen toen ik wilde aandraven. Dat zijn toch wel tekenen van pijn, dus wilde ik nu wel echt eens weten of er niet iets aan de hand was. Ik besloot om hem te laten onderzoeken.”

CT-scan

“Bij de kliniek deden ze eerst een algemeen onderzoek waarbij ze hem gingen afvoelen en kijken naar hoe hij liep op de harde en zachte ondergrond. Toen werd er al gezegd dat het probleem waarschijnlijk in de bovenlijn zat. Er zijn echo’s en foto’s gemaakt van de rug en hals. In zijn rug zat niets, die zag er goed uit. In zijn hals kwamen ze erachter dat er bij de C7 en de T1, de laatste halswervel naar de borstwervel een ontsteking en misvorming van het facetgewricht zit. Het vermoeden was dat daar het probleem lag. Maar was dan de ontsteking of de misvorming het probleem? Dat konden ze moeilijk zien op de foto’s, dus moest hij door de CT-scan. De gewrichten zijn te groot aan beide kanten, waardoor de zenuwen die daar doorheen lopen afgekneld kunnen worden. Voor de CT-scan hebben ze vloeistof ingespoten die de zenuwbanen liet zien op de scan. Op die manier konden ze zien of het ergens knelde, maar dat was niet het geval. Het resultaat van de CT-scan was hij beide facetgewrichten misvormd waren, ontsteking in de gewrichten, er instabilisatie in de hals was en bij vier facetgewrichten milde artrose heeft. Mijn grote angst was dat Bee niet meer geschikt zou zijn als rijpaard dus ik schrok erg van de uitslag. Volgens de dierenarts wordt hij niet belemmerd door de artrose en zit het probleem in de ontsteking van het facetgewricht. Die hebben ze ingespoten met ontstekingsremmers en pijnstilling.”

Revalidatie

“Toen kon de revalidatie eenmaal beginnen. We zijn bezig gegaan met grondwerk en longeren, daarin kon ik wel merken dat Bee last had van de nasleep van de narcose. Ook is hij naar de fysio geweest en zijn we opnieuw naar de kliniek geweest voor controle. Waarbij bleek dat de behandeling aansloeg en dat was wel een opluchting. De revalidatie duurt drie tot zes maanden waarbij balans en stabiliteit belangrijk zijn. Bee moet namelijk opnieuw leren zijn lichaam te gebruiken. De vooruitzichten zijn redelijk positief. Er zijn volgens de dierenartsen geen reden dat hij het werk niet kan doen wat we deden. Wel moeten we de training aanpassen voor hem. Ik merkte dat hij lang en laag heel fijn vindt, dat is zijn comfortzone. In de proefgerichte houding lopen vindt hij een stuk lastiger. Dat komt dus door de ontsteking en de lichte druk op de zenuw. Wat betreft rijden gaan we dus stap voor stap kijken wat hij wel en niet kan. Hij heeft aanleg voor het hogere dressuurwerk, maar alleen als zijn hals helemaal goed is. Het belangrijkste is dat is dat we van elkaar gaan genieten en lekker buitenritjes gaan maken. Zo gaat hij deze zomer mee naar Ameland om op het strand te rijden.”

MVDP Fotografie

Pijnvrij

“Ons doel is namelijk dat hij pijnvrij is, want hij heeft continue pijn gevoeld. Als de zenuw tegen de ontsteking aankwam dan was er een pijnscheut. Hij werd daardoor ook onvoorspelbaar en het verklaarde natuurlijk ook zijn gedraag. Bee is heel lief en nuchter, maar door de pijn raakte hij constant in paniek. Ik ben blij dat ik nooit boos op hem geworden ben ook niet tijdens het rijden. Het was soms echt rodeo, maar het paard kon daar niets aan doen. Ergens had ik al het gevoel dat er iets mis was, maar hij was wel door de keuring gekomen tijdens de koop. Dan ga je toch twijfelen. Het blijkt wel dat dit stukje hals lastig is om op de foto te krijgen en daarom is hij door de keuring gekomen. Zelf denken we namelijk dat hij deze ontsteking al wel had destijds, vanwege zijn gedrag. Maar al met al ben ik super blij met dit gave, leuke paard.”

Estelle Roelofs Images

Bron: De Hoefslag, overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via hoefslag@mphorses.nlis niet toegestaan.

Foto’s: MVDP Fotografie & Estelle Roelofs Images