Silver van Berge: “Snow springt niet als de beste of is niet de mooiste, maar ze doet het wel allemaal voor me”

Verantwoordelijkheid

“Mijn moeder had altijd al paarden, dus zodra het kon begon ik met het rijden op een shetlander. Toen ik elf jaar oud was kreeg ik Snow, mijn moeder zei dat ik de verantwoordelijkheid voor een eigen paard toen wel kon dragen. Als ik terugkijk ben ik zelf van mening dat ik dat helemaal niet kon”, blikt de amazone eerlijk terug. “Ik reed naast een shetlander op een manege waar ik dacht dat paarden machines waren en gewoon maar door konden lopen, in mijn gedachte hadden ze geen stop. Ik was daar ook heel egoïstisch in. Zolang ik wilde dat het paard liep, zou hij lopen.”

Kleine pony

De eerste ontmoeting tussen Van Berge en de witte pony verliep dan ook stroef. “Ik was in het begin ook echt niet goed voor Snow en ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan daarvoor. Ik heb niet bewust voor een kleinere pony gekozen. Sterker nog, ik wilde alles behalve een kleine pony. Het liefst wilde ik een paard rond de 1.55M, springgefokt met alles erop en eraan. Ik zeurde al jarenlang voor een eigen pony en ik weet nog precies dat mijn moeder mij vertelde dat we naar een paardje gingen kijken. Mijn moeder heeft Snow toen uitgekozen. Snow, die toen Sneeuwwitje heette, was eigenlijk een heel klein zielig paardje in een hoekstalletje achterin de rij. Ik zag helemaal niks in haar. Ze kon niet eens normaal doordraven, ze stond continu stil en wilde absoluut niet vooruit.”

Onverzorgd 

Toch vonden de opa en moeder van Van Berge de merrie geweldig. “Op dat moment durfde ik eigenlijk geen nee te zeggen. Puur omdat ik bang was dat ik hierna geen ander paardje meer mocht bekijken. Complete onzin natuurlijk, maar ik moest en zou een paard krijgen. Dezelfde woensdag kwam Snow naar ons toe. Ze was onverzorgd, zat onder het zand en modder en de schrammen stonden boven haar ogen, borst en neus.”

Eigen wil

De amazone beschrijft de eerste maanden met haar paard als ‘dramatisch’. Ik was gewend aan robotpaarden die maar liepen als je dat zei. Snow was absoluut niet zo. Ze had een eigen wil en als ze niet meer kon liet ze dat merken ook. Ik vond haar verschrikkelijk en ze moest weg; ik wilde een andere pony. Ik wilde springen, zo hoog mogelijk. Ik wilde hard kunnen crossen door weides en urenlang kunnen rijden. Snow had daar absoluut geen zin in. Die gooide mij er zo af als het aan haar lag. Ik heb zo ruim een jaar vol gehouden. Ik wist niet dat het anders kon. Naarmate ik ouder werd, realiseerde ik me dat ik ook ooit op was als ik hard had gerend. Zo ben ik er eigenlijk achter gekomen dat paarden wel een grens hebben.”

Clickertraining

Van Berge was twaalf á dertien toen ze besloot het roer om te gooien. “Snow zag mij helaas niet echt meer zitten, nog steeds wilde ik de sterren van de hemel springen en dat kon niet meer haar. Ik wilde heel graag van haar af. Ik wilde echt zo’n groot springpaard, het liefst een vos. En wat kreeg ik? Een tinkerkruising van 1.41M hoog. Ik was altijd al jaloers op mijn vriendinnen die een paard kregen, vooral als het sportpaard was. De maanden vlogen voorbij en ik begon te snappen dat de hoge sport met Snow niet te behalen viel. Ik verzon andere dingen en zo kwam ik eigenlijk terecht bij clickertraining. Dat leek me heel interessant. Het hielp heel erg met ons verbinden, we leerde elkaar op een hele andere manier kennen. Ik denk dat daar onze band echt begon te groeien, ondanks we beide niet zo goed wisten wat we deden.”

Twee harde jaren

Toen de clickertraining eenmaal goed ging, begon de combinatie langzaam weer met rijden. “Ik had gehoord van stelling en buiging, maar ik had geen idee hoe dit moest. Ik probeerde van alles, maar Snow werd helaas weer erg opstandig en tegen de hand. Ik begon te geloven dat het rijden niks voor ons was. Inmiddels zijn we twee jaar verder, twee jaren die echt keihard zijn geweest voor ons. Toch hebben we onze draai in het rijden kunnen vinden.”

Dankbaar

Ze vervolgt: “We rijden nu zo een cross door en misschien heeft Snow niet de beste sprongen of is ze niet de allermooiste, ze doet het wel allemaal voor me. Daar ben ik onwijs dankbaar voor. Ik denk dat dat onze connectie tussen ons heel mooi is, we spelen echt op elkaar in en helpen elkaar. Wij zouden elkaar nooit in de steek laten. Momenteel werken we samen aan een nog betere samenwerking, ik wil Snow nòg meer leren aan de hand. We zijn nu weer helemaal terug naar de basis gegaan zodat ik haar beter kan begeleiden.”

Trots

Ondanks dat het niet allemaal even makkelijk was, blikt de amazone positief terug op de tijd samen met haar pony. “Ik ben het meest trots op het proces dat we de afgelopen jaren hebben gemaakt en dat we ons nog steeds ontwikkelen. Ik hoef echt geen Z springen te halen, ik vraag haar echt niet om een cross parcours als de beste af te leggen of de piaffe zo sierlijk mogelijk te doen. Voor mij is het belangrijk dat ze nog plezier heeft in wat we doen. Ik hoop dat ik ooit volledig op bitloos kan overstappen, dat vindt ze nog erg lastig en aangezien ze gevoelig is kan ze wel eens in de stress wegvliegen. Dat zijn doelen op lange termijn, voor nu is het genieten van de buitenritjes en plezier maken het belangrijkst”, sluit Van Berge tevreden af.

Bron: Hoefslag, overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan.

Foto: Elisa Volgers/ @kwpn.nolimit