Lobke Albers: “Het geeft me voldoening om te zien hoe ze de afgelopen jaren gegroeid zijn”

“Er zat veel werk aan”

Lobke heeft Ibalia nu drie jaar in haar bezit. “Ibalia was mijn eerste eigen paard”, steekt ze van wal. “Hoewel ze bij haar vorige eigenaren vooral als fokmerrie werd ingezet, kocht ik haar met het oog op de sport. Er zat aardig wat werk aan, meer dan ik aanvankelijk verwacht had. Het eerste jaar hebben we daarom vooral aan een goede dressuurmatige basis gewerkt, zodat ze sterker en soepeler werd. Rijtechnisch is ze nog steeds niet de makkelijkste, maar het begint nu wel allemaal rustig op zijn plek te vallen. Qua karakter is Ibalia de fijnste merrie die je je kunt wensen. Ze is heel zachtaardig en meewerkend.”

“Ze stond er goed aan”

Op de internationale oefenwedstrijd in Merselo wist de combinatie naar een mooie tweede plaats te rijden in de 95cm-klasse. “Bij Ibalia richt ik me tijdens het losrijden vooral op de ontspanning. Dat pakte vorige week goed uit. Toen ik het parcours in ging, merkte ik dat ze fris was en er goed aan stond. Halverwege werd ze even wat sterk, maar ik kon haar gelukkig ook weer goed terugpakken. Ik maakte me eerlijk gezegd een beetje zorgen over het laatste lijntje, maar daar liep ze super doorheen. Daar was ik ontzettend blij mee!”, vertelt ze trots.

Lobke en Ibalia - Foto: Francky Papelard

Traumatisch verleden

De amazone heeft Gunita-e nu een kleine twee jaar in haar bezit. “Gunita is op haar negende pas zadelmak gemaakt, dus toen ik haar een tweeënhalf jaar geleden voor haar toenmalige eigenaresse ging rijden, lag de focus vooral nog op de basis. Gunita bleek, mede vanwege haar traumatische verleden, een stuk moeilijker te zijn dan we dachten. Ze was in eerste instantie bedoeld voor de verkoop, maar we kwamen er al snel achter dat ze simpelweg niet geschikt is voor de handel. Vandaar dat ze bij mij is gebleven”, legt ze uit. 

Bloed, zweet, tranen en veel tijd

“Gunita is van ver gekomen. Het heeft lang geduurd tot ik fijn kon opstappen en als ik er eenmaal op zat, was ze niet te rijden of ontplofte ze. Het heeft me bloed, zweet, tranen en héél veel tijd gekost, maar nu heb ik haar vertrouwen gelukkig wel gewonnen. Ik heb Gunita begin dit jaar voor het eerst officieel gestart in de B, dus ze heeft nog maar weinig wedstrijdervaring. Ik had een jaar geleden echter niet eens durven dromen dat ik haar nu zo fijn zou kunnen uitbrengen. Ze is heel gevoelig en heeft een flinke gebruiksaanwijzing, maar het is een heel fijn paard als je eenmaal weet waar je rekening mee moet houden. Het zijn vaak kleine dingen, maar die geven haar wel heel veel vertrouwen.”

Risico nemen

Lobke wist de merrie in Merselo naar een prachtige eerste plaats te rijden in de 95cm-klasse. “In het indoor seizoen heb ik beide paarden in de 1.00m uitgebracht en een aantal keer zelfs 1.05m gestart, maar omdat dit onze eerste outdoorwedstrijd van het jaar was, wilde ik ze voor het vertrouwen even een klasse lager starten. Voordat ik begin met het losrijden van Gunita moet ik haar altijd een aantal rondjes aan de hand stappen door de losrijpiste. Anders kom ik er niet op of kan ze ontploffen. Ze heeft even wat tijd nodig om te wennen en de ergste spanning af te laten vloeien. Hoewel ze tijdens het losrijden zoals gewoonlijk best gespannen was, voelde ze verder heel goed aan. Ze was alert en stond goed aan mijn hulpen, dus we gingen met vertrouwen het parcours in. Ik laat haar van tevoren altijd zo veel mogelijk hindernissen zien, zodat ze weet wat ze kan verwachten en kan ontspannen. Ze pakte in het parcours heel goed aan en was niet echt kijkerig op de hindernissen, waardoor we een fijn rondje konden rijden en in de tweede fase wat meer gas konden geven. Dat pakte heel goed uit. De laatste tijd voelt ze zo goed aan, dat we steeds meer risico durven te nemen”, vertelt ze trots. 

“Het was een weg vol ups en downs”

“Ik ga altijd op wedstrijd in de hoop een fijn rondje te kunnen rijden, dus dat dat nu twee prijzen opleverde, is natuurlijk de kers op de taart. Ik hoop met beide paarden binnenkort weer een klasse hoger te starten nu ze het zo goed doen. Het was een weg vol ups en downs, en ik moet zelf ook nog veel leren, maar het maakt het wel extra leuk dat het vorige week zo goed uitpakte.”

“Het geeft me voldoening”

Lobke lijkt in deze moeilijke paarden een passie te hebben gevonden. “Ik heb het altijd al leuk gevonden om moeilijkere paarden te rijden. Momenteel rijd ik ook nog twee paarden voor eigenaren en ik haal veel plezier uit het rijden van jonge paarden, dus ik hoop dat in de toekomst nog iets verder te kunnen uitbreiden. Hoe meer paarden je rijdt, hoe meer je leert en hoe makkelijker het allemaal wordt. Ik merk zelfs dat ik de paarden van anderen vaak makkelijker vind dan die van mijzelf”, lacht ze. “Omdat Gunita en Ibalia al een hele weg hebben bewandeld, heb ik geen concreet doel met ze voor ogen. Ik zou het leuk vinden om uiteindelijk in het Z uit te komen, maar ik ben ook al meer dan tevreden met fijne rondjes in het L of M. Plezier maken blijft voorop staan, want het geeft me heel veel voldoening om te zien hoe deze twee paarden de afgelopen jaren gegroeid zijn”, sluit ze af. 

Lobke en Ibalia - Foto: Demi Smit Fotografie

Bron: Hoefslag, overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan

Foto’s: odD Fotografie / Francky Papelard / Demi Smit Fotografie