Laura Simonides: “Ondanks alle ongelukken en tegenslagen is Higgens altijd bij ons gebleven”

Bijzonder cadeau

Laura heeft de ruin inmiddels al negen jaar in haar bezit. De manier waarop ze hem heeft gekregen, is echter uniek. “Mijn moeder, Gonnie Smeenk, is dierenarts en kreeg negen jaar geleden een oproep over een driejarig paard dat uit de weide was gebroken en daarbij gewond was geraakt. Dat was Higgens. Zijn verwondingen waren heel heftig, maar mijn moeder besloot hem niet te euthanaseren en een overeenkomst te sluiten met zijn toenmalige eigenaren. Ze nam hem zelf mee naar huis en besloot in overleg met collega’s dat het de moeite van het proberen waard was. Het zou waarschijnlijk een hoop geld en moeite kosten, zelfs met de gedachte dat mijn moeder veel zelf kon behandelen. Ook was het niet duidelijk of hij met het achterblijvende litteken ooit in de sport gebruikt zou kunnen worden. Omdat ze hem vlak voor mijn zestiende verjaardag mee naar huis nam, kreeg ik min of meer als verjaardagscadeau een gewond paard, waar ik de eerste jaren niet op kon rijden en waarbij het niet zeker was of hij uiteindelijk in de sport kon komen”, vertelt Laura.

Operatie

De genezing van een forse wond met een groot stuk blootliggend bot is moeizaam en duurt lang. “In de periode van zijn herstel heeft Higgens twee keer op de operatietafel gelegen. Dit naast de ontelbare keren verband verwisselen en wild vlees bijsnijden. De eerste operatie was nodig om losse botsplinters te verwijderen die ontstaan bij dood en ontstoken beenvlies. Bij de tweede is er geprobeerd met behulp van huidtransplantatie de sluiting van de wond beter te laten verlopen, waarna Higgens een periode met zijn been in het gips moest. Dat was vreselijk om te zien bij een driejarig paard. Ook ging de huidtransplantatie niet zoals gehoopt. Uiteindelijk heeft hij bijna een jaar met verband of gips op stal gestaan. Al die tijd was hij niet lastig of chagrijnig, behalve naar mijn moeder toe. Hij liet zich door haar onder andere niet meer uit de stal pakken. We hebben hem uiteindelijk drie jaar lang nauwelijks belast en de tijd gegeven om te herstellen en weer paard te worden.”

“Het was in het begin alles behalve makkelijk”

Toen de ruin in 2017 eindelijk goed genoeg hersteld was en fit genoeg was om zadelmak te worden gemaakt, wilde hij zijn verloren tijd als jong paard inhalen. “Higgens wilde alleen maar ravotten en gek doen en had bepaald geen zin om aan het werk te gaan. De eerste keer dat ik thuis wilde opstappen, heeft hij mijn moeder knock out geslagen met een kopstoot. We hadden dus niet echt een goede start. Het was letterlijk vallen en opstaan. En toen we eindelijk klaar waren voor ons eerste sprongetje, lette Higgens niet goed op en vlogen we over de kop over de sprong heen. Hij landde gelukkig niet op mij, maar ik ben uiteindelijk wel in het ziekenhuis beland met een bont en blauw gezicht, een haarscheurtje in mijn ruggenwervel en een pink die volledig de verkeerde kant op stond. De start van onze sportcarrière verliep dus allesbehalve makkelijk. Hij liet geweldige sprongen zien, maar hem een heel parcours netjes rondsturen was een heel ander verhaal.”

Drie stappen vooruit, twee achteruit

Ondanks alle tegenslagen is Laura het plezier in de sport nooit verloren. “Ik heb altijd meerdere andere paarden gereden naast Higgens, waardoor ik het plezier in het paardrijden in het algemeen nooit ben verloren. Met Higgens was het altijd maar afwachten hoe het op wedstrijd ging. De ene keer sprong hij foutloos, maar de andere keer gooide hij mij er bij wijze van spreken gewoon af als hij er geen zin in had. We gingen altijd drie stappen vooruit, maar daarna ook weer twee stappen achteruit. Hij springt waanzinnig goed met zijn enorme galop, maar hij kan overspringen op de sprong en laat zich lastig bewerken. Ik ben ook geen professional, dus het kwam wel eens voor dat ik mijn afstanden niet helemaal goed reed, waar Higgens onzeker van werd. We hebben elkaar de eerste jaren echt bang gemaakt.”

“Je went eraan”

In de loop der jaren hebben Laura en Higgens elkaar steeds beter leren kennen en hoewel het nog steeds niet altijd vlekkeloos gaat, hebben ze nu een stijgende lijn te pakken. “We zijn twee jaar geleden begonnen met crossen en daar is hij veel krachtiger en handiger door geworden, waardoor het springen ook veel beter gaat. Hij wordt op wedstrijd nu steeds safer. Hij wil naar de overkant en heeft in de loop der jaren echt een wedstrijdmentaliteit ontwikkeld. Het is een paard waarbij je altijd moet blijven opletten, maar inmiddels ken ik hem door en door en weet ik hoe hij op dingen gaat reageren. Je went eraan”, lacht ze.

Foto: odD Fotografie

Zachtaardig

“Ik ben ambitieus en wil graag groeien in de sport, maar ik moet het daarbij echt hebben van de paarden die iets ‘mankeren’. De echt goede en makkelijke paarden zijn simpelweg niet te betalen, al helemaal niet voor iemand die dit als hobby doet naast haar vaste baan. Hoewel heel veel mensen ons al hadden afgeschreven, heeft mijn moeder ons altijd gesteund. Vanwege zijn verleden betekent hij natuurlijk ook heel veel voor haar. We hebben nooit opgegeven, dus het is heel mooi om nu complimenten te krijgen van mensen die vroeger niets van Higgens wilden weten. Dat verdient hij ook. Hij is ondanks alles heel zachtaardig gebleven.”

Toekomstdroom

De combinatie start momenteel in het 1.20m-springen en Laura hoopt de ruin dit jaar in de M-eventing uit te kunnen brengen. “Ik zou in de toekomst graag 1.30m met hem willen springen en richting de 1*-cross willen toewerken. Ik hoop aan het einde van het jaar mee te rijden op Varsseveld en als ultieme toekomstdroom zou ik graag een internationale eventingwedstrijd met hem willen rijden. Ik denk dat de 1* en 2* daarbij wel het maximale is voor ons. Higgens heeft meer dan genoeg talent als springpaard. Als eventingpaard mist hij misschien een portie volbloed om de top te bereiken. Maar we zijn al heel ver gekomen en hebben beiden nu enorm veel plezier in alles wat we samen doen. Ambitie heb ik altijd gehad, dus het is fantastisch dat ik mijn droom nu kan waarmaken met mijn bijzondere verjaardagscadeau van toen”, sluit Laura af. 

Bron: Hoefslag, overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan.  

Foto’s: Sandra Heesbeen Photography / odD Fotografie