Column Denise Dekens | “Manegetijd startpunt carrière in de paardensport”

Eindelijk op ponyrijles

“Na lang zeuren mocht ik dan eindelijk op ponyrijles. De dagen werden iedere week afgeteld en als het dan eindelijk weer woensdagmiddag was ging ik op de fiets naar de manege, cap op en zweep in mijn rubberen laars. Op de fiets leerde ik mezelf lichtrijden aan en bij aankomst op de manege was het rennen naar het bord om te kijken of je op je favoriete pony mocht rijden. Na de les werd er nog uren getroeteld en na verzorgd.”

Verzorgpony

“Alle pony’s op de manege hadden een ‘verzorgster’ en later mocht ik mij zo rijk noemen ook een verzorgpony te hebben. Nou die kwam niks te kort, daar kon hij op rekenen; uren werd er geknuffeld en getut. Het hoofdstel ging mee naar huis en met een bolletje wol toverde ik vol trots een nieuwe frontriem. Zonder zadel rijden, buitenrijden, picknicken met de pony’s, stoelendans om strobalen heen, we deden het allemaal. Hele dagen werden doorgebracht op de manege, samen andere meiden en jongens die ook hun hart hadden verloren aan de pony’s.”

Parade

“Uiteindelijk kocht ik van het geld van mijn spaarbankboekje een eigen pony. Omdat het pensiongeld best prijzig was liep mijn pony een aantal lessen in de week mee in de manege. Geen probleem, ik deelde mijn pony graag. Samen gingen we goed vooruit dus werden we lid van de ponyclub. De witte trui waarin we moesten rijden ligt nog steeds bewaard op zolder. Hele dagen gingen we op pad en we sprongen, reden dressuur en sloten af met de parade met de hele club.”

Deurne

“Op de manege hoorde ik ook voor het eerst van het bestaan van Deurne. Dat werd mijn volgende doel. Na Deurne ben ik volop de paarden ingegaan en me volledig gestort op de dressuursport en daarnaast de hippische journalistiek. Voor mij geldt dus zeker dat mijn carrière op de manege begonnen is. Een hele mooie tijd, die ik ieder kind die van pony’s houdt van harte gun. Ik hoop dan ook van harte dat de maneges blijven bestaan.”