Joanne Schepers en Wagontia
Joanne Schepers en Wagontia Foto: Marije Stomps / www.marije-schrijft.nl

Joanne Schepers: “Het is jammer dat ik Wibi niet vijf jaar eerder ben tegengekomen, het is echt een wereldpaard”

Dressuur

Waar veel mensen bewust een jong paard kopen dat ze naar hun eigen hand kunnen zetten, kocht Joanne Schepers twee jaar geleden totaal onverwacht de ervaren, toen achttienjarige, Wagontia (v. Idocus). Hoewel de ruin het erg moeilijk had met de verhuizing en het lang heeft geduurd tot hij goed in zijn vel zat, zit hij nu in de bloei van zijn leven en is hij op zijn twintigjarige leeftijd nog altijd actief in de wedstrijdsport.

Onverwachte aankoop

Joanne is al zo’n 35 jaar actief in de paardensport en heeft altijd jonge paarden in haar bezit gehad. “Door privéomstandigheden heb ik mijn jonge paard twee jaar geleden moeten verkopen. Ik was helemaal nog niet op zoek naar een nieuw paard en wilde eigenlijk een pas op de plaats maken wat de sport betreft, maar toen ik, Wagontia’s, oftewel Wibi’s, advertentie tegenkwam, was mijn interesse meteen gewekt. Hij had twee keer Z1 gelopen en had veel wedstrijdervaring, wat ik fijn vond aangezien ik met mijn jonge kinderen net te weinig tijd heb om een jong paard consequent te kunnen rijden. Een paard waarop je kunt opstappen en wegrijden is in mijn situatie een stuk fijner”, vertelt ze.

“Het is een paard uit duizenden”

De telefoon van Wagontia’s toenmalige eigenaresse stond roodgloeiend. “Er waren heel veel mensen geïnteresseerd in hem, dus ik ben diezelfde dag nog bij hem gaan kijken. De dag erna ben ik teruggegaan om hem te rijden en hebben we de deal rondgemaakt. Het is snel gegaan en was eigenlijk niet de bedoeling, maar ik ben ontzettend blij dat ik hem twee jaar geleden heb kunnen kopen. De verhuizing was enorm moeilijk voor hem en het heeft lang geduurd tot hij zich zowel fysiek als mentaal goed voelde, maar inmiddels kan ik met zekerheid zeggen dat hij het super goed in zijn vel zit. Hij heeft door alle stress in het begin best wel wat kwaaltjes gehad, maar het was het dubbel en dwars waard, want het is een paard uit duizenden.”

Geweldig karakter

“Wibi is enorm knap en heeft een heel mooi front. Hij kan goed bewegen en is super werkwillig. Hij is sensibel, maar daarin wel goed te doseren. Je kunt hem makkelijk naar je eigen hand zetten en hij past zich heel goed aan naar wat je van hem vraagt. Mijn moeder van in de 80 brengt hem vaker naar de wei en mijn kinderen lopen om hem heen en borstelen hem; zijn karakter is echt geweldig. Hij is heel lief en rustig en ik kan altijd met een veilig en vertrouwd gevoel opstappen”, vertelt ze lovend.

“Het mooiste wat er is”

“Het heeft vanwege zijn heftige reactie op de verhuizing wel een jaar geduurd tot hij op de conditie was waarin hij nu is. Hij zit nu super goed in zijn vel. Hij staat samen met zijn Shetlandermaatje de hele dag buiten en heeft altijd toegang tot gras, in de zomer én winter. Ik denk dat dat voor hem mentaal heel erg belangrijk is, naast dat het natuurlijk het mooiste is wat er is voor een paard.”

Comeback

Hoewel Joanne in het begin niet per se wedstrijdambities had en al ruim acht jaar niet meer in de ring was verschenen, besloot ze met Wagontia toch weer een poging te wagen. “We moesten eigenlijk Z starten, omdat we beiden al veel ervaring hadden in de sport. Doordat we allebei al heel lang niet meer gestart waren en de routine volledig kwijt waren, hebben we een dispensatie aangevraagd om in het M1 te mogen starten. Daar zijn we inmiddels doorheen, dus binnenkort staat ons M2-debuut op het programma.”


Foto: Dian Smits fotografie

“Ik geniet nu veel meer”

Omdat Joanne vanwege het winterse weer moeilijk kan doortrainen in haar buitenbak, heeft ze de wedstrijdsport de afgelopen tijd even op een lager pitje gezet. “We hebben de afgelopen tijd niet echt goed kunnen doortrainen, dus ik wil de komende maand flink met hem aan de slag, zodat we in maart weer op wedstrijd kunnen en ons M2-debuut kunnen maken. Daarna zien we wel waar het schip strandt. Ik ben niet meer zo ambitieus als vroeger”, lacht ze. “Ik geniet nu veel meer van het rijden en met hem bezig zijn. Dat presteren komt echt op de tweede plek.”

Wereldpaard

“Ik heb niet per se een bepaald doel voor ogen, maar ik ben ervan overtuigd dat we nog ver kunnen komen als hij fit en gezond blijft. Hij mag bij ons oud worden en als hij aangeeft niet meer in de sport te kunnen of willen lopen, dan mag hij hier van zijn oude dag genieten. Ik wil hem absoluut niet nog een keer de stress van een verhuizing aandoen”, vertelt ze. “Ik ben heel blij dat hij op mijn pad is gekomen en vind het soms wel eens jammer dat ik hem niet vijf jaar eerder ben tegengekomen. Het is echt een wereldpaard. Ik denk dat als hij een aantal jaar terug bij een young rider terecht was gekomen, hij het heel ver had kunnen schoppen”, sluit ze af. 

Bron: Hoefslag, overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan. 

Afbeelding