Ylona van Ginkel: “Dashing heeft onze dromen waargemaakt”

Op slag verliefd

“In 2011 besloten we op zoek te gaan naar een paard waarmee mijn zus en ik verder de dressuursport in konden, omdat we achttien werden en de overstap naar de paarden moesten maken”, steekt Ylona van wal. “We hebben contact opgenomen met drie fokkers en zijn ook bij alle drie langs geweest, maar Dashing sprong er voor ons echt uit. We vonden hem ontzettend knap en vielen voor zijn uitstraling.”

“We zijn altijd in hem blijven geloven”

“We kwamen pas net van de pony’s af en wisten eigenlijk niet zo goed hoe we met zo’n jong en onervaren paard om moesten gaan. Vanaf dag één hebben mijn zus en ik alles samen gedaan, maar het ging zeker niet zonder slag of stoot. Dashing zag vroeger overal spoken en ik ben wel eens de hele proef bezig geweest om hem alleen maar over de hoefslag heen te krijgen. Daarnaast heeft hij in het verleden best wel wat lichte blessures gehad, waardoor we er telkens even uitlagen en niet lekker aan één stuk door konden stromen. Desondanks zijn we altijd in hem blijven geloven!”

Familie-uitje

Ondanks de tegenslagen is het de zusjes gelukt om de ruin tot de Lichte Tour op te leiden. “Hij is in al die jaren veel nuchterder geworden. Als Dashing eenmaal loopt, gaat de proef vaak heel erg goed en worden we daar ook mooi voor beloond. We hebben in al die tijd aan ontzettend leuke wedstrijden mogen deelnemen. Zo werden we in 2012 regiokampioen, werden we in 2013 derde op het NK, mochten we in 2018 in de finale van het ZZ-Licht meerijden op de Hippaide, waar we uiteindelijk als zevende geëindigd zijn, en hebben we meerdere malen meegereden op de Almelose Ruiterdagen. Wedstrijden zijn voor ons een soort familie-uitje, want zonder onze ouders is het team echt niet compleet!”

Foto: Privébezit

Paarden aan huis

In 2012 is de familie naar een boerderij verhuisd, zodat ze hun oude pony en Dashing aan huis konden stallen. “Wij hebben altijd al de droom gehad om de paarden aan huis te hebben, dus in 2012 hebben we die stap gezet. Jorgen Ros en Dirk de Haas wonen naast ons, dus sinds die tijd krijgen wij ook al les van Jorgen. Hij heeft ons door alle klasses heen geholpen en heeft ons ontzettend goed begeleid.”

Inter I

“Inmiddels rijden we Prix St. Georges en trainen we voor de Intermediaire I. Ik zou het super gaaf vinden om daarin een winstpunt te halen en ik denk ook dat het haalbaar is. De afgelopen tijd heb ik Dashing vooral in mijn eentje getraind vanwege de zwangerschappen van mijn zus. Gelukkig heb ik een hele lieve vriendin die in het weekend vaak voor de gezelligheid langskomt en dan op Dashing rijdt, terwijl ik een ander paard train dat ik mag rijden voor een fokker.”

“Zonder hen hadden wij hier nooit gestaan”

Op de vraag of Ylona verwacht had om ooit in de Lichte Tour uit te komen, antwoordt ze: “Nee, eigenlijk niet. Het is gewoon zo gelopen. We reden lekker door alle klasses heen, maar op een gegeven moment kom je er dan toch achter dat dit paard het wel in zich heeft om ver te kunnen komen. De eerste keer dat we met slipjas mochten rijden, kwam voor ons beiden echt een droom uit. We hebben alle kansen en hulp gekregen die we nodig hadden om hier te komen. Onze ouders hebben ons altijd met alles geholpen en doen dit tot op de dag van vandaag nog steeds. Daar ben ik ze ontzettend dankbaar voor. Het is een hele familietoestand en zonder hen hadden wij hier nooit gestaan!”, sluit ze dankbaar af. 

Bron: Hoefslag, overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan. 

Foto’s: DigiShots en Privébezit