Annet Boonman: “Als je hard werkt en niet opgeeft, kun je bereiken waar je al die tijd al van droomt”

Ruiterwissel

“Ik kocht École de Vie als veulentje”, steekt Annet van wal. “Gerrianne rijdt haar al sinds 2012. Ze heeft haar zadelmak gemaakt met de intentie dat ik haar zelf zou gaan uitbrengen in de springsport, maar is uiteindelijk een paar keer met haar op wedstrijd gegaan. Sindsdien is zij haar blijven rijden en ben ik nooit meer in het zadel geklommen. Ze vormen een geweldig team en reden zo door alle klasses heen.”

Afleiding

“Gerrianne droomde er altijd al van om Z-dressuur te rijden en dat is haar gelukt met École de Vie. Het ging helaas echter niet zonder slag of stoot. In hetzelfde jaar als dat Gerrianne’s vader overleed aan kanker, kreeg ik te horen dat mijn zoon leukemie had en daarvoor twee jaar lang behandeld moest worden. We zijn altijd samen bezig gebleven met École, omdat dat onze ontsnapping was aan alle zorgen en al het verdriet dat we beiden thuis hadden. Bij École konden we afleiding zoeken”, vertelt ze.

“We zagen dat er iets niet goed was”

Helaas bleef het daar niet bij. “Toen Gerrianne in 2019 verder trainde richting het Z2, ging het opeens mis. École toonde verzet en we zagen aan haar conditie dat er iets niet goed was. We hebben natuurlijk meteen alles na laten kijken, maar hadden met één ding geen rekening gehouden; haar twee jaar oude én elk half jaar nagekeken op maat gemaakte zadel. Na een jaar kwamen we erachter dat dit voor zo veel ongemak zorgde, dat École het niet eens meer kon opbrengen om een B-proefje te lopen. Met de hulp van zadelpasser Marian Dorenbos en bitfitter Nienke van Passend Paard zijn we uiteindelijk tot een optoming gekomen waar École zich prettig bij voelt, maar haar conditie en bespiering waren natuurlijk erg achteruit gegaan.”

“Ontzettend trots”

“Het heeft ontzettend veel moeite gekost om weer op niveau te komen en ik weet zeker dat het ons zonder de hulp van Corrie Rave niet was gelukt. Zij is samen met ons weer helemaal opnieuw begonnen bij de basis en heeft ons geholpen het weer uit te bouwen op een tempo dan fijn was voor École. In 2021 durfden we het weer aan om op concours te gaan en zijn Gerrianne en École in de Z2 gestart. We waren natuurlijk ontzettend trots op ons eerste winstpunt. Na al die tegenslagen was ik opeens de eigenaresse van een Z2-geklasseerd paard en was Gerrianne de amazone van een Z2-geklasseerd paard!”, vertelt ze trots.

Foto: Freerk Bosker

Hard werken

“De winstpunten komen bij ons niet vanzelf. Daarvoor moet alles kloppen. École is een leuk paard, maar heeft niet de kwaliteiten die een écht dressuurpaard heeft. Het is enorm hard werken, maar wanneer dit dan beloond wordt met een goed gevoel en een mooie score, is het het dubbel en dwars waard!”

Tegenslag

‘Het is en blijft een jurysport’ is iets dat we vaker horen als het om meningsverschillen rondom scores gaat. Helaas kregen ook Annet en Gerrianne hiermee te maken. “In februari reden Gerrianne en École een goede proef. We waren beiden van mening het niet winstpuntwaardig was, maar het was ook zeker niet slecht. Toen kregen we de deksel aardig hard op onze neus; het kwam erop neer dat we 30 punten verwijderd waren van een winstpunt. We begrijpen natuurlijk dat École misschien minder ‘swung’ heeft dan een écht dressuurpaard, maar we hadden geen idee waar we 30 punten vandaan moesten halen. Moest Gerrianne dan maar op een hele andere manier gaan rijden om dat winstpunt te halen? Op een manier die voor École misschien niet fijn is? We zijn toen echt huilend in de auto naar huis gegaan.”

Plezier krijgen

“Omdat we zelf heel realistisch zijn, weten we dat het halen van 70 procent heel moeilijk is met een paard als École, maar rond de 60 procent is zeker haalbaar. We hebben even een pauze genomen en toen is Gerrianne toch maar weer gaan lessen bij Corrie. We hadden het wedstrijden rijden echt uit ons hoofd gezet en wilden het eigenlijk niet eens meer. We moesten eerst maar weer plezier krijgen in het rijden. En dat lukte gelukkig. En zelfs zo goed dat we in overleg met Corrie besloten om het tóch weer te gaan proberen.”

Goede scores

“We begonnen met één proef, maar École liep zo fijn dat we besloten de tweede proef ook te doen. Na de proef kwam eigenlijk het ‘trauma’ van de vorige wedstrijd weer even terug. We waren ontzettend zenuwachtig voor de scores, maar toen we zagen dat beide boven de 60 procent waren, konden we opgelucht ademhalen. We zijn toen nog even naar de kantine gelopen, omdat we de organisatie wilden bedanken voor hun inspanningen. Toen bleek dat ze op ons zaten te wachten voor de prijsuitreiking. Het resultaat was een eerste én tweede prijs!”

Foto: Freerk Bosker

“Het heeft ons moed gegeven”

“Omdat we van zover waren gekomen, er zoveel gebeurd was en we er zo hard voor gewerkt hadden, hebben we natuurlijk wel een traantje gelaten. Hoewel dit resultaat natuurlijk geen garantie biedt voor de toekomst, heeft het ons wel veel moed gegeven. Ook hieruit blijkt maar weer dat je als je hard werkt en niet opgeeft, je met ieder paard kunt bereiken waar je al die tijd al van droomt.”

Hechte vriendschap

Hoewel Annet en Gerrianne totaal geen familie zijn, is hun vriendschap in de afgelopen tien jaar vol hoge pieken en diepe dalen uitgegroeid tot iets waar ze geen naam aan kunnen geven. “We hebben zelfs samen een hengstveulen aangeschaft die uit dezelfde lijn als Pikkert van onze instructrice Corrie komt. We hopen met Radar Love uiteindelijk dan ook net zo veel mooie momenten mee te maken als we de afgelopen jaren met École hebben mogen meemaken. Met haar gaan we nu de puntjes op de i zetten en, als ze aangeeft het leuk te vinden en aan te kunnen, misschien ooit ZZ-Licht starten. Ze gaat in ieder geval nooit weg en mag samen met haar halfzus tot haar dood bij mij blijven”, sluit ze af. 

Bron: Hoefslag, overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan. 

Foto’s: Freerk Bosker