Merel Simonis: “Ook al gaat het soms via een omweg, we komen steeds een stapje verder”

Geen plezier

“Ik ben jarenlang manegeruiter geweest die één keer per week les nam”, blikt de amazone terug. “Naarmate ik ouder werd merkte ik dat ik meer wilde in het paardrijden, maar gaven de wekelijkse manegelessen geen voldoening meer. Daarom besloot ik mijn lievelingsmanegepaard in halfpension te nemen. Ik mocht dit paard drie tot vier keer per week rijden, maar helaas was dit van korte duur. Na twee maanden halfpension moest ik afscheid nemen van het paard vanwege een onherstelbare blessure. De lol was er voor mij af en ik wilde even stoppen met paardrijden, omdat ik niet wist wat ik verder wilde.”

Babs

Net toen ze op het punt stond om te stoppen met rijden, kreeg ze het aanbod om een ander paard in halfpension te nemen: de destijds 13-jarige Babs. “Ik kende Babs niet. Ik had haar wel eens zien lopen in de lessen, maar zelf had ik haar nog nooit gereden. Omdat ik eigenlijk ook niet wilde stoppen met rijden, besloot ik om het aan te kijken en nam ik Babs in halfpension. Het was een vreselijk lief paard, maar ze was ontzettend in zichzelf gekeerd. Ze stond altijd met haar hoofd naar de muur. Ze stond pas een half jaar op de manege, maar met de maanden ging haar mentale gezondheid ontzettend hard achteruit.”

Vertrouwen geschaad

Simonis vervolgt: “Babs durfde niet meer in groepslessen te lopen. Ze schrok van ieder paard dat te dichtbij kwam door in de ankers te gaan of het juist op een lopen te zetten. Ook kon je niet normaal met haar de binnenbaan inlopen aan de hand, want dan trok ze zich los. In het dressuurrijden kwam ze alleen maar tegen de hand en liep ze als een giraffe door de baan. Er werden bijzetteugels gebruikt, maar daar raakte ze van overstuur. Uiteindelijk moest ze met een enorme hackamore worden gereden, omdat haar mondhoeken waren gescheurd. Haar vertrouwen in alles was geschaad, maar toch bleef ze zo ontzettend lief en vriendelijk naar de mens.”

Andere wending

Na een tijdje kreeg de amazone een nieuwe baan, waardoor het financieel mogelijk was om een eigen paard te kopen. “Ik zag er eigenlijk enorm tegenop om als ‘groentje’ de paardenmarkt af te struinen naar een paard, waarvan je nooit helemaal weet wat je qua karakter koopt. Daarnaast was mijn budget ook niet hoog genoeg om een knap opgeleid paard te kopen. Ook knaagde aan mij het schuldgevoel dat wanneer ik opzoek zou gaan naar een ander paard, ik Babs zou moeten loslaten en ik haar aan haar lot moest overlaten. Ik besloot daarom aan de manege-eigenaar te vragen of ik Babs van de manege mocht kopen. Een paard waar totaal geen land te bezeilen was op rij-technisch gebied, maar wel een waar ik verliefd op was wat betreft haar karakter. De eigenaar hoefde niet lang na te denken en voor ik het wist had ik een eigen paard. Inmiddels zijn we ruim drie jaar samen en ik zou me geen beter paard hebben kunnen wensen!”

Uitdaging

“Toen ik Babs in halfpension nam, had ik niet gelijk het gevoel of idee dat ik een half jaar later eigenaar van haar zou worden. Wel was ik er gelijk van overtuigd dat ik Babs graag als eigen paard zou willen op het moment dat mijn beslissing om een eigen paard te kopen vaststond. Dat zij vrijwel niet te rijden was maakte mij niet uit. Ik had er alle vertrouwen in dat dit hersteld kon worden en ik had ook alle tijd om aan het vertrouwen te werken. Ik zag het juist als een gave uitdaging.”

Genieten

Rijden was bij de amazone niet de grootste prioriteit, ze wilde vooral het vertrouwen van de merrie winnen. “Waar sommige paarden er prima en nuchter mee omgaan dat ze door meerdere ruiters worden bereden, was Babs hier totaal geen type voor. Je zag echt overal angst en spanning van haar ogen tot staart. Ik wilde haar zo graag rust en vertrouwen geven. Dat was mijn belangrijkste intentie. Genieten van elkaar en rustig werken aan de weg naar vertrouwen. Mijn motto was: ‘we zien wel waar het schip strandt’.

Karakter ontwikkeld

“Nadat ik haar heb gekocht ben ik haar als enige ruiter gaan rijden. We namen dressuurlessen en ik ben met haar gaan grondwerken om aan onze relatie te werken. Ik merkte al snel dat de stal waar wij stonden niet voldoende rust gaf aan Babs en haar trauma’s bleef prikkelen. Ondanks dat ze al een stuk rustiger werd op mentaal gebied, merkte ik dat zij toch spanning bleef houden in het rijden in de bak en op stal wanneer zij dicht langs andere paarden heen moest. Daarnaast stond Babs veel uren per dag op stal en was ze erg in zichzelf gekeerd. Ik ben daarom met Babs verhuisd van stal waar ze overdag met een kleine kudde van vier a vijf merries in de wei staat. Ook is de stal waar we nu staan een stuk rustiger qua prikkels. Nu Babs ook echt paard kan zijn merk ik dat ze echt uit haar schulp is gekropen en haar eigen echte karakter heeft ontwikkeld. Dat vind ik erg mooi om te zien.”

Bitloos

Ondanks dat de band van de combinatie steeds beter werd, bleef het dressuurmatig rijden een aandachtspuntje. “Babs reageert vrij heftig op het bit en kan erg hiertegen in verzet komen. Na twee jaar geprobeerd te hebben om dit probleem op te lossen, heb ik mij erbij neergelegd dat dit probleem niet meer volledig weg zal gaan. Ik ben daarom eind vorig jaar grotendeels overgestapt naar het bitloos rijden en ik ben dressuuroefeningen gaan aanleren vanaf de grond. Dit gaat enorm goed. Babs heeft veel meer mentale rust bij het rijden zonder bit en ze gebruikt haar lijf veel beter. Als het een periode goed gaat, wissel ik soms een training af met bit om haar daarop lang en laag te rijden zodat ze het rijden met bit niet alleen maar associeert met pijn en ellende.”

Ontspanning 

“Momenteel werken wij nog steeds aan het vinden van rust en ontspanning in het rijden en worden wij daarbij geholpen door middel van dressuurlessen die wij op stal van de eigenaresse krijgen. Na drie jaar heb ik nog steeds een merrie die veel spanning kan opbouwen onder het zadel en is het aan mij de taak om iedere keer de spanning om te buigen naar ontspanning. Voor de lol starten we af en toe een KNHS-dressuurwedstrijd. Na twee jaar hebben wij afgelopen maand eindelijk de B uitgereden en hebben we tijdens ons L1 debuut gelijk onze eerste winstpunt gereden. Ik vind het leuk om wedstrijden te doen, zodat ik in mijn trainingen een doel heb om naar toe te werken. Daarnaast werk ik ook graag aan de hand, doen we af en toe wat vrijheidsdresuur en gaan wij graag op buitenrit naar het strand, de duinen of het bos.”

Respect

“Mijn geduld wordt bijzonder vaak op de proef gesteld. Babs heeft dagen dat ze echt ‘on fire’ is en waarbij alles lukt, maar er zijn ook dagen dat er zoveel spanning is dat het lijkt alsof we niks kunnen. Het is aan mij de taak om daarbij rustig te blijven en om niet gefrustreerd te raken, want ik weet dat het tijdelijk is en het de volgende training weer beter gaat. Babs heeft alleen maar kwaliteiten. Het is een ontzettend eerlijk paard die heel goed haar grenzen weet aan te geven en ik kan niet anders dan daar alleen maar respect voor te hebben. Daarnaast is ze ook super betrouwbaar en durf ik alles met haar aan. Wij worden ook niet voor niets vaak gevraagd om andere te begeleiden op buitenrit want super Babs neemt iedereen mee op sleeptouw.”

Blindelings vertrouwen

De amazone blikt positief terug op de afgelopen jaren. “Ik ben het meest trots op het feit dat ik van een enorm getraumatiseerd paard dat zich voor iedereen afsloot, mijn beste maatje heb kunnen maken en dat ik haar heb kunnen laten opbloeien tot haar echte zelf. Tevens ben ik trots dat ik een paard heb waar ik blindelings op kan vertrouwen en dat ik haar helemaal weet uit te schrijven en dat zij ook erg gericht is op mij. Ik weet dat ik met Babs geen hoge doelen moet stellen, omdat Babs haar eigen tempo kiest en sommige voor de hand liggende routes niet door haar worden bewandeld. Maar dat vind ik niet erg. Ook al gaat het soms via een omweg, we komen toch steeds een stapje verder en dat maakt me elke keer weer een beetje trotser.”

Genieten

“Ik heb niet echt een specifiek doel wat ik wil bereiken. Ik hoop nog heel veel plezier met Babs te beleven en dat we onze grenzen blijven verleggen. Voor nu is ons doel op dressuurmatig gebied om de L1 door te komen en verder hoop ik nog lange tijd van haar te kunnen genieten!”

Bron: Hoefslag, overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit Merel Simonis/ Jeffrey de Groot