Felicia Kooistra: “Op stal is alle ruis weg”

Meike Paridaans

“Ik ben iemand die echt van uitdaging houdt. Ik ben gek op Ulkje, maar na zo lang op één paard te hebben gereden, wil je op een gegeven moment weer ergens naartoe werken. Dat miste ik en dat heb ik nu weer gevonden”, laat Felicia weten.

Opgegroeid met Wendy

Felicia ging vanaf haar zevende naar de manege en kreeg op haar achtste verjaardag haar eigen pony. “Ik was van kleins af aan al gek van paarden. Niet alleen het rijden, maar ook lekker poetsen en knuffelen, de band met paarden. Met Wendy heb ik echt alles gedaan: buitenritjes, dressuur, samen naar de manege.”

“Toen ik te groot voor haar werd, gingen we mennen. Dan ging ik met m’n vrienden door de buurt, iedereen was gek van Wendy. Ik ben echt met haar opgegroeid. Ze is er eigenlijk langer in m’n leven dan dat ze er niet is.”

Een thuis voor altijd

Na de ponytijd verloor de manege haar glans. “Ik ging eigenlijk al met tegenzin heen, want ik miste de uitdaging. Op een gegeven moment ben ik gestopt en toen mocht er een eigen paard komen. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor.”

Haar vader reed vroeger zelf en is fan van het Friese ras. “Hij wilde heel graag een Fries, ik iets minder. Dus kwamen we uit op een Arabo-Fries, een soort tussenweg: het uiterlijk van de Fries dat m’n vader zo mooi vindt en het karakter wat ik echt interessant vond.” Zo kwam Ulkje, dertien jaar geleden. “Ze was echt hands full. Heel sterk, pittig en ik was nog jong en kwam pas net van de manege. Dat was veel in het begin, maar ik heb er ontzettend van geleerd.”

Toen Felicia uit huis ging, verhuisden de paarden na een tijdje mee. Tijdens haar master in het buitenland zorgden vaste verzorgers voor ze, die haar nog steeds helpen.

“Als ze er eenmaal zijn, gaan ze nooit meer weg. Ik vind het belangrijk dat ze een forever home krijgen. Ik heb er eerlijk gezegd wel meerdere keren over nagedacht om een paard te verkopen en iets anders terug te kopen, maar nee, I can’t. Het zijn gewoon m’n maatjes.”

Springen

Vorig jaar begon het te kriebelen. “Ik had altijd al interesse in de springsport, maar toen ik een Arabo-Fries kreeg, heb ik dat een beetje aan de kant gezet. Samen de natuur in vond ik veel waardevoller. Ulkje is inmiddels 20 en springen op haar leeftijd vind ik geen optie meer.”

Een derde paard zag ze niet zitten. “Dat is wel heel veel financieel.” Via een kennis hoorde ze van het leaseprogramma van een springstal in de omgeving. “Ik mocht direct komen. Nu rijd ik elke zondag een KWPN’er, een zesjarige ruin. Alles wat ik niet gewend ben, dus echt mezelf even in het diepe gooien. Voor nu is het vooral elkaar leren kennen. Hopelijk kunnen we binnenkort een sprongetje maken of een les nemen.”

Wedstrijden zijn geen doel op zich. “Het lijkt me gewoon heel leuk om weer meer te leren en ook over de springsport. Een eigen springpaard? Never say never. Ik vind het allemaal wel duur, maar het is het dubbel en dwars waard. “

Passie als werk

Felicia heeft een commerciële achtergrond en deed daarna fashion management. Na haar master in Italië kon ze dat combineren met marketing en paardensport bij Epplejeck, waar ze nu als zzp’er terug is voor een tijdelijke opdracht. “Ik had nooit verwacht dat ik er m’n werk van zou kunnen maken en ook niet hoe leuk ik dat zou vinden. Ik doe nu steeds meer marketing- en content opdrachten in de paardensport. Het is bijzonder dat je van je passie je werk kunt maken.”

“Paardensport maakt mijn hoofd echt leeg.” Als je een druk leven hebt en altijd aanstaat, is die ruis weg zodra je op stal komt. Dat heb ik veel minder als ik naar de sportschool ga of ga hardlopen. Respect voor het paard staat bij mij altijd voorop. Het moet voor ons allemaal leuk zijn, voor m’n paarden én voor mij.

Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan
Foto: Francesco Pio Venditti