1 uur geleden
Dressuur
Manon Wierikx (26) rijdt al twintig jaar, maar leerde pas echt wat paarden houden inhoudt toen ze in 2019 haar eigen paarden kocht. Haar PRE Heroe kocht ze als onbeleerde driejarige tijdens een vakantie in Spanje en leidde ze helemaal zelf op. Inmiddels is hij tien en blijkt de Spanjaard vooral nuchter en betrouwbaar.
“Ik heb dertien jaar op een manege gereden. Dat is leuk, maar je krijgt er weinig mee van hoe het is als je iedere dag verantwoordelijk bent. Pas toen ik zelf paarden kreeg, ben ik echt over paarden gaan leren. Daarin heeft Heroe het meeste gedaan, want bij hem was alles nieuw”, vertelt Manon.
Vanaf nul
In Spanje wilde Manon zien hoe het er bij een fokkerij aan toegaat. “Er stonden een stuk of vier witte, toen een paar zwarte, daarna een paar lege stallen. En toen stond hij daar in zijn eentje in zo’n stalletje. Ik heb hem heel spontaan gekocht.”
Twee maanden eerder had ze haar tinker Pino al overgenomen. Zo had ze binnen twee maanden twee paarden. Heroe was net drie, had een keer gelongeerd en liep aan een halster. Verder kon hij nog niets.
“Ik heb hem zelf beleerd, zelf dubbele lijnen geleerd en hij kan wat trucjes van vrijheidsdressuur. Alles hebben we met z’n tweeën gedaan. Daardoor heb ik met Heroe een hele andere band.”
Tweede tinker
Het spannende verhaal dat je weleens over Spanjaarden hoort, herkent Manon niet. “Je weet dat het een Spanjaard is, maar als je zijn karakter zou uitleggen, zou je denken dat hij prima als tweede tinker naast Pino kan staan. Het is een fijn, lief en werkwillig paard, soms een tikkeltje liever lui dan moe.”
Heroe kreeg een aantal keer een blessure, waardoor springen en crossen nu op een laag pitje staan. Toch noemt Manon het vertrouwen tussen hen haar grootste hoogtepunt. “Waar een ander zegt: ‘Daar staan koeien, dat heeft hij nog nooit gedaan’, is het bij Heroe gewoon doen. Ik spring zonder hoofdstel en zonder zadel over een sprong. Voor een ander is dat niet te bedenken, voor mij is het heel normaal. Dat is deels zijn karakter, maar deels ook hoe we samen dingen hebben geleerd.”
Ome Pien
Pino kwam van de zorgboerderij waar Manon werkte. Voor de dagbesteding was hij niet meer geschikt. Manon leasede hem eerst een half jaar en nam hem daarna over. “Ik riep altijd dat ik geen tinker wilde. Maar hij was superlief, dus ik was hartstikke blij met hem.”
Hoe oud Pino precies is, blijft een vraag. Op papier is hij van 2011. De eerste tandarts schatte hem flink ouder in, maar een nieuwe tandarts denkt dat de papieren aardig in de buurt zitten. “Ergens tussen de vijftien en de twintig dus.”
“We noemen hem Ome Pien. Hij heeft een tijd bij veulentjes gestaan en is daarin heel stabiel en lief. Nu geniet hij al een beetje van zijn pensioen en gaat hij af en toe mee naar het bos.”
Grote ambities heeft Manon niet. “Mijn paarden zijn mijn ontspanning, mijn me-time op de dag. Ik leg voor mezelf en voor hen geen lat. Ik hoop vooral dat ik ze allebei nog jaren mag houden. Ik zou ze voor geen goud meer willen missen.”
Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan