KWPN-hengst Westenwind overleden

Westenwind (Flemmingh x Contango) begon zijn carrière onder Emmelie Scholtens. Samen namen ze tweemaal deel aan het WK voor Jonge Dressuurpaarden en behaalden diverse medailles op de Hippiade en het NK ZZ-Zwaar. Vervolgens liep de sympathieke bruine Lichte Tour onder Tom Franckx en Kirsten Brouwer. De laatste jaren, voordat hij in februari dit jaar verkocht werd aan Marjon Lems Wensveen, liep de hengst succesvol in de Paradressuur onder de Arabische Ahmed Sharbatly. 

Klachten

“Helaas hebben we maar heel kort kunnen genieten van Westenwind”, vertelt Marjon. “Mijn dochter Dewy liep de afgelopen maand tegen wat problemen aan met rijden. Westenwind voelde anders dan anders aan. Normaal is het een paard met een ontzettende wilskracht, hij heeft een mega instelling en wil altijd alles voor je doen. Daarnaast viel hij ook ineens veel af en at hij slecht. Alleen slobber ging er mondjesmaat wat in. Bij ons op stal liep een paardentandarts rond, en die vroegen we daarom eens van ‘joh, zou je eens in zijn mond willen kijken of daar het probleem zit’. Na in zijn mond te hebben gekeken, adviseerde deze tandarts ons naar Gent te gaan, want er was inderdaad iets serieus gaande in zijn mond.”

EOTRH fataal geworden

“Na de nodige onderzoeken bleek Westenwind EOTRH te hebben, een progressieve tandziekte die er langzaam insluipt. Zijn gebit was er al heel slecht aan toe, de arts schatte in dat dit al zeker twee jaar gaande was. Zijn gebit was er zo slecht aan toe dat al zijn tanden en kiezen eruit zouden moeten. Dat zou betekenen dat hij niet eens meer een grassprietje zou kunnen eten in de wei. We schrokken enorm van dit slechte nieuws. We hebben met de arts overlegd of we hem dan eventueel nog wel een fijn pensioen op de wei konden geven met een uitgebalanceerd dieet, want dat gunde we hem zo enorm. Het is zo’n lieverd met een hart van goud... Maar dit zou geen paardwaardig bestaan zijn, vertelde de arts ons. Hij zou geen enkel grassprietje kunnen eten, nog steeds enorm veel pijn aan zijn mond hebben vanwege de ontstekingen en dergelijke, en daarbij zouden we hem niet op gewicht kunnen houden. ‘Dat moet je niet willen’, luidde het advies in Gent. We konden niets anders dan hem laten gaan, tot ons grote verdriet.”

Bron: Hoefslag