Soraya Fijnheer over haar volledig blinde Markies: “Hij heeft zo veel levenslust!”

Halfblind geboren

“Ik heb Kies al zestien jaar”, steekt Soraya van wal. “Hij is halfblind geboren en zijn rechteroog is niet goed ontwikkeld. In zijn linkeroog heeft hij een vlek gehad, dus die was ook niet 100%. Ruim acht jaar geleden heeft hij daar een Uveïtis aan ontwikkeld, dat houdt in dat er pijnlijke ontsteking zat in zijn iris en druivenpitten. Hij is daar in Utrecht aan geopereerd. Ze hebben toen een chip met Corticosteroïden in zijn oogwit geplaatst en dat gaf steeds kleine beetjes ontstekingsremmer af, waardoor de ontsteking stabiel bleef. Dat ging voor lange tijd heel erg goed!”

Ontsteking

“Rond eind 2021 kreeg hij weer een ontsteking en had hij een hele blauwe waas over zijn oog, maar dat was ontzettend lastig te zien, omdat hij die witte vlek had en heel erg met dat oog kneep. Na het aankleuren bleek dat er een verkalking of beschadiging zat. De dierenarts heeft toen geadviseerd om met dexamethason te druppelen, omdat hij dacht dat het een verkalking was. Toen heb ik dus drie weken lang iedere twee uur gedruppeld. Kies staat bij ons aan huis, dus dat ging gelukkig heel gemakkelijk. Het werd maar niet beter en rond eind januari liet hij zijn oog niet meer druppelen. Voorheen kon ik zijn hoofd gewoon op mijn schouder leggen en was het geen probleem, maar toen liet hij het echt niet meer toe.”

“Echt een opluchting”

“Een vriendin van mij is dierenarts, dus ik heb haar meteen gebeld. Zij adviseerde om te stoppen met de druppels en daarna heb ik mijn eigen dierenarts weer gebeld. Uiteindelijk bleek het toch een beschadiging te zijn. Door het druppelen is zijn hele netvlies kapot gegaan. Nu kan ik niet zeggen dat dat niet kapot was gegaan als ik die druppels niet gebruikt had, want dan had het nog steeds hetzelfde kunnen aflopen. Ik heb hem naar de kliniek gebracht en het oog eruit laten halen. Nu is hij dus echt volledig blind, maar ik gok dat hij met dat oog de laatste zes of zeven jaar al geen zicht meer heeft gehad. Het was echt een opluchting toen dat oog eruit was en hij is weer helemaal zichzelf!”

“Hij heeft zo veel levenslust”

“Ik ben sinds kort het rijden weer aan het oppakken en dat gaat ontzettend goed! We rijden veel in het bos en hij is hartstikke verkeersmak. Hij heeft alle vertrouwen in mij, en ik in hem, dus dat gaat super. Normaal zou je denken dat het wel goed is zo, helemaal met zijn leeftijd, maar hij heeft zó veel levenslust en blijft vooruit gaan! Hij is natuurlijk heel geleidelijk steeds minder gaan zien, dus hij is eraan gewend en heeft zo veel vertrouwen in mij, dat ik daar nooit iets van gemerkt heb.”

Op elkaar ingespeeld

“Als ik ’s ochtends zijn stal open zet, loopt hij gewoon de route die we iedere dag lopen, dus daar heeft hij eigenlijk geen moeite mee. Ik merk wel dat als er iemand anders met hem loopt, wat niet vaak voorkomt, hij een beetje twijfelt en wat steun nodig heeft. Kies en ik zijn zo op elkaar ingespeeld dat we eigenlijk alles kunnen doen samen. Ik kan hem met een lang teugeltje rijden en als we even aan de kant moeten voor het verkeer, blijft hij heel braaf wachten en luistert hij mee. Hij begint dan zelf weer te lopen zodra het verkeer voorbij is.”

Als ieder ander paard

“Hij heeft hier bij mij thuis een vaste paddock die met hout omheind is. Toen hij daar net in stond heb ik hem met zijn neus laten voelen waar alle houten platen zijn, zodat hij wist dat hij daar niet verder kon. Inmiddels weet hij precies hoe alles is en vindt hij zijn drinkbak, voerbak en hooinet heel gemakkelijk. Het is heel mooi om te zien dat hij zich als ieder ander paard gedraagt en zich heel goed kan redden! Hij staat tegenwoordig niet meer samen met andere paarden, omdat hij zich vroeger al in elkaar liet trappen en veel te lief was. Hij staat wel langs onze andere drie paarden en mist hun ook echt als ze er even niet zijn.”

“Heel mooi om te zien”

“Ook trailerladen doet hij gewoon. Ik zet hem voor de laadklep, stamp met mijn voet erop, zodat hij weet dat hij zijn voeten op moet tillen, en dan loopt hij zo de trailer in. Bij de kliniek wilden ze toen nog meelopen, omdat veel paarden daar toch niet meer graag de trailer in gaan, en helemaal als ze blind zijn, maar hij doet dat gewoon. Het is heel mooi om te zien dat hij zich zo goed voelt en een normaal leven kan leiden! Ik houd enorm van buitenrijden, dus we zijn nu weer aan het opbouwen om naar het grote bos te gaan. Vroeger waren we nog wel wat fanatieker, maar nu niet meer. Het plan is om grote, maar wel rustige buitenritten te blijven maken zolang het kan”, sluit Soraya af. 

Bron: Hoefslag, overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan 

Foto: Merel Bormans