WK Herning | Feiten WK springen op een rij

Angelique Hoorn, Hascal - Foto: Arnd Bronkhorst | Arnd.nl

Amazones voor Nederland

Sanne Thijssen is niet de eerste amazone die voor Nederland in actie komt: Jenny Zoer ging haar in 1990 voor met Wendela en in 1994 met Olympic Desteny, zij werd 13e. In 2002 zadelde Angelique Hoorn Hascal is Jerez de la Frontera en zijn eindigde op plaats 16. Johan Heins was met Pandur Z in 1978 de eerste Nederlander die doordrong tot de beste vier.

Eendagsvliegen

Opvallend aan het WK is dat eendagsvliegen zich kunnen laten kronen tot wereldkampioen. Gail Greenough uit Canada was er in 1986 zo eentje en ook Dermott Lennon in 2002. Ook van Norbert Koof had men nog weinig vernomen toen hij in 1982 wereldkampioen werd. Hun geluk was zij hadden op dat moment paarden hadden (Mr T, Liscalgot en Fire) die hen perfect pasten en nadien konden ze geen van allen een opvolger vinden.

Aantal deelnemers

Kwamen op het eerste WK in 1953 20 deelnemers aan de start, in 2006 waren dat er al 116 uit 41 landen en er gingen 25 teams van start in de strijd om de teammedailles, waarbij het goud voor Nederland was.

Jur Vrieling met Long John Silver - Foto: Arnd Bronkhorst | Arnd.nl

Jur Vrieling, de routinier

Voor Nederland is Jur Vrieling de routinier in het Oranje kwartet. Hij gaat nu voor de vierde maal van start. Voor Harrie Smolders is het de derde keer en voor Maikel van der Vleuten de tweede. Sanne Thijssen is de debutant.

Vertrouwen

Voor drie van de vier paarden is dit WK het eerste kampioenschap waarin ze van start gaan. Monaco is 13 jaar, Beauville is 12 en Long John Silver is 10. Con Quidam is met 16 jaar te oud om nog aan de OS in Parijs te denken. Als dit Oranje kwartet zich rechtstreeks via dit WK weet te plaatsen voor Parijs en deze ruiters behouden deze paarden, dan kunnen we met vertrouwen richting de toekomst denken.

Eerste WK in 1953

Het eerste WK werd in 1953 verreden in Parijs en telde 20 deelnemers uit elf landen en de Spanjaard Francisco Goyoage kon zich tot wereldkampioen laten kronen. De Fransman Pierre Jonqueres d’Oriola, die met Ali-Baba aan de leiding ging na drie wedstrijden, eindigde als derde, achter Fritz Thiedemann met Diamant. Pierro d‘Inzeo eindigde naast het podium met Uryguay, die in de finale met paardenwissel tegen maar liefst 32 strafpunten aanliep.

Winkler met Halla

Een jaar later volgde Madrid en weer een jaar later volgde Aken met Wiel Hendrickx op Byou en Marinus Koster die Tarahumara wel aan de start bracht, maar al in de eerste wedstrijd werd uitgeschakeld door een val. Wiel Hendrickx eindigde als zevende. In de finale was een barrage noodzakelijk, want Hans Günter Winkler met Orient en Raimondo d’Inzeo met Merano eindigden op acht strafpunten. Die barrage werd verreden op de reserve paarden. Winkler reed met Halla, met wie hij een springfout maakte, terwijl hij met Nadir - het paard van d’Inzeo - foutloos bleef. D’Inzeo noteerde met beide paarden een springfout en eindigde als tweede, voor de Brit Ronnie Dallas op Bones, terwijl d’Oriola met Voulette vierdewerd.

Toon Ebben

In 1956 was Aken nogmaals het decor van het WK, dat daarna overging in een vierjarige cyclus, waarvan Venetië de eerste was. In 1966 was Rio de Janeiro met 14 deelnemers uit 8 landen gastheer en onder de deelnemers Toon Ebben met het paard dat nog steeds een legendarische naam heeft en wel Kairouan. Zij beëindigden dit WK als zevende en d’Oriola werd opnieuw wereldkampioen met Pomone, voor José Alvarez de Bohorques op Quinzas. Raimondo d’Inzeo legde met Bowjak beslag op het brons, voor Nelson Pessoa met Huipil.

1970

In 1970 streek het WK neer in La Baule en beëindigden Toon en Kairouan het WK als 16de. David Broome werd met Beethoven de nieuwe wereldkampioen, voor Graziano Manchinelli met Fidux, terwijl Harvey Smith het paard Marrie Brown naar het brons reed, voor Alwin Schockemöhle met Donald Rex.

Johan Heins

In 1974, het eerste WK dat ik als journalist en fotograaf bezocht, vertegenwoordigden Arno Neessen op Jumping Amsterdam en Johan Heins met Kim Nederland. Na drie wedstrijden stond Neessen 12de en nam Heins de 18de plek in. Hartwig Steenken werd na een barrage met Eddie Macken wereldkampioen met Simona. Hugo Simon eindigde als derde met Lavendel, net als Frank Chapot met Main Spring. Steenken en Macken waren na de eerste ronde op vier strafpunten geëindigd en Simon en Chapot op acht.

In 1978 eerste landenwedstrijd

In 1978 werd in Aken voor het eerst op een WK ook een landenwedstrijd verreden. Nederland kwam aan de start met Dick Wieken op Sil, Toon Ebben met Jumbo Design, Henk Nooren op Pluco en Johan Heins met Pandur Z. Nederland eindigde op zilver, achter de Britten en voor de USA. Henk Nooren beëindigde als 12de het WK en Toon Ebben als 18de. Johan Heins drong door tot de finale en werd vierde. Gert Wiltfang werd voor eigen publiek met Roman de nieuwe wereldkampioen, voor Eddie Macken op Boomerang en Michael Matz met Jet Run.

Norbert Koof

In 1983 verschenen voor Nederland Antoon Ebben met Jumbo Design, 39ste en Rob Ehrens met Oscar Drum, 40ste aan de start. Eendagsvlieg Norbert Koof werd met Fire wereldkampioen en na een barrage werd Malcolm Pyrah met Towerlands Anglezarke tweede, voor Michel Robert met Ideal de la Haye. Gerry Mullins legt met Rock Barton beslag op de vierde plek.

In 1986 eerste vrouwelijke winnaar: Gail Greenough

We schrijven 1986. Het Nederlandse team, bestaande uit Rob Ehrens met Oscar Drum 23ste, Emile Hendrix met Optiebeurs 34ste, Wout-Jan van der Schans met Olympic Treffer, 31ste en Piet Raijmakers met Jogger 39ste, eindigde als achtste. De Canadese Gail Greenough werd de verrassende Wereldkampioen met Mr. T. Daarmee is zij de eerste vrouw die deze titel veroverde. Voor die tijd had niemand ooit van haar gehoord en nadien ook niet. Conrad Homfeld werd met Abdullah werd tweede, voor Nick Skelton met Apollo. Pierre Durand eindigde met Jappaloup de Luze als vierde.

Jos Lansink - Libero H - Foto: Arnd Bronkhorst | Arnd.nl

1990: Nederland vijfde

Voor 1990 introduceerde de FEI de World Equestrian Games, die in Stockholm werden verreden. Het aantal deelnemers was opgelopen tot 75 uit 26 landen en er kwam 16 teams aan de start. Frankrijk won de landenwedstrijd, waarin Nederland als vijfde eindigde. Nederland had voor het eerst een vrouw in het team: Jenny Zoer met de schimmel Wendela. Zij beëindigde het WK als 13de. Jos Lansink was met Optiebeurs Libero H de beste Nederlander met een elfde plek. Eric van der Vleuten eindigde met Expo Matchline als 21ste en Piet Raijmakers vond zichzelf met Olympic Zamira ZB terug op een 47ste plaats in het eindklassement. Eric Navet werd met Quito de Baussy de nieuwe kampioen, voor John Whitaker met Henderson Milton, terwijl Hubert Bourdy op Morgat met individueel brons de Franse hegemonie onderstreepte. Greg Best eindigde met Gem Twist als vierde. 

John Whitaker met Henderson Milton - Foto: Arnd Bronkhorst | Arnd.nl

1994 WEG Den Haag: Nederland achtste

In 1994 was het Haagse Zuiderpark het decor van het WK. Financieel en ramp, sportief grandioos. Duitsland won de landenwedstrijd, waarin Nederland als 8ste eindigde. Het team bestond uit Jos Lansink met Bollvorm’s Easy Jumper 12de, Jenny Zoer met Olympic Desteny 25ste, Jan Tops met Top Gun la Silla 32ste en Piet Raijmakers met Visa Amadeus Z 37ste . Franke Sloothaak, geboren Fries maar genaturaliseerd tot Duitser, won met San Patrignano Weihaiwej de wereldtitel, met een halve strafpunt voorsprong op Michel Robert. Die halve strafpunt liep Robert, oh ironie, op met het paard van Sloothaak. Sören von Ronne werd met Taggi derde, voor Ludger Beerbaum met Almox Ratina Z.

Jeroen Dubbeldam, De Sjiem - Foto: Arnd Bronkhorst | Arnd.nl

1998 Rome: Nederland zesde

In 1998 treed Nederland aan in Rome met Jeroen Dubbeldam en V&L de Sjiem 18de, Jos Lansink met Nissan Calvaro Z 19de, Jan Tops Montemorrelos la Silla 32ste en Eric van der Vleuten met Vink Flower III 27ste. Dit team werd 6de en Duitsland wereldkampioen. Rodrigo Pessoa won de titel met Gandini Lianos ,voor Thierry Pomel en Thor des Chaines. Titelverdediger Sloothaak eindigde op brons met San Patrignano Joly, terwijl Willi Mellinger met Calvaro net naast het podium kwam te staan.

Dermott Lennon 

In 2002 eindigt het Oranje kwartet opnieuw als vijfde. Angelique Hoorn was met Hascal de beste Nederlandse combinatie en beëindigd het WK als 16de. Jeroen Dubbeldam blunderde na drie voortreffelijke ritten in de eerste ronde van de derde wedstrijd met De Sjiem en eindigde op een 23ste plek in het eindklassement. Jan Tops werd met Roofs 27e en Gert-Jan Bruggink met Joel 31ste. Ook nu weer was het een eendagsvlieg die wereldkampioen werd, Dermott Lennon met Liscalgot. Eric Navet eindigde met Dollar du Murier op zilver, voor Peter Wylde met Fein Cera. Favoriet van het publiek, de Zweedse Helena Lundback met de fantastisch springende Utfors Mynta, eindigde als vierde. Dit kleine opdondertje had in de finale de pijp leeg.

In 2006 Aken: Nederland wint

In 2006 was Aken het decor van de WEG en voor het eerst voelde het dat de WEG tot wasdom is gekomen. Niet alleen omdat Nederland de landenwedstrijd won, maar ook omdat er steeds bij alle onderdelen van dit WK heel veel publiek de weg naar de stadions wist te vinden. Gerco Schröder werd met Eurocommerce Berlin 6de, Jeroen Dubbeldam met BMC Up and Down 11de , Albert Zoer met Okidoki 21ste en Piet Raijmakers met Van Schijndels Curtis 53ste . Er was na de finale met paardenwissel nog geen duidelijkheid over de verdeling van de medailles, dus een barrage moet uitkomst brengen. 

Jos Lansink was met Cavalor Cumano de enige die foutloos weet te blijven en won goud. Beezie Madden noteert een springfout met Authentic, maar was ruim sneller dan Meredith Michaels-Beerbaum op Shutterfly, die ook tegen een springfout aanloopt. Edwina Alexander was de eerste Australische ruiter die tot de laatste vier wist door te dringen en eindigde met Isovlas Pialotta als vierde.

Philippe - Vigo, D’Arsouilles - Foto: Arnd Bronkhorst | Arnd.nl

2010 Kentucky: Nederland 15e

In 2010 was het Equestrian Horse Park in Kentucky de plek waar het WK werd verreden. Nederland eindigde teleurstellend als 15de in de landenwedstrijd. Beste Nederlander was Harrie Smolders met Exquis Walnut de Muze 39ste. Marc Houtzager werd met HBC Tamino 40ste en Jur Vrieling met VDL Bubalu 55ste. Eric van der Vleuten eindigde met VDL Groep Utascha SFN als 95ste. 

De Belg Philip Lejeune won met Vigo d’Arsouilles de titel, voor Abdullah Al Sharbatly, die Seldana di Campalto naar het zilver stuurde. Eric Lamaze veroverde met Hickstead, die onder alle vier de ruiters als enige paard geen springfout maakte, het brons. De wereldkampioen van Rome Rodrigo Pessoa viel met HH Rebozo net naast het podium.

Jeroen Dubbeldam, Zenith - Foto: Arnd Bronkhorst | Arnd.nl

2014 Oranje topjaar in Caen

In 2014 in Caen wareb de wereldruiterspelen voor Nederland zo succesvol dat de FEI de kreet “Orange is the new gold” introduceerde. Het Nederlandse team van Jeroen Dubbeldam met Zenith SFN, Maikel van der Vleuten met VDL Groep Verdi TN N.O.P., Jur Vrieling op VDL Bubalu en Gerco Schröder met Glock’s London N.O.P. veroverden goud, voor Frankrijk en de USA. Dubbeldam won in de individuele finale, dankzij vier foutloze ritten, ook individueel goud. Hij had één strafpunt voorsprong op Patrice Delaveau met Orient Express HDC, terwijl Beezie Madden met Cortes C het brons kreeg omgehangen. Treurende vierde was Rolf-Göran Bengtsson met Casall Ask. Maikel beëindigde het WK individueel als 16de, Gerco als 24ste en Jur als 35ste.

Simone Blum

In 2018 gaat de WEG in zijn oorspronkelijke vorm voor de tweede maal naar de USA en was Tryon gastheer. Welk een wanorde heerste er in Noord-Carolina en ook werd het WK voor het eerst beslist zonder de wisseling van paarden. Even de spelregels van dit WK. Het werd individueel beslist door het optellen van alle resultaten behaald in alle vijf wedstrijden. Het resultaat van de eerste wedstrijd, die direct op tijd werd verreden, werd meegenomen naar de twee manches tellende landenwedstrijd. 

Daarna werden de teammedailles verdeeld. Het resultaat van deze eerste drie manches werd meegenomen naar de finalewedstrijd, die over twee manches werd verreden. De combinatie met het geringste aantal strafpunten over alle vijf manches werd wereldkampioen. Het Amerikaanse team won de landenwedstrijd, waarin Nederland wederom als vijfde eindigde. In de eindstand eindigde Marc Houtzager met Sterrehof’s Calimero als 18de, Harrie Smolders met Don VHP Z N.O.P. als 23ste, Jur Vrieling met Glasgow van het Merelsnest N.O.P. als 55ste en Frank Schuttert met Chianti’s Champion als 62ste. 

De individuele titel ging voor de tweede maal naar een vrouw, de Duitse Simone Blum met de merrie DSP Alice. Martin Fuchs legde verrassend beslag op het zilver met Clooney, terwijl zijn landgenoot Steve Guerdat met Bianca het brons veroverde.

Medaillespiegel WK springen individueel, 1953 t/m 2018

Medaillespiegel WK Springen - Bron: Jacob Melissen

Medaillespiegel WK springen teams, 1978 t/m 2018

Medaillespiegel WK Springen - Bron: Jacob Melissen

Nederlandse individuele medailles