Kiki de Wolf: “Ik treed in de voetsporen van mijn opa”

Al vanaf baby af aan

Als kind van één jaar oud volgde ze al vanaf de rug van een kinderzitje de jacht, vertelt Kiki de Wolf. Niet op een afstandje, maar er middenin, met een glinsterende blik op haar gezicht en de geur van leer, nat gras en paarden in haar neus. Haar opa – voorzitter van Jachtvereniging Soestdijk – was haar grote voorbeeld. De slipjacht? Die was er altijd al. “Je zou kunnen zeggen dat het liefde op het eerste gezicht was”, lacht ze. “Al vanaf baby af aan.”

In 2022 reed ze haar allereerste jeugdjacht, op een bijzonder paard: het paard van opa. “Dat moment vergeet ik nooit meer. Alles klopte. Ik genoot met alles wat ik in mij had. Galway was zó braaf, hij nam me overal in mee. Ik was dertien en ik voelde me de koning te rijk.” Natuurlijk was hier enige spanning bij, maar gelukkig was haar oma bij de Cherry stop met allemaal lekkers. 

Plezier boven prestatie 

Wat Kiki aantrekt in de slipjacht? “Het is geen wedstrijd. Het draait om plezier, vertrouwen en samenwerken – met je paard én met de mensen om je heen.” De jacht vormt een welkome afwisseling op het trainen in de ring. Van half september tot half maart is het jachtseizoen, maar tussendoor blijft de dressuurtraining belangrijk. “Twee keer per week trainen we serieus op gehoorzaamheid en enkele dagen voor een jacht doen we springwerk. Winston, mijn paard, kan nogal enthousiast zijn, dus een ‘chilldag’ voor de jacht hoort er ook bij.”

Een dag in galop

Een jachtdag begint vroeg: “Om 9 uur staat Winston op de poetsplaats. Tegen 11 uur verzamelen we. Dan vertelt de fieldmaster over de route en bijzonderheden. Een belangrijke figuur die je absoluut niet voorbij mag rijden, want hij bewaakt de lijn tussen de honden en paarden.”

Om 12 uur volgt de meet, een praatje te paard, gevolgd door de traditionele stirrup cup, een toast op een veilige jacht (meestal met een scheutje Jägermeister). “De jacht bestaat uit drie tot vier runs, met pauzes voor de honden om te drinken. Aan het eind volgt de kill – een beloning van koeienpens voor de honden.” Daarna volgt de nazorg voor de paarden, een slotwoord van de master en een gezamenlijke toost op de dag.

Grote sprongen, kleine overwinningen 

De mooiste momenten? Die zitten in de details. “Als Winston die nog vrij onervaren is, een moeilijke sprong maakt, zoals een brede sloot of een steile opsprong, en het lukt… dan voel ik me zó trots. Dan denk ik: kijk ons nou eens.”

En ook de honden spelen een belangrijke rol. “Tijdens een jacht in de Mariënwaard bleef één hond bij mij, de hele tijd. Terwijl de rest verder trok, bleef hij draven en galopperen naast mij. Dat was bijzonder, alsof hij wist dat hij bij mij moest zijn.”

Traditie met toekomst 

De slipjacht ademt traditie – en dat betekent iets. “Iedereen doet z’n uiterste best om er verzorgd en respectvol bij te rijden. Het is een eer om daar deel van uit te maken. Dat mijn opa deze passie aan mij heeft doorgegeven, maakt het nog betekenisvoller.”

En de toekomst? “Ik hoop dat steeds meer mensen ontdekken hoe mooi het is. Kijk een keer, ervaar het. Het is intens, indrukwekkend, maar vooral prachtig. Realiseer je wel dat het veel vraagt van je paard: honden, galop, sprongen, terrein, maar met de juiste voorbereiding is het een avontuur dat je samen aangaat.”

Van Galway naar Winston en van jacht naar NKJ

Inmiddels rijdt ze op Lord Winston, een achtjarige ruin uit Chinook Eclipse. In 2025 reden zij samen op het NKJ, een meisjesdroom die voor Kiki uitkwam. “De wekker ging om half vijf. De voorkeuring ging goed, Winston was lief en braaf ondanks alle indrukken. Uiteindelijk stonden we negende, maar in de cross hadden we twee weigeringen. Toch ben ik zó trots op Winston, het paard van opa die ik van hem zelf mocht opleiden. Ik was zestien, hij acht. Dit was al een overwinning op zich.”

Opa, inmiddels een steunpilaar van de jachtgemeenschap, was zoals altijd de grootste supporter. “Door hem ben ik de jacht ingerold en nu heb ik net als hij op het NKJ gereden. Ik zal hem daar altijd dankbaar voor zijn.”

Een speciaal plekje: Hummelo Keppel

Sommige plekken blijven bij. “De jacht in Hummelo-Keppel was onze eerste samen. Winston deed alles alsof hij het al jaren deed. Hij sprong meteen, misschien voor sommigen maar een boomstammetje, maar voor mij betekende het de wereld. Net als die allereerste jacht in 2022. Die werd georganiseerd door mijn opa. Alles viel samen.”