Laura Timmermans: “Liefde voor mijn paarden geeft kracht om door te gaan”

Zoals de meeste paardensportliefhebbers is Laura begonnen met paardrijden op de manege, ze was toen ongeveer zes jaar oud. “Mijn ouders waren beiden al bekend met paarden, m’n vader heeft een verzorgpaard gehad en m’n moeder reed op een manege. Het zat dus al in de familie. Toen ik veertien was begon ik met het leasen van Tjazz, dat was het moment dat ik fanatieker werd in de sport. We hebben toen ook een trainer gekocht zodat ik ergens anders kon lessen of op wedstrijd kon. Ik had twee of drie keer per week les en ging vaak op wedstrijd. In het begin nog dressuur, maar ik wilde springen. Met Tjazz ben ik helaas niet verder gekomen dan B springen.”

“Eerst wilde ze helemaal niet springen, maar na veel oefenen lukte het wel. Op concours kwam het regelmatig voor dat we werden uitgebeld, maar soms zat er ook een goed rondje tussen. Daardoor bleef ik gemotiveerd. Hier heb ik wel heel veel van geleerd, want als ik geen goede afstand reed, sprong Tjazz echt niet.”

Uitbreiding van de paardenfamilie

Op de stal waar Tjazz stond leerde Laura haar vriend Leon kennen. Hij reed een schimmel, Espoir, waar Laura ook mee mocht rijden. Kort daarna kwam hier twee veulens bij, Nilan en Nolan, zij waren een cadeau van de grootouders van Leon. Zo groeide de paardenfamilie van Laura en Leon snel. “Op een gegeven moment ging ik rijden op een handelsstal en daar kwam ik Girl Power tegen. Ik was opslag verliefd. Ze stond bekend als braaf paard, maar ook weer niet, ze heeft soms haar streken. Toen hebben Leon en ik een handelspaard gekocht, getraind en weer verkocht, zodat ik Girl Power kon kopen. Zij is er dus als laatste bij gekomen.”

“Het begon vooral met plezier maken, lol met je knol. Later ben ik met haar begonnen met springwedstrijden, dat ging eigenlijk best wel makkelijk omdat ze heel goed kan springen”, vertelt Laura, die ondertussen in het 1,30 m rijdt met Girl Power.

Ongelukken

Helaas zijn er in de jaren dat de amazone actief is in de paardensport ook minder leuke dingen gebeurd. “Een vriendin van mij en ik waren samen de paarden op stal aan het zetten toen één van de paarden haar een trap gaf, tegen haar hoofd. Het gebeurde recht voor mijn ogen. Ze lag bloedend in mijn armen en ik heb haar ik de stabiele zijligging gelegd. Een stalgenootje heeft de alarmdiensten gebeld. Ze heeft toen in coma gelegen. Gelukkig is ze er wel weer bovenop gekomen, maar ze werkt niet meer met paarden.”

Ik was daarna angstig geworden om met paarden te lopen, maar doordat ik werd geholpen door de lieve mensen om me heen gaat dat nu weer beter. Wel ben ik nog steeds alert en loop ik niet met elk paard. De liefde voor mijn eigen paarden gaf me de kracht om door te gaan.”

Dit was niet de enige ingrijpende gebeurtenis, Laura heeft namelijk haar rug gebroken door een val van het paard. “Dat was niet van één van mijn eigen paarden, hij was van de eigenaar van de stal waar ik toen stond. Hij zei dat het paard braaf was en dat hij er die week zelf al op had gezeten, maar dat bleek niet zo te zijn. Hij ging volledig uit z’n plaat, dus toen viel ik en brak ik helaas m’n rug. Sindsdien is een baan in de hippische branche niet meer haalbaar, dat gaat gewoon niet.”

Dagelijks pijn

Het is nu drie jaar geleden dat Laura haar rug brak en ze heeft nog dagelijks pijn. “De artsen kunnen niets meer doen, ik moet nu leren omgaan met de pijn. Ik moet naar de pijnpoli waar ze misschien injecties kunnen geven, in de hoop het iets te verlichten.”

Ondanks de pijn in haar rug doet de amazone er alles aan om haar eigen paarden te kunnen rijden en verzorgen. “Ik maak elke zondag een planning voor de aankomende week, zo kan ik per dag bekijken wat haalbaar is. Als het niet gaat, helpt Leon me. Ik heb geleerd om naar m’n lichaam te luisteren, dat was erg lastig voor me omdat ik graag alles wil doen wat ik wil. Soms voel het alsof ik mijn paarden tekort doe, dat is moeilijk.”

“De gedachte om er één te verkopen is wel eens door mijn hoofd gegaan, maar ik zou dan niet eens weten welke. De paarden zijn zo gehecht aan elkaar en aan ons, dat kan ik ze echt niet aan doen. Toen ik laatst een week op vakantie ging, moest ik al huilen toen ik wegging.”

Groeien in de sport

De dagelijkse pijn in haar rug weerhoudt Laura er niet van om te groeien in de sport. “Ik wil dit jaar nog starten in het 1,40 m met Girl Power. Met Nilan wil ik gewoon groeien en hoog in de sport terecht komen. Een droom is om op Jumping Amsterdam te rijden, of Indoor Brabant, ik denk dat hij daar wel geschikt voor is.”

Op Espoir na, hebben Laura en Leon nog altijd dezelfde paarden. Ook leasepony Tjazz is een permanent onderdeel geworden van de familie. “Met de verhuizing mocht ze gewoon mee, ik verzorgde en reed haar toen al zo lang. Ik ben heel trots dat mijn paarden het zo goed doen, op wedstrijd komen er soms mensen naar me toe met de vraag of ze mijn paard mogen kopen.”

Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan
Foto: BeCa Shots