42 minuten geleden
Dressuur
Maaike Dhanjal-Smit rijdt al 21 jaar op Bink, die als zevenjarige hengst verwaarloosd en mishandeld bij haar op stal kwam. Samen sprongen ze tot op 1m30. Na een gebroken kogelgewricht haalden ze alsnog het Z2 dressuur, en op zijn 28ste rijdt Maaike hem nog vijf dagen per week. Inmiddels leidt ze ook de vierjarige merrie Scaramouche zelf op.
Artrose
Op haar twaalfde kreeg Maaike haar eerste pony. Al snel bleek dat de pony artrose had in drie van de vier benen en niet meer gereden kon worden. Hij kreeg een goed thuis op een kinderboerderij en mocht daar heel oud worden. Daarna ging de staleigenaresse voor Maaike op zoek naar een nieuw paard.
“Eind augustus belde ze dat ze een paardje had gevonden dat nog heel veel liefde en aandacht nodig had, maar dat een hele goeie zou worden. We moesten er wel een beetje doorheen kijken. ‘s Avonds troffen we Bink aan, helemaal verwaarloosd en mishandeld. Hij stond met een afgeknipt halstertouwtje in de stal, en als je zijn stal binnenkwam, trapte hij je zo weer naar buiten. Dat is de reden dat hij de naam ‘Bink’ heeft gekregen. Ondanks dat hij er echt niet goed aan toe was liet hij duidelijk weten wat hem wel en niet aanstond”, vertelt Maaike.
Medelijden
“Ik kwam van de manege en had maar een half jaar een pony gehad, dus veel ervaring had ik niet. Mijn ouders hebben hem uiteindelijk uit medelijden voor mij gekocht. Ik stond als meisje van dertien huilend bij mijn moeder: ‘Mam, als wij hem niet kopen, gaat hij dood.’”
Vechtersbaas
Op 23 december was Bink officieel van Maaike. Hij bleek niet zadelmak, dus dat deed ze zelf, met hulp van de stal. “Het is een hele lastige weg geweest. Ik denk dat hij mede door zijn karakter nu nog steeds loopt. De dressuur werd het eerst niet: als ik meer van hem vroeg, was zijn antwoord op alles stijgen. Toen zijn we gaan springen, en dat vond hij fantastisch.”
Op veertienjarige leeftijd ging het mis. Bink kwam tijdens de training verkeerd neer na een oxer en trapte zijn kogelgewricht in zijn achterbeen dwars doormidden. “De dierenarts gaf ons drie scenario’s: hij herstelt niet en je moet hem laten inslapen, hij herstelt en wordt een weidepaard, of hij herstelt en je kunt er misschien nog recreatief mee rijden. Het was gelukkig een rechte breuk, dus hij kreeg die kans. Hij heeft acht maanden boxrust gehad met gipsverband.”
Bink verbaasde iedereen. Hij werd derde op de Overijsselse kampioenschappen in het L1 en haalde later zelfs het Z2 dressuur. “Dit is echt een vechtersbaas.” Op zijn 24ste ging hij met wedstrijdpensioen. “Hij werd wat ouder en kreeg lichte blessures, dus ik dacht: nu stoppen we ermee. Maar het is geen paard om stil te zetten. Op stal ligt een mooie galopbaan, en daar gaat hij nog steeds in volle vaart overheen als hij de kans krijgt.”
“Ik vind het mooi dat mijn maatje met goede zorg, en door te kijken naar wat hij nodig heeft, op deze leeftijd nog zo fit rondgaat. En dat hij gewoon bij mij oud mag worden. Hij hoort geen ‘doei doei’ omdat hij op sportgebied niet meer kan leveren. Hij krijgt nog steeds dezelfde behandeling als de sportpaarden en staat op stal bekend als de prins van stal.”
Afscheid van Falco
Tijdens de onzekere revalidatie van Bink kocht Maaike samen met haar vader een tweede paard. Het werd Falco, een heel groot dressuurpaard van 1.84m. “Ik wilde weten hoe ver ik in de dressuur kon komen. We kochten hem als vijfjarige, zo groen als gras, en ik heb hem zelf opgeleid.”
Met Falco werd Maaike derde in de finale van de Almelose Ruiterdagen. In het Z1 en Z2 won hij de laatste tijd alleen nog maar, en bij zijn debuut in het Z2 scoorde hij boven de 65%. “We waren dus ZZ-Licht startgerechtigd, maar zover heeft het helaas nooit mogen komen..”
Vorig jaar overleed Falco aan de gevolgen van een hersenbloeding. “Hij kreeg op stal een aanval in de paddock, voor mijn ogen. Hij had zoveel neurologische restschade dat we na twee weken hebben gezegd: we laten hem gaan. Dat was het eerlijkste naar hem.”
Opnieuw beginnen
Na het overlijden van Falco wilde Maaike graag weer een paard om de sport mee in te gaan. Tegelijk was ze vorig jaar bevallen van haar eerste kindje. “Ik wilde wel weer de sport in, maar hoeveel tijd heb ik nog met die kleine erbij? Daarom wilde ik helemaal opnieuw beginnen, met een jonkie.”
“Ik heb altijd het hardst geroepen: ik wil geen merrie. Via de stal kregen we een handelaar uit de buurt aangeraden die altijd leuk jong grut heeft staan. Hij had net zijn jonge paarden van de opfok gehaald. In de wei met de net gecastreerde ruinen trok niks me aan. Bij de merries dacht ik eigenlijk al: ik ben geen merriemens. Maar we liepen de wei in, en Scaramouche kwam van achteruit de wei aangelopen. Ze kwam bij me staan en is niet meer weggegaan.”
Toch twijfelde Maaike. “Ik was eigenlijk verliefd geworden op een tweejarige hengst, maar op de stal waar ik sta, kan geen hengst staan. Dan had ik hem moeten castreren, en hoeveel blijft er dan over van wat me zo aansprak? Mijn moeder vroeg of ik die merrie niet eens wilde zien lopen. Ze was nog niet halstermak, maar het lukte om haar uit de wei mee te krijgen. Toen ze los in de bak begon te [bewegen], was ik op slag verliefd.”
Na een volledige klinische en röntgenologische keuring door haar eigen dierenarts kwam Scaramouche naar stal. Sinds het voorjaar is ze zadelmak, en Maaike leidt haar rustig op. “Qua bloedlijn heeft ze geen enkele overeenkomst met Bink, maar qua karakter lijken ze ontzettend op elkaar. Ik hoop dat ik net zoveel en net zo lang plezier van haar mag hebben als van Bink. En dan hopelijk met een stuk meer geluk, want we hebben hoge highs en hele lage lows gehad.”
Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan