Nicole Drège: “Ik dacht dat het niets voor mij zou zijn”

Toen Nicole rond haar 7^e a 8^e jaar ging verhuizen met haar moeder naar Noord-Holland raakte ze bevriend met haar buurmeisje die toevallig een eigen verzorg pony had. En later eigen paarden kreeg. Ze werden vriendinnen en zo begon het paarden avontuur. “We hebben ontzettend veel meegemaakt samen met de pony’s en paarden. Na schooltijd en vooral alle dagen in de weekenden. We fietste dan 3 dorpen verder door weer en wind met onze picknick spullen. We deden alles met de pony’s en we waren voor niets bang, de pony’s en paarden werden bom proof door ons gemaakt. En als we wilde springen dan zette we 2 emmers neer met een stok erover. Want ander materiaal hadden we niet. En dat was prima. Als ik nu terug kijk op vroeger dan konden we qua veiligheid nog wel puntjes aanvinken zoals onder andere zonder cap rijden, of alleen sport schoenen rijden. Tegenwoordig is het toch anders. Ik rijd nu nooit meer zonder cap.” 

Wekelijkse lessen

“Na een volgende verhuizing vanuit Noord-Holland richting Apeldoorn, heb ik op een blauwe maandag nog wat wekelijkse lessen gehad op manege Riant. Maar als je altijd gewend bent om vrij te rijden dan is dat toch anders.” In de jaren die volgden, kwamen andere prioriteiten op haar pad, zoals weer een andere verhuizing richting Amersfoort, een vriendje, samen wonen, een huwelijk en kinderen, waardoor Nicole vijftien jaar lang niet meer had gereden. “Op een gegeven moment raakte ik in gesprek met een tandartsassistente, die me uitnodigde om een keer mee te gaan naar Stal Jacobs in Voorthuizen, waar zij reed. Bij het zien van deze cross les begon het toen ook weer enorm te kriebelen. En een week later deed ik mee aan de wekelijkse springles. Ik reed elke week op hetzelfde paard, genaamd Wicked, Het was een gevoelig paard, waar ik veel van geleerd heb. Ik ben de eigenaar van Stal Jacobs, Dennis Jacobs dan ook ontzettend dankbaar dat ik altijd op Wicked mocht rijden. Na het overlijden van Wicked, reed ik elke springles op een ander paard. Uiteraard goed voor de ervaring maar ik kon mijn draai niet helemaal vinden, dus besloot ik op zoek te gaan naar een eigen paard.” 

Een eisenlijst

“Eventing en springen vind ik geweldig, dus ik was op zoek naar een springpaard, van minimaal rond de 1.72m groot. Het liefst een paard dat al 1.20m had gesprongen, zodat we bij wijze van spreken op 1 meter konden starten met de training. Ik zocht in ieder geval een ervaren paard dat mij vertrouwen kon geven. En waar ik van kon leren. Daarnaast had ik een voorkeur voor een ruin, en bij voorkeur een vos omdat Wicked ook een vos was”. Met deze specifieke wensenlijst begon Nicole aan een uitgebreide zoektocht op internet. Ondanks meerdere proefritten bleef het ideale paard echter nog niet vindbaar “Bij elk paard twijfelde ik. Normaal gesproken ben ik helemaal geen twijfelaar, dus ik begreep niet waarom ik zo onzeker was. Ik vroeg aan anderen op stal “hoe je weet wanneer een paard bij je past”? En velen zeiden dat je dat zou voelen wanneer je erop zou zitten. Maar bij geen enkel paard had ik dat gevoel.”

Het donkerbruine dressuurpaard

“Op een gegeven moment besloot ik de zoektocht even te laten rusten. Ik was er zo obsessief mee bezig dat ik het even wilde loslaten en het te laten voor wat het was. Ik dacht: het komt wel wanneer het komt. De week nadat ik dat besluit had genomen, werd ik tijdens mijn vakantie benaderd door Dennis. Hij vertelde me dat er een paardje was binnengekomen en dat het wellicht iets voor mij zou kunnen zijn. Ik kreeg een filmpje te zien van een paard dat 30 centimeter sprong, een donkerbruin dressuurpaard van 1.65m. Naar mijn idee een pony zonder springervaring. Niet iets waar ik op zoek naar was. Maar na mijn vakantie besloot ik een testritje te maken. Dennis zette een sprong neer, en we vlogen eroverheen. Het voelde natuurlijk en goed. We staan met stal aan het bos. Dus ik besloot na het test ritje nog even een rondje bos te maken. Om te kijken hoe hij reageerde. Ik hoopte op zoveel mogelijk trekkers, vrachtwagens en ander lawaai makende dingen. Zodat ik zo snel mogelijk wist hoe hij reageerde op alles. Binnen een uur had ik een paard gekocht. En was dat dus het gevoel waar iedereen het over had.”

Zo werd Nicole halverwege maart 2024 de trotse eigenaar van dressuurpaard No Nonsense. “Vanaf het moment dat ik No Nonsense kocht, ben ik elke maandag begonnen met dressuur lessen. Elke dinsdag met springlessen. En tussendoor prive lessen. We begonnen tijdens de springles met 30 centimeter, maar inmiddels springen we al rond de 1 meter en soms iets hoger. No Nonsense is echt een portret, hij heeft zijn streken, hij is grappig. Hij sloopt letterlijk alles. Als je hem vastzet aan een hek dan is hij binnen 5 minuten los ;-) Het is een hittepetit en dus af en toe een driftkikker. Duidelijkheid en mijn grenzen aangeven is daarom zeker belangrijk. Dus het is aan mij om de rust te bewaren wat zeker ook echt een uitdaging en
ook levensles is. Het is een paard met karakter. Ik ben hem nu aan het omturnen tot een allrounder. En hij heeft er ook echt plezier in, dus dat is fijn om te zien. En ik ben enorm blij met hem.” 

Actief bezig

Nicole heeft als doel om uiteindelijk ook wedstrijden te rijden met No Nonsense. “Ik zou wel graag samen het hoogst haalbare samen willen bereiken. Ik heb niet de illusie om nu het allerhoogste te halen met mijn eerdere rij-ervaring. Maar het doel is om een mooie combinatie te creëren het meest hoogst haalbare samen en uiteraard heel veel plezier te hebben met elkaar. We gaan gewoon werken naar een doel en alles op z’n tijd. We hebben geen haast. En dat begint uiteraard met dressuur. Binnenkort gaan we een dressuur clinic volgen op stal, in samenwerking met van Kim van Telgen. Tijdens de clinic rijden we een proef, waarna we advies krijgen over hoe en wat we kunnen verbeteren. In september gaan we meedoen aan de najaars competitie. Dat zijn 4 dressuurwedstrijden waarin wij 8 proeven moeten rijden. En de prijzen worden verzorgd door MRS Ros, mijn favoriete merk. Echt een aanrader. Maar alles op z’n tijd. We zijn nog maar sinds kort een ‘dream’ team, en in die korte periode hebben we al veel bereikt, vind ik zelf. Ik had mijzelf bijvoorbeeld opgegeven in mei voor de oefen cross van Stal Jacobs met een manege paard maar omdat ik in maart mijn eigen paard kreeg ben ik de cross met hem gaan doen. Dat was een enorme mijlpaal. We zijn gaan crossen bij de Vijfsprong in Lunteren. We hebben een keer een springparcours gesprongen op het terrein van de KNHS in Ermelo. We hebben een photoshoot gedaan op ander terrein. Dus hij is ook al meerdere malen vervoert door “Transport Your Horse” en dus op de vrachtwagen ingeladen. Ik kijk in ieder uit naar een mooie toekomst samen.”

Nicole en No Nonsense op Instagram: nicoledrege_nononsense

Bron: Hoefslag, overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan.   

Foto: Bianca Sijs Fotografie