Noelle van den Bovenkamp: “Er was gelijk een klik”

Zo begon Noëlle samen met een vriendinnetje met lessen bij de Nieuwe Heuvel in Lunteren. “Ik heb daar denk ik wel 10 jaar gereden. Maar toen wilde ik toch wat meer en ging ik op zoek naar verzorgpony’s. Via een vriendschap kwam ik uiteindelijk ook weer terecht op andere plekken zoals een pensionstal. Zo ben ik steeds wat verder gekomen.”

Droom

Ook voor Noëlle was de ultieme droom om een eigen paard te hebben. “Dat zat er thuis niet in, dus toen ben ik gaan sparen. Na het afronden van mijn studie kon ik mijn droom verwezenlijken.” De zoektocht naar het juiste paard heeft voor Noëlle wel een tijdje geduurd. “Ik wilde natuurlijk wel zeker weten dat ik het goede paard had, waar ik mijn plezier uit kon gaan halen. Want dat vond ik wel het allerbelangrijkste. Ik had ook niet eens heel veel eisen, maar het was wel een periode waarin paarden echt duur waren. Een paar paarden werden afgekeurd, daar durfde ik het ook niet mee aan. Ik dacht, als ik een paard koop dat nu al niet goed is, hoe gaat het dan in de toekomst. Dat vond ik wel heel moeilijk. Maar gelukkig had ik in die tijd ook een verzorgpaard waar ik alles mee mocht, dus het vinden van een paard had ook geen enorme haast. Het hoefde ook zeker geen echte dressuurtopper in de dop te zijn. Het moet natuurlijk gewoon leuk blijven, en ik wil ook andere dingen doen zoals buiten rijden.”

Jarlyna J

Via een collega vond Noëlle uiteindelijk haar paard, Jarlyna J (Harley VDL x Corland). “De ambities van de oude eigenaresse lagen bij het springen. Maar door haar verleden wil Jarlyna niet meer springen, dus werd er een ander huisje voor haar gezocht waar dat niet meer zou hoeven. Mijn doel was altijd al de dressuur, dus ik wilde wel een keertje komen kijken. En we waren eigenlijk allebei op slag verliefd op elkaar. Er was gelijk een klik. Na een jaar zoeken was dat echt een enorme opluchting.” Noëlle en Jarlyna vormen inmiddels al drie jaar een team. “We zijn nog steeds samen naar mijn doel aan het toewerken. Dat is het Z halen. Daarna zien we wel, alles wat komt is mooi meegenomen. We zien wel hoe ver we komen.”

“Het is een hele gevoelige merrie, met een hart van goud. Als ze je eenmaal kent gaat ze voor je door het vuur. Maar als ze je niet kent moet ze het vertrouwen winnen en kijkt ze liever eerst de kat uit de boom. In het begin mocht ik ook haar hoofd niet poetsen en haar oren niet aanraken, maar nu ze me kent wel. Ik had eerst juist het idee dat ik een ruin wilde, omdat die wat oppervlakkiger zijn in hun emoties. Maar ik vind dit ook wel heel erg leuk. Ze laat het echt merken als ze het ergens niet mee eens is. Maar ondertussen is het een superlief paard waar ik alles mee kan. Daar ben ik echt heel erg blij mee. Ze gaat ook zeker nooit meer weg. Misschien dat ik ooit nog een veulentje uit haar fok, omdat ze zo’n mooie afstamming heeft. En dan kan ik haar eventueel nog voortzetten als zij er niet meer is.”

Foto: memoriesbylies

Sport

Voordat Noëlle Jarlyna had kreeg ze ook al de kans om met verschillende verzorgpaarden in de ring te verschijnen. “Maar omdat dit allemaal tijdelijke paarden waren, kon ik nooit echt mijn doelen behalen. Als het met zo’n paard goed ging werden ze bijvoorbeeld weer verkocht. Ik heb tot in de L2 kunnen doorrijden.” Inmiddels starten Noëlle en Jarlyna ook al in de L2, en zijn ze M1 startgerechtigd. “Ik doe het allemaal lekker rustig aan, het hoeft ook niet snel te gaan. We zijn al wel redelijk snel begonnen met het rijden van wedstrijden. Ik wilde met haar op pad en had het idee dat ze lekker veel dingen moest zien. We konden er maar beter gelijk mee beginnen. Ik denk dat we nu al zo’n twee en een half jaar starten. Ik probeer zeker wel één of twee keer per maand met haar weg te gaan. Maar soms hebben we natuurlijk ook dipjes. Dan train ik wat langer door totdat ik denk dat we wel weer kunnen.”

Motto

“Ik heb wel een motto. If you can dream it, you can do it. Dat vind ik ook heel belangrijk voor de jongere ruiters onder ons. Een droom kun je altijd najagen. Als je maar hard genoeg wilt, en hard genoeg je best ervoor doet denk ik dat je doelen altijd te behalen zijn, zolang ze reëel zijn. Dat is iets wat ik ook van mijn moeder heb meegekregen. Daarom staat dit voor mij ook heel hoog. Het is niet makkelijk, maar met bloed, zweet en tranen komen we er wel. En die weg daarnaartoe moet je samen doen. Dat vind ik ook voor jongeren mooi om te onthouden.”

Bron: Hoefslag, overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan.   

Foto’s: Faylinn Spenrath / Lisanne Kranenburg