Emily Goris: “Ik ben blij dat ik heb doorgezet”

“Toen Macgyver bij mij kwam kende hij de basis. Stap, draf en galop dus. Verder kende hij niets en ik had nog nooit een jong paard opgeleid. We moesten het dus samen leren”, vertelt Emily. De eerste paar weken gingen goed, maar na een poosje werd het moeilijker. “Macgyver schrok vaak, van tegemoetkomende paarden bijvoorbeeld. Dan sprong hij weg, ging omhoog of bokte en draaide om. Toen dat aanhield besloot ik bijna om hem te verkopen. Ik werd onzeker van zijn gedrag en vroeg me af of ik de juiste ruiter voor hem was. Ik dacht dat hij een meer ervaren iemand nodig had.”

Tegenliggers

Het ging van kwaad tot erger. “Hij vloog bij elk tegemoetkomend paard met vierbenen de lucht in. Dat deed hij ook toen in de binnenpiste een tegenligger niet genoeg afstand hield bij het passeren. Achteraf was er meer dan voldoende ruimte hoor, maar voor Mac kwam het te dichtbij. Hij vloog met vier benen omhoog, versnelde en bokte in de lucht. Ik viel (gelukkig) pal voor een hindernis in het zand. Het leverde me een bezoek aan het ziekenhuis én een hersenschudding op. Gelukkig is dat maar één keer gebeurd”, vertelt Emily. “Maar ik werd er wel een angstiger van.”

“Ik was bang dat hij weg zou schieten. Als hij raar deed stapte ik liever af dan dat ik doorpakte, maar dat werkte natuurlijk averechts. Toen ik even uit de running was door de hersenschudding, liet ik Mac rijden door een amazone die veel ervaring had met jonge paarden.” Dat bleek het begin van een positieve verandering.

Veranderingen

“Ik heb hem later verhuisd naar een andere stal, waar hij meer buiten komt en onbeperkt ruwvoer krijgt. Daarnaast ben ik gaan lessen bij een instructrice die veel ervaring heeft met het het opleiden van jonge paarden. Dat bleek de perfecte combinatie. Hij bloeide er helemaal van op. Daarnaast leerde ik bijvoorbeeld dat als hij schrok, ik juist been moet geven in plaats van los moet laten. Dat ging erg tegen mijn intuïtie in, maar het bleek de sleutel tot succes. Ik kan daardoor veel meer controle houden als hij weg wil springen.”

Inmiddels de streken van Mac verleden tijd. “Ik heb hem nu vijf jaar en ik heb hem heel goed leren kennen. In de beginperiode schrok ik vaak van zijn gedrag, mede omdat ik het niet aan voelde komen. Doordat ik het nu aan voel komen kan ik erop inspelen. Mac is super lief, maar kan nog wel koppig zijn. Als je hem niet met respect behandelt krijg je ook geen respect terug. En als hij iets niet wil, dan doet hij het niet.” Inmiddels rijden ze niveau 2 (België). Dat is vergelijkbaar met het Nederlandse Z1. Thuis trainen ze niveau 3, dat is vergelijkbaar met de FEI Junioren Z2 proef. “Ik wil dit jaar de overstap maken naar niveau 3”, aldus Emily. “Sinds we de stijgende lijn te pakken hebben eindigen we bijna altijd in de top drie. Dat was ik helemaal niet gewend, haha! Met Silver reed ik geen wedstrijden.”

Chronische darmonsteking

Toch kijkt ze met een goed gevoel terug op de tijd vóór Macgyver. “Silver en ik gingen vaak zwemmen in meren. Door haar blessure kan dat nu niet meer, maar dat mis ik soms nog wel. Maar ik ben blij dat Silver er nog is hoor! In september 2022 heeft ze een paar dagen in de kliniek in Gent gestaan. Ze woog toen nog maar 390 kilo door een chronische darmontsteking met maagzweren. Dat was verschrikkelijk. Het gaat nu goed met haar en ze heeft een fijn leven met haar Shetlander vriendje Jupke.”

Bron: Hoefslag, overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan

Foto: Angela de Jong