Isabelle Lems: “Na alle tegenslagen ben ik blij waar we staan”

Laten we beginnen bij het begin. Isabelle was zes jaar oud toen ze op paardrijden ging. Gewoon, bij de manege in de buurt. Na 6 jaar en een lange zoektocht vond ze een leasepony bij een boer in de buurt. De pony, genaamd Saar, was een NRPS x aAabier. Ze stond daar samen met een KWPN-paard. “Op het begin kon ik niet zo goed met haar overweg”, vertelt Isabelle open.

Geen idee

“Ik kwam recht van de manege af en had geen idee waar ik aan begon. Een leasepony was een test, ik wilde namelijk dolgraag een eigen paard. Ik leaste Saar daarom vijf dagen per week.” Isabelle kon haar draai niet goed vinden. “Ik kwam erachter dat ik helemaal niet zo goed kon rijden. Saar wilde niet voorwaarts en ik wist niet wat ik moest doen. Gelukkig heb ik doorgezet, waardoor ik uiteindelijk fijn met haar kon rijden en veel lol had.” Toen de KWPN’er, het maatje van saar, geblesseerd raakte stopte Isabelle met leasen.

“Daarna hebben mijn ouders de knoop doorgehakt. Ik kreeg een eigen paard. Ik zocht een allround paard, waarmee ik dressuur kon rijden en kon springen, maar ook lekkere buitenritjes kon maken. Uiteindelijk kochten we (zonder dat we ons ervan bewust waren) een heel ander type.”

Delfi

De eerste keren dat ik Delfi reed gingen goed en ze kwam goed door de keuring heen. De eerste weken verliepen rustig, tot Delfi niet meer voorwaarts wilde. Dit ging van kwaad tot erger. “Het ging zelfs zo ver dat ze je probeerde te trappen als je haar uit de box wilde halen en als ik haar uit de wei kwam halen viel ze me aan. Ik was een meisje van 13 en wist niet wat me overkwam. Na een poos struikelde ze tijdens het longeren, kwam tussen het hekwerk en viel. Ze liep een blessure aan haar schouder op. Na vier maanden revalideren kon ik pas weer aan de gang, maar ik had het er ontzettend zwaar mee. Dit was niet wat ik me voorgesteld had.”

Uiteindelijk bleek dat de oorzaak van het gedrag van Delfi lag bij het dagelijks management op de stal waar ze stond. Ze kwam nauwelijks buiten en bleef vaak alleen achter op stal. “Toen we verhuisden veranderde ze in een compleet ander paard. Ze was weer happy, ontspannen en ging zelfs liggen in de paddock! In mei 2020 waren we ’s avonds aan het lessen, toen ze ergens van schrok en begon te rennen. Ik hoorde een krak. Een hele harde. Alsof er een dikke tak knakte. Ik keek naar beneden en ik wist gelijk dat er iets goed mis was. Delfi stond op drie benen.”

Kootbeen verbrijzeld

Minder dan een uur later verliet Delfi het leven. “Ze had haar kootbeen verbrijzeld. Ze konden niets meer voor haar doen. Mijn les begon om 19:00 uur. Om 19:30 werd ze ingeslapen en daarna heb ik nog ongeveer één uur bij haar gezeten. Rond 20:30 uur was ik weer thuis, zonder paard. Het was bizar om me te beseffen wat er in die anderhalf uur gebeurd was. Het is een van de meest verdrietige en meest nare situaties uit mijn leven. Delfi zat eindelijk weer zo lekker in haar vel! Ik ben blij dat ik haar haar een paar goede laatste maanden hebben kunnen geven. Ze is daarom vredig ingeslapen.”

Drie weken later kwam Isabelle weer op stal. Ze zou een paard van de staleigenaar rijden, om haar gedachten te verzetten. “Toen ik aankwam zag ik een paard op de poetsplaats staan. Dat was niet het paard dat ik zou gaan rijden, dat had ik gelijk in de gaten.” Het bleek de 16-jarige Frits. Haar instructrice Miranda Pakvis zat achter het complot. Isabelle haar ouders wisten er niets van. “Zij waren niet meteen enthousiast, en ik evenmin. Het was allemaal nog vers en we waren nog niet helemaal toe aan een ander paard. Maar ik heb Frits toen gereden. Hij was perfect! Ik ben Miranda achteraf ontzettend dankbaar dat ze dit voor me heeft gedaan.”

Frits

Even leek de koop niet door te gaan. “Nadat mijn ouders klaar waren om Frits te kopen, waren er onenigheden over het koopcontract. Ik was er dus van overtuigd dat ik Frits niet meer zou zien, maar toen ik naar stal ging voor het paard van een vriendin, stond hij daar wéér ineens! Mijn ouders hadden het dus wél geregeld! Ik was door het dolle heen.”

Vanaf juni 2020 is Frits in eigendom van Isabelle. “Hij heeft in het verleden in een tweespan gelopen en is dressuurmatig goed bijgehouden. Ik ben echt heel blij met hem.” In november sloeg helaas het noodlot weer toe. “Hij viel heel veel af en was niet meer zichzelf. Na de nodige onderzoeken bleek hij een behoorlijk aantal rotte kiezen te hebben. Die werden verwijderd, we pasten zijn voer aan en begonnen weer met opbouwen.” Later kreeg hij nog een voorhoofdsholteontsteking, waardoor hij een drain in zijn hoofd kreeg en een aantal weken op de kliniek in Utrecht moest verblijven. “Ik heb veel momenten gehad dat ik er helemaal doorheen zat. Dat ik er klaar mee was. Je hecht je aan een paard en wil dat hij gezond en blij is. Als dat regelmatig ineens aan een zijden draadje hangt, doet dat ontzettend veel met je.”

“Niets moet, alles mag”

Inmiddels staan Frits en Isabelle bij Danielle Heijkoop op stal. “Hij doet het super. Ik hoef niet bang te zijn dat ik te veel van hem vraag. Hij moet niks, alles mag. Frits in nu 18 jaar oud en bijna drie jaar bij mij. Ik heb veel littekens die regelmatig nog pijn doen. Dan ben ik bijvoorbeeld bang dat Frits iets overkomt. Maar desondanks ben ik heel blij met waar we staan. Ik leef van dag tot dag en ben blij met ieder mooi moment. Daarnaast ben ik dankbaar voor mijn ouders, mijn vrienden en de lieve stalgenoten van verschillende stallen die me hebben gesteund. Ondertussen zijn Frits en ik aan het trainen voor de selectiewedstrijden van het outdoor seizoen!”

Bron: Hoefslag, overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan

Foto: Denise van der Plas