Niki Lucassen-Diels: “Wanneer Djo en ik samen door de ring heen dansen, ben ik de gelukkigste persoon ter wereld”

Uitdaging

Hoewel Niki oorspronkelijk geen wedstrijdambities had, is ze na het auto-ongeluk waar ze in 2016 in terechtkwam toch weer in het zadel gekropen en op wedstrijd gegaan. “Bij dat auto-ongeluk raakte de volledige linkerhelft van mijn lichaam permanent verlamd. Na een lange periode van revalideren en trainen heb ik 60% van de functie in de linkerhelft van mijn lichaam weer teruggekregen. In het rijden mis ik natuurlijk toch de linkerkant van mijn lichaam, maar dat heeft me nooit tegengehouden. Hoe harder mensen tegen mijn zeggen dat iets niet kan, hoe meer ik dat als een uitdaging zie en het wil proberen. Zo begon in 2018 mijn zoektocht naar een nieuw wedstrijdpaard”, vertelt ze.

Op slag verliefd

“Ik kwam via via bij DonCherry, oftewel Djo, terecht en was op slag verliefd. Ik had een bepaald idee van wat ik wilde, maar veiligheid stond daarbij bovenaan. Ik voelde direct een klik met Djo en zo zijn wij samen aan ons avontuur begonnen. Het was zeker geen weg die over rozen ging, maar ik ben tot op de dag van vandaag nog heel blij met hem. Ik houd ontzettend veel van dat beest!”, vertelt ze lovend. 

Foto: Macy Ophelders  

Zoektocht

“Toen ik hem kocht, was het een kwestie van afwachten hoe hij op mij zou reageren. Hij had nog nooit een wedstrijd gereden en was natuurlijk niet gewend aan iemand die maar één kant van haar lichaam kan gebruiken. Zijn vorige eigenaar was al lekker met hem aan de slag geweest, maar het was wel even zoeken waar alle knopjes zaten. Het was best een uitdaging, maar na een jaar begonnen de puzzelstukjes langzaam op hun plek te vallen. In die tijd was ik zelf ook nog aan het revalideren, dus we hebben dat pad eigenlijk samen bewandeld.”

Resettende factor

Hoewel Niki’s arts weinig kans van slagen zag in haar plan om terug de wedstrijdsport in te gaan, bewees ze hem het tegendeel. “Het eerste seizoen dat Djo en ik startten, mochten we meteen naar de regiokampioenschappen. Sindsdien zijn we steeds verder gaan trainen. Samen met Luna Smits leer ik Djo de oefeningen aan zoals het hoort, op twee benen. We finetunen het vervolgens om het voor mij wat makkelijker te maken. Luna is een beetje de resettende factor in de trainingen om mij te helpen in stukjes die ik zelf niet kan oplossen. Het is fijn om daarin mee te liften en het is super leuk om te zien dat Luna en Djo het samen ook zo goed doen op wedstrijd.”

“De grond zakte onder mijn voeten vandaan”

Helaas kreeg de DonCherry iets meer dan een jaar geleden met een blessure te maken, waardoor Niki en Luna genoodzaakt werden een wedstrijdpauze in te lassen. “Vorig jaar draafde hij op de dag van de regiokampioenschappen opeens op drie benen weg. Dat is natuurlijk enorm balen, helemaal op zo’n dag. Hoewel het na een tijdje beter leek te worden, heb ik toen toch besloten om niet van start te gaan. Na een rustperiode van twee weken bleek hij linksvoor een heftige peesblessure te hebben. De grond zakte onder mijn voeten vandaan toen ik hoorde dat mijn vriendje, waarmee ik zo’n sterke band had opgebouwd, misschien nooit meer terug de sport in kon.”

“Hij blijft tot het einde bij mij”

“Alles wat mis kon gaan in zijn herstel, ging mis. Menig mens zei dat ik hem beter de deur uit kon doen, omdat hij mij zo veel geld gekost heeft, maar hem weg doen was voor mij geen optie. Hij blijft tot het einde bij mij. Uiteindelijk is hij er met veel rust en liefde gelukkig toch nog bovenop gekomen.”

“Rijden is iedere keer een feestje”

Onlangs maakte de combinatie na veertien maanden haar rentree in de wedstrijdring in de klasse L2. “We gingen er heel open in en de score was voor mij helemaal niet belangrijk. Ik was al lang blij dat we weer konden starten. Ik kan eigenlijk niet beschrijven hoe fijn dit paard is. Hij weet wat hij moet doen en maakt rijden iedere keer weer een feestje. Ik heb de hele proef met een grote lach op mijn gezicht gereden. Iedereen die belangrijk voor mij is, was erbij om ons te steunen, dus ik heb enorm genoten. We hebben grote fouten gemaakt en veel punten laten liggen, maar dat maakte mijn dag niet minder goed.”

Dispensatie

“Ik heb het aanvragen van dispensatie heel lang uitgesteld, omdat ik niet anders wilde zijn dan anderen. Ik wil mijn beperking wat dat betreft niet erkennen. Niet omdat het er niet is, maar omdat ik zo lang mogelijk normaal wil zijn. Omdat ik merkte dat een extra hulpmiddel zoals een zweepje ons heel erg kan helpen wanneer mijn beenhulp niet duidelijk genoeg is voor Djo, ben ik in november toch naar de KNHS gegaan om mij te laten keuren. Ik had ingedeeld kunnen worden in een grade, maar ik heb ervoor gekozen om dat voorlopig nog niet te doen. Ik rijd wedstrijden voor mijn plezier en hoef er niet mijn geld mee te verdienen, dus ik heb ervoor gekozen om alleen een dispensatie te krijgen voor de reguliere wedstrijden. Al moest ik daar in het begin ook heel erg aan wennen.”

Niet opgeven en geduld hebben

“Ik hoop in de toekomst het Z te kunnen halen met Djo. Er is geen enkel ander paard met wie ik dat liever zou doen. Ik heb vorig jaar een hele leuke merrie van Daily Diamond aangeschaft, zodat de druk daarna van Djo af kan. Ik hoop dat anderen iets mee kunnen pikken uit mijn verhaal. Niet opgeven en geduld hebben zijn de meest belangrijke factoren geweest voor mij. Als je een fijne groep mensen om je heen hebt, stopt het paardrijden niet wanneer er iets met je gebeurt. De momenten die ik met de mensen om mij heen beleefd heb, hebben mij gemaakt tot de amazone die ik nu ben.”

“Dan ben ik het gelukkigst”

“Eigenlijk is Luna het succes achter ons verhaal. Haar volledige vertrouwen en geloof in ons zijn fundamentele bouwstenen geweest in onze ontwikkeling. Ik vind het niet meer belangrijk wat anderen van ons vinden. Zolang ik mijn eigen doelen kan behalen en samen met Djo door de ring heen kan dansen, ben ik de gelukkigste persoon ter wereld”, sluit ze af.

Bron: Hoefslag, overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan. 

Foto’s: Macy Ophelders