Jeanelle Oosterlaken: “Ondanks dat het niet altijd zonder slag of stoot ging, heb ik heel veel van Amar mogen leren”
30 december 2022, 12:31
Dressuur
Het was een moeilijke start voor Jeanelle Oosterlaken en de ondertussen 17-jarige Amar (v. Polansky) toen ze acht jaar geleden als combinatie begonnen met wedstrijdrijden. Ondanks dat de ruin naar eigen zeggen een grote gebruiksaanwijzing heeft en het lang duurde voordat ze hun weg gevonden hadden, besloot de amazone om niet op te geven. Het harde werken begon uiteindelijk zijn vruchten af te werpen, wat resulteert in goede resultaten tussen de witte hekjes.
Mogelijkheid “Het was niet echt liefde op het eerste gezicht. Amar was helemaal niet het type paard dat ik mooi vond en zelf zou kopen. Maar als je geen geld hebt voor een eigen paard en je zo’n aanbod krijgt om een paard van een ander te kunnen rijden, doet dat er ook niet zo heel veel toe”, blikt de amazone terug op het moment dat ze achttien werd en haar bijrijdpony met pensioen ging. “Ik was al lang blij dat ik een mogelijkheid had om van de pony’s over te kunnen stappen naar de paarden en door de jaren heen is mijn beeld van hem wel veranderd en vind ik hem wel knap!”
Ambities De amazone bracht haar bijrijdpony Bunny fanatiek uit tot Z-niveau en ze hoopte te stijgende lijn door te kunnen zetten met Amar. “Het was eigenlijk de bedoeling om met Amar de overstap naar de paarden te maken in de dressuursport, met Bundy had ik Z gereden en het idee was om met Amar ook snel op te klimmen naar de hogere klasses. Ik had destijds grote ambities, maar dat bleek helaas toch niet zo makkelijk gezegd als gedaan. Amar heeft een enorme gebruiksaanwijzing en gaat het liefst heel hard voorwaarts, achterwaarts en hij staat graag op zijn achterbenen. Trainen ging helemaal niet soepel en wedstrijden waren helemaal een ramp. Winstpunten rijden wilde al helemaal niet lukken in het L1. Hierdoor raakte ik een tijd mijn motivatie kwijt en we reden toen maximaal één per week wat rond in de bak, want helemaal stoppen kon ik niet.”
Vastberaden Oosterlaken zette de sport op een laag pitje, maar het begon toch weer te kriebelen toen ze met haar zus en goede vriendin mee ging op wedstrijd. “Ongeveer twee jaar geleden heb ik heel vast beraden het trainen weer opgepakt. Trainingsmethodes aangepast, gekozen voor een ander bit, ander hoofdstel, ander zadel en vooral heel erg veel geduld gebruikt, want dat was nodig. Hierdoor vonden we langzaam onze weg om samen te werken.”
Duracel-konijntje Langzaam maar zeker kreeg de combinatie de smaak te pakken en ondertussen rijden ze L1. “We zijn met name aan het werken aan de ontspanning en tempo controle. Thuis loopt Amar makkelijk de oefeningen uit het Z, maar hij is zo’n bonk energie dat hij moeite heeft met ontspannen. Het liefst wil hij alleen maar rennen. Wat dat betreft is hij net een Duracel-konijntje; hij wordt nooit moe. Aan de ene kant natuurlijk heel fijn, maar hij moet echt leren zijn energie anders te gebruiken. Dat is nog best lastig met een paard dat het al jaren op deze manier doet, de vraag is dan ook of dat er ooit nog helemaal uit gaat.”
Zijgangen De amazone noemt de zijgangen van de ruin als grootste kwaliteit. “Amar is een kei in zijgangen, kan scharen als de beste en doet dat maar al te graag. Dat zijn ook echt de onderdelen waar we het op wedstrijd van moeten hebben. Wij zijn dus ook wel blij dat wijken tegenwoordig dubbel telt.”
Bloed, zweet en tranen Ondanks dat het niet van een leien dakje ging, blikt Oosterlaken positief terug op de afgelopen jaren. “Ik ben er vooral trots op dat ik altijd heb volgehouden en we, na zeven jaar aan bloed, zweet en tranen, het afgelopen jaar dan toch eindelijk onze eerste zeven winstpunten in de L1 bij elkaar gereden hebben. Mijn doel om met hem ooit in het Z te rijden hebben ik laten varen. De ambitie tot het Z of hoger heb ik nog zeker, maar Amar is daar gewoon het paard niet voor. Gelukkig heb ik tegenwoordig ook andere bijrijdpaarden die die potentie zeker wel hebben.”
Bijzonder paard De combinatie traint lekker door om nog verder te komen in de sport. “Met Amar is nu vooral het doel om de laatste puntje in het L1 en minimaal eentje in het L2 te halen. Dan heb ik met hem toch zeker wel wat bereikt wat niet veel mensen meer voor mogelijk hadden gehouden. Daar zou ik dan ook echt heel trots op zijn en daarna zien we wel waar het schip strandt. Uiteindelijk hoop ik vooral dat ik nog lang van hem mag blijven genieten. Ondanks dat het niet altijd zonder slag of stoot ging, heb ik heel veel van hem mogen leren, zowel rijtechnisch als mentaal. Ik ben echt dol op hem, het is voor mij gewoon een heel bijzonder paard!”, sluit de amazone enthousiast af.
Bron: Hoefslag, overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan.
Foto: Privebezit