Kirsten Beckers: “Tien dagen na mijn val liet ik pas een foto maken”

Flinke val

“Ik ben begin augustus van het paard gevallen en daarbij heb ik mijn scheenbeen en mijn tibiaplateau gebroken. Dat zit tussen je scheenbeen en je knie in. Ik landde recht op mijn hoofd en mijn cap was kapot, maar daar had ik eigenlijk allemaal geen last van. Alleen voelde ik mijn linkerbeen een beetje en mijn knie was dik, dus daar ben ik toen wel mee naar de huisarts gegaan, maar die kon na allerlei proefjes eigenlijk niks vinden. Na het weekend was het dun en toen was het precies de week van de Pavo Cup, dus in Ermelo heb ik met drie paarden heel veel gelopen. Daarna werd mijn been ineens dik en na een foto bleek dat ik toch dingen gebroken had. Uiteindelijk ben ik drie weken na mijn val pas geopereerd”, vertelt Kirsten.

Lange revalidatie

Ze vervolgt: “De chirurg had mij verteld dat ik uit moest gaan van vier tot zes maanden revalidatie. Maar eigenlijk is het herstel zo snel gegaan dat ik half december weer mocht proberen. Ik was gewoon heel nieuwsgierig hoe het weer zal voelen en dat was eigenlijk hartstikke goed. Natuurlijk voel je slap aan en je spieren willen niet erg meewerken, maar waar ik was geopereerd deed het geen pijn. Het idee alleen al dat ik op mocht stappen en weer een beetje kon gaan stappen en draven, was best een emotioneel moment. Ik had vanaf begin augustus dus niet meer gereden en de eerste zes weken deed ik al helemaal niks, want toen mocht ik mijn been überhaupt niet belasten. Ik mag eigenlijk helemaal niet klagen. De revalidatie is echt heel snel gegaan. Het is niet zo dat ik al weer 100% er ben, maar ik kan wel weer vier paarden op een dag rijden. Een trager paard kan ik nog niet mee aan de slag, want ik mis daarvoor nog de kracht in mijn linkerbeen. Dat is ook logisch natuurlijk en daar krijg ik krachttraining voor. Het feit dat ik gewoon weer lekker kan rijden is echt een bonuspunt.”

Minder vertrouwen

Zo’n val maakt natuurlijk een flinke impact op je. Dat merkte Kirsten zelf ook: “Het is bij een paard gebeurd die ik nog niet zo goed kende en daardoor krijg je wel een knauw in je vertrouwen. Ik weet ook niet wat er gebeurt als ik nu weer op een vreemd paard moet stappen. Ik merk toch dat ik wat terughoudender ben geworden. En ik denk ook niet dat dat iets is om je voor te schamen.”

Toekomstplannen

Ze heeft weer een begin gemaakt met haar training van Jeniro (v. Negro). “Deze hengst hebben wij in mede-eigendom met Esther en Wiro Bakker. Hij gaat eigenlijk wel heel erg goed. Nu ben ik hem zelf weer aan het opbouwen, omdat hij voor 200% te vertrouwen is. Ik zal heel graag al op wedstrijd willen, maar de wissels lukken nog niet goed met mijn linkerbeen. Ik mis daarin nog de kracht. Als hij weet wat er komt en ik doe mijn zweepje erbij dan lukt het wel, maar dat kan natuurlijk niet in de Lichte Tour proef. Ik moet nog even geduld hebben”, sluit Kirsten af.