41 minuten geleden
Dressuur
Myrthe Klomp (28) uit Hoogeveen kreeg op haar zestiende haar droompony Karaat, nadat een gewonnen gebitsbehandeling aan het licht bracht dat de merrie geopereerd moest worden. Die ervaring liet haar zien dat het op een rijstal anders moet kunnen. Inmiddels geeft de gediplomeerd ruitercoach les op acht eigen pony’s, met het welzijn van het paard als uitgangspunt.
Myrthe leerde rijden op een boerderij, waar één pony er voor haar altijd uitsprong. “Iedereen wisselde wekelijks van lievelingspony, maar zij bleef altijd de mijne. Het was liefde op het eerste gezicht. Zij heeft me alles geleerd”, vertelt Myrthe.
Gewonnen behandeling
Toen Myrthe zestien was en een stageplek zocht voor haar opleiding Paardenhouderij, won ze een gebitsbehandeling. Ze mocht die van de eigenaar laten uitvoeren op haar lievelingspony Karaat. “De dierenarts zag dat ze een hele ernstige gebitsafwijking had. Ze moest geopereerd worden en bijna alle tanden moesten eruit. Die kosten wilde ze niet bij mij neerleggen, want ik was niet de eigenaar.”
“Dus liep de dierenarts naar binnen en zei tegen de eigenaar dat er buiten een meisje stond dat ontzettend veel van die pony hield. Twee dagen later vroeg de eigenaar of ik Karaat wilde overnemen. Ik was zo blij als een kind.”
Eigen lespony’s
Karaat had niet altijd de verzorging gekregen die ze nodig had. “Dat gaf voor mij de doorslag. Ik dacht: dit moet toch anders kunnen op een rijstal en een manege. Ik wil het paardenwelzijn echt op één hebben staan en kinderen en volwassenen daarin meenemen.”
Afgelopen januari moest Myrthe Karaat laten inslapen na een hersenbloeding. Het paard dat ze erbij had gekocht, bleek artrose in de hals te hebben en kan ze niet rijden. “Toen dacht ik: wat ga ik eigenlijk verder doen? Een eigen rijstal was niet haalbaar, maar de staleigenaar waar ik werk zei: daar kunnen we wel wat mee. Het begon met één pony en nu heb ik er acht, allemaal van mij.”
Glimlachjes
Myrthe geeft ruim een jaar les, ook op paarden van klanten zelf. “Zonder te adverteren heb ik al een megagrote klantenkring. Ik werk vooral met kinderen met een rugzakje. Die komen soms verdrietig en druk in het hoofd aan en na het rijden zie je die glimlachjes op hun gezicht. Daar doe ik het voor.”
“Het voelt geen dag als werken. Soms moet ik mezelf even knijpen dat het allemaal zo gelukt is.”
Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan