Eline Anderson: “Na zeven jaar was het tijd om los te laten”
1 uur geleden
Dressuur
Eline Anderson (31) uit Putten verkocht vorig jaar haar tinker Selenya, waarmee ze zeven jaar reed en zelfs M-dressuur bereikte. Een emotionele stap — maar een bewuste. Want om haar echte sportdroom waar te maken, richting spring- en crosssport, moest ze loslaten. Inmiddels staat er een vierjarige ruin op stal en staat Eline aan het begin van een compleet nieuw hoofdstuk.
Paardrijden zit al van jongs af aan in haar bloed, al kwam het niet van thuis uit. Via gastouders die paarden hadden maakte Eline als klein kind voor het eerst kennis met de sport. Op haar achtste mocht ze op de manege, en ze hield dat jaren vol. Toch lag er een lange onderbreking in het verschiet: van haar zeventiende tot haar eenentwintigste stopte ze er volledig mee.
“Ik ging studeren in Utrecht en ben eigenlijk echt gestopt. Helemaal.” Terug thuis pakte ze de draad weer op — via een collega belandde ze bij een tinker van drieënhalf jaar oud. Niet haar eerste keuze. “Ik stond er niet zo positief tegenover, moet ik heel eerlijk zeggen. Ik dacht: wat moet ik met een tinker?” Maar het klikte. Ze nam Selenya over, reed haar op van B naar M-niveau dressuur en deed daarnaast crosslessen en springlessen voor de lol.
Zeven jaar en dan loslaten Toch knaagde er iets. Want wat Eline echt wilde — serieus springen en crossen, inclusief wedstrijden — was met een tinker niet haalbaar. “Met een tinker kom ik gewoon niet een parcours van een meter rond.” Selenya ja werd dertien, en Eline merkte dat haar paard meer genoot van buiten rijden dan van de sport. De keuze was pijnlijk maar helder: verkopen.
“Het was een crime, moet ik eerlijk toegeven.” De reacties op haar verkoop advertentie waren overweldigend — Selenya werd een trending topic in Facebookgroepen. Binnen drie weken was ze verkocht, aan een meisje van achttien dat lekker met haar gaat lessen en wedstrijdjes rijden. “Ze heeft een heel goed plekje gekregen. Daar ben ik heel blij mee.”
Nieuw begin op de Veluwe Eline zocht een springgefokt paard tussen de zes en tien jaar, met genoeg ervaring om haar te helpen. Wat ze vond was anders: een vierjarige ruin die nog weinig had gedaan, maar haar meteen een veilig gevoel gaf. “Hij had al wel een keertje tachtig centimeter gesprongen en was een keertje mee geweest op een dressuurwedstrijdje, maar voor de rest heeft hij alleen maar liefde gekend.”
Vier dagen na aankomst reden ze al het bos in — midden op de Veluwe, bij Putten. Op 18 juli staat de eerste dressuurwedstrijd gepland. En daarna? “Ik wil hem heel graag nog dit jaar een keertje uitbrengen op wedstrijd in springen. En volgend jaar hoop ik dat we mee kunnen doen met crossen.” Ze is eerlijk over haar eigen spanning: “Ik ben er helemaal niet zo dur van. Maar ik heb hem wel echt gekocht om de sport in te gaan.”
Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan