Frea De Vries: “Na 37 jaar terug in het zadel”
ma 22 jun, 18:00
Dressuur
Frea De Vries stapte op haar twaalfde voor het laatst op een paard. Zevenendertig jaar later, vlak voor haar vijftigste verjaardag, besloot ze er weer voor te gaan. Met haar gevoelige Femia bouwde Frea het afgelopen half jaar aan elkaars vertrouwen.
Frea was altijd al een paardenmeisje. Als kind reed ze op pony’s op de manege, ging elk jaar op ponykamp en deed wedstrijden. Op haar elfde, na het overlijden van haar vader, mocht ze een eigen pony, maar die moest binnen een jaar weer weg. “Toen wilde ik geen ander paard meer. Ik wilde even helemaal niks meer, zo verdrietig was ik”, vertelt Frea. De paardensport schoof naar de achtergrond en bleef daar, terwijl de liefde voor paarden nooit verdween.
Zevenendertig jaar later Frea bleef paarden fantastisch vinden maar zette niet de stap om terug te gaan naar de sport. “Tot ik bijna vijftig was. Ik wilde het al jaren… ‘Zet nu gewoon die stap’”, dacht ik. Ik besloot lessen te gaan nemen en reed al snel op meerdere stallen meerdere keren per week.” In september 2025 zat ze voor het eerst weer in het zadel, in oktober kreeg ze een verzorgpaard en in december kocht ze haar eigen paard.
Frea was al bij vier paarden geweest voordat ze Femia zag. “Bij haar klopte het. Alles in mij dacht: dit is ze. Ze heeft tuigpaardbloed en ik vond de draf heel lastig, maar haar galop was fanatisch en we hadden een super klik. Ik kocht haar in december en ik mocht op de pensionstal blijven waar ik een paard van de eigenaresse verzorgde ”
Beide onzeker Wat Frea niet helemaal had voorzien, was dat Femia zeven en een half jaar bij dezelfde eigenaresse had gestaan. Ze had met haar gesprongen tot 1.10m en liep M1 dressuur. “Femia kende haar baasje door en door en andersom natuurlijk ook. Binnen no-time was ze uit haar vertrouwde omgeving en weg van de mensen en paarden die ze kende.
“De verhuizing maakte Femia onzeker en ik werd er ook onzeker van, al heb ik nooit ook maar 1 seconde spijt gehad dat ik haar heb gekocht. Ik heb altijd gedacht wij komen er samen wel!” Frea besloot al snel dat de eerste plek te druk was voor Femia. “We hebben haar op een plek gezet met minder prikkels en minder paarden om haar heen wel op dezelfde pensionstal. In de maanden daarna werd Femia langzaam weer de oude. Rustiger en meer ontspannen.
Toch had Frea ook haar eigen onzekerheden. “Ik was pas net weer begonnen met rijden en had ik niet veel zelfvertrouwen daarin. Ik moest Femia vertrouwen geven, maar ik had het zelf ook nog niet. Gelukkig krijg ik elke week les van Karin Schraa, de pensionstal eigenaresse, en daardoor maken we mooie stappen.”
Op haar plek De hoogtepunten van het afgelopen half jaar zijn niet terug te vinden in wedstrijdresultaten. “Hoogtepunten zijn voor mij de eerste keer dat we naar het bos gingen, de eerste keer dat we zonder les van Karin in de buitenbaan reden en de uren die ik met Femia in de weide heb gespendeerd. Ze liet zich namelijk door één paard wegjagen bij de hooiruif en kwam daardoor niet aan eten toe. Als ik bij de ruif zat kwam ze wel eten. Ik heb daar veel uren besteedt. Inmiddels is Femia helemaal op haar plek en ik vind het een mooi compliment dat het stalgenoten opvalt dat ze aan het veranderen is.”
De plannen voor het najaar zijn iets concreter. “We maken dressuurmatig gezien kleine stappen in de goede richting. Ik hoop stiekem dat we in september/oktober misschien onze eerste dressuurproef kunnen rijden. Gewoon in de B. We gaan dan niet voor de winst, maar het doel is om een goede ervaring op te doen op vreemd terrein. Het lijkt me fantastisch om met je eigen paard op pad te gaan.”
En voor wie nog twijfelt of je na jaren afwezigheid het paardrijden nog kan oppakken? “Ja. Voor mij is daar geen twijfel over mogelijk. Ik heb jaren getwijfeld of het een goede keuze zou zijn, maar ik ben super blij dat ik het gedaan heb.”
Wil jij Frea en Femia volgen? Neem dan een kijkje op hun Instagram account via @ frea_de_vries
Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan