Charlotte Kalkman: “Plezier weer terug door de mensen om me heen”

“Dat was voor mij de perfecte combinatie. Ik was behoorlijk bang geworden en wist niet of ik een eigen paard zocht, maar tegelijkertijd wilde ik graag weer de sport in”, laat Charlotte aan Hoefslag weten.

Overtuigingskracht

Charlotte is erg dankbaar voor Lizzy en de mensen die haar bij haar angst hebben geholpen. “Zonder die mensen om me heen had ik het nooit meer gedaan denk ik. De eerste paar maanden was er altijd iemand bij me die Lizzy de eerste paar rondes vasthield. Door hun overtuigingskracht durfde ik na een paar rondes zelf te rijden en dat hebben we langzaam verder uitgebouwd.”

Of Charlotte ooit helemaal van haar angst af weet te komen, is niet zeker. Ze is er, ondanks dat ze het gevoel heeft dat er een taboe op ligt, erg open over. “Ik heb heel veel geluk dat mijn instructrice Lizzy kende en ons als het ware gekoppeld heeft. Ik heb het gevoel dat er behoorlijk veel bange ruiters zijn, maar daar wordt nauwelijks over gesproken. Ergens snap ik dat wel, je bent natuurlijk met een levend dier bezig en die voelen de spanning of angst van de mens.”

Geen robots

“Maar tegelijkertijd is het niet zo simpel om er ‘gewoon doorheen’ te rijden.” Charlotte is nu twee jaar bezig met Lizzy. “Het grootste verschil is dat ik weer met plezier op mijn paard zit. Ik ben de mensen om me heen super dankbaar dat ze me daarbij hebben geholpen. Daarnaast vind ik het goed te zien dat er steeds meer mentale hulp is voor ruiters. Of het nu gaat om angst of spanning voor een wedstrijd, er zijn steeds meer professionals die je daarbij kunnen helpen. We werken met levende dieren, maar we zijn zelf natuurlijk ook geen robots.”

Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan
Foto: Cindy Stap