Isa van Baardwijk: “Dan maar even niet op vakantie”
6 maart 2025, 12:48
Dressuur
Isa van Baardwijk (27) haar paard Jesto brak zijn kootbeen. Een onzekere tijd volgde, want een gebroken been is een heftig verschijnsel bij paarden. Ze kon maar weinig succesverhalen vinden online en hoopt hierin zelf verschil te maken.
Zoektocht Isa komt niet uit een paardensportfamilie, toch begint ze op haar zesde met paardrijles op de manege. Haar broertje wordt hierdoor ook besmet met het paardenvirus. Hij begint later dan ook aan een paardensportopleiding, waardoor de zoektocht naar een eigen paard begon.
“Ik moest eerst mijn zwemdiploma halen, daarna mocht ik pas op paardrijles. Tot mijn zeventiende heb ik meegereden in de manegelessen, ook reed ik paarden bij en werkte ik op deze sportstal/manege samen met mijn broertje.”
Een eigen paard “Mijn broertje is echt een durfal, het maakt hem niet uit als een paard steigert of bokt. Ik ben wat voorzichtiger, ik wilde geen projectpaard. Het idee was dat we een jong paard zouden kopen die net zadelmak was. We zijn bij heel veel paarden gaan kijken, we zijn heel het land doorgereden. Het bleek toch wel moeilijk, omdat mijn broertje en ik iets anders zochten. Uiteindelijk kwamen we terecht bij Jesto, hij stond op vijf minuten rijden bij ons vandaan.”
“Jesto was voorwaarts maar eerlijk. Hij vond alleen het opstappen een beetje spannend. Het eerste half jaar reden mijn broertje en ik hem samen intensief. Daarna ging mijn broertje intern op stage bij een stal ver weg. Toen had ik hem eigenlijk voor mezelf.”
Gebroken been “Op 31 januari 2020 werd ik gebeld door de staleigenaar, Jesto liep plotseling heel erg kreupel. Eerst dachten we dat hij een hoefzweer had. Ik belde de dierenarts en hij kwam gelijk langs. Er zat een minuscuul zweertje in zijn hoef, dus de dierenarts zei dat we het drie dagen moesten aankijken. Ik voelde dat het niet klopte, Jesto gedroeg zich helemaal anders. Hij was niet meer aanhankelijk en wilde echt niet lopen.”
“Voor het paard van een vriendin was er een andere dierenarts op stal. Hij had röntgenapparatuur bij zich, dus ik vroeg hem of hij even wilde kijken. Ik moest eerst heen en weer stappen en draven. Toen ik van hem weg draafde schreeuwde hij heel hard dat ik moest stoppen. Daar schrok ik best wel van, aangezien het een hele rustige man is. Hij gaf aan dat hij dacht dat Jesto’s been gebroken was en daarom een foto wilde maken. Ik dacht gelijk dat het klaar was, een verhaal van een paard met een gebroken been dat het overleefde, had ik immers nog nooit gehoord.”
“Jesto’s kootbeen bleek inderdaad gebroken. Het positieve was dat de stukken bot nog netjes op elkaar stonden, ondanks dat ik drie dagen met hem had gelopen. Ik was heel verdrietig toen ik het hoorde, maar de dierenarts zei dat deze breuk wel gefixeerd kon worden door middel van schroeven.”
Operatie “Ik had Jesto gelukkig verzekerd, maar alleen behandelingen bij de kliniek in Utrecht zouden vergoed worden. Toen ik hen belde om te vragen voor advies, waren ze helemaal niet positief en gaven ze Jesto weinig kans. Ze hadden deze operatie nog maar een paar keer uitgevoerd. Dit durfde ik niet aan, dus belde Equitom. Een uur later werd ik teruggebeld door de chirurg met de mededeling dat de operatie negentig procent kans had om te slagen.”
“We zijn die avond gelijk naar Equitom gereden, Jesto was voor het transport ingegipst.” Het was elf uur ’s avonds en er lag sneeuw. Dat was best spannend. De volgende ochtend, op 4 februari, hebben ze hem geopereerd. Dit is gebeurd met behulp van een CT-scan. Zo konden ze goed zien of de schroeven goed zaten. De operatie was geslaagd en hij bleef nog zes weken op de kliniek. Het was nog wel een onzekere periode, we wisten niet hoe hij zou herstellen. Hij stond aan een infuus voor de pijnstilling en hij had natuurlijk gips om zijn been.”
Jesto naar huis “Na zes weken werd er een controle foto gemaakt waarop te zien was dat het bot goed aan het herstellen was. Het was goed genoeg dat we hem mee naar huis mochten nemen, we moesten natuurlijk behoorlijk ver rijden.”
“Thuis moest hij nog twee weken op boxrust, daarna mochten we een maand aan de hand met hem stappen. Na deze maand werd er, op 4 mei, opnieuw een controle foto gemaakt. De dierenarts zei dat zijn kootbeen al sterk genoeg was om te stappen onder het zadel. Dit moest ik opbouwen tot een half uur. Dit was heel fijn omdat Jesto aan de hand wat onstuimig kon zijn. Op 4 juni werd er opnieuw een controle foto gemaakt, ook deze was gelukkig goed. We kregen groen licht om weer te gaan draven. In het begin voelde dit een beetje gek, maar na een paard weken was het weer zoals eerst.”
Volledig hersteld “De laatste controle foto werd gemaakt op 13 juli, ongeveer een half jaar nadat Jesto zijn kootbeen brak. Op deze foto was te zien dat hij volledig hersteld was. De schroeven zitten nog wel in zijn been, zolang hij er geen last van heeft, blijft dat ook zo. Ik had niet verwacht dat het zo snel weer goed zou zijn. Op stal zag ik wel eens paarden met een peesblessure die er soms jaren over deden om volledig te herstellen.”
“Vanaf dat moment ben ik weer begonnen met opbouwen. We mochten zelfs een aantal maanden later al weer springen, maar dat durfde ik niet aan. Een jaar later, in september 2021, heb ik pas weer een sprongetje gemaakt met hem. Voor extra zekerheid heb ik nog wel een paar keer een foto laten maken, maar daar was niets op te zien. In mei 2022 hebben we weer een springwedstrijd gereden, dat voelde heel onwerkelijk.”
Betere band “Ik zou het iedereen aanraden om te kijken of het paard kans heeft op herstel. Toen ik online zocht naar ervaringen van anderen, zag ik alleen maar dat het onmogelijk was om een paard met een gebroken been te laten herstellen. Ik wil met mijn verhaal laten zien dat het wel mogelijk is. Het heeft uiteindelijk wel wat geld gekost, maar daar heb ik wel mijn paard mee terug gekregen. Ik heb zo’n goede klik met Jesto, dat ik het niet zomaar wilde opgeven. Dan maar even niet op vakantie.”
“Ik heb nu een nog betere band met Jesto dan voorheen, juist omdat we deze zware periode met elkaar hebben meegemaakt. Ook ben ik dingen meer gaan waarderen, ons eerst drafje, het eerste galopje, de eerste keer naar het bos. Vroeger voelde ik een prestatiedrang, omdat ik niet wilde dat hij achter zou lopen ten opzichte van zijn leeftijdsgenootjes. Nu heb ik dat totaal niet meer, we zijn nu allebei een ‘happy athlete’.”
Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan
Foto: TVG Fotografie