Michelle Kruger: “Ze hoesten allebei en niets helpt”

Thuis hadden de ouders van Michelle drie koeien. “Toen ik zeven was legde mijn ouders ons de keuze voor: de koeien of een pony. Die keuze was natuurlijk makkelijk gemaakt. Zo begon de zoektocht naar een eigen pony. Het liefst een grote pony ruin van een jaar of zeven, zonder witte voeten. We kwamen na een lange zoektocht door heel Nederland, terecht bij de manege waar ik reed. De manege-eigenaar vertelde een paard te hebben staan die bij ons zou passen.”

“Hij kwam aan met Stjarna; een driejarige merrie, paar maanden onder het zadel en drie witte voeten. Niet bepaald wat we zochten. Mijn ouders vonden het ook spannend maar toch mocht ik er op voor een proefritje. Ondanks onze jonge leeftijd, kon ik alles met haar, dus natuurlijk was dit ons nieuwe paard.”

Tweede pony

Omdat we nog zo jong waren, wilde mijn ouders dat mijn zusje en ik een pony hadden waar we onbezorgd op konden rijden. Daarbij kon ons nieuwe paard uiteraard niet alleen staan. Diezelfde manege-eigenaar had nog een oude manegepony, Silvia, van toen 28 jaar oud. Wij hebben haar een mooi pensioen kunnen geven, ze is uiteindelijk 33 jaar geworden.”

“Stjarna kreeg later last van gezondheidsproblemen, ze had tunnelsyndroom in beide achterbenen. Daar is ze toen aan geopereerd, maar het is nooit meer helemaal goed geworden.”

“In de periode dat ze werd geopereerd ging ik een ander paard rijden, een merrie genaamd Baileys. De eigenaar van Baileys had nog een ruin, de halfbroer van Baileys, genaamd Elliot, die zou ik gaan rijden voor de verkoop. Cliché als het is verkocht ik hem aan mijzelf, in een mooie deal waarin ik zelfs beide paarden overnam. Zo had ik ineens drie paarden: Stjarna, Baileys en Elliot. Vorig jaar hebben we Stjarna in moeten laten slapen op 24 jarige leeftijd, ze was echt op.”

Gezondheidsproblemen

“Baileys begon te hoesten bij inspanning, drie maanden later begon Elliot ook. Ik haalde mijn dierenarts erbij en hij schreef medicatie voor, dit hielp helaas niet. Toen hebben we het hele management aangepast, geweekt hooi, een andere bodembedekking, maar ook dit mocht niet baten. Toen ben ik naar de kliniek in Utrecht gegaan, waar ik uiteindelijk zo’n tien keer ben geweest. Zij raadden toen een vernevelapparaat en een hooistomer aan, dit heb ik aangeschaft, alleen dit hielp ook niet.”

“Nadat het hoesten na de verschillende trajecten in Utrecht nog steeds niet weg was, ben ik me gaan verdiepen in de holistische geneeskunde. Ik heb van alles geprobeerd, druppeltjes, poedertjes prednison en zelfs hooikoortstabletten voor mensen. Toen dit allemaal niet hielp, heb ik een dierenarts uit België benaderd. Deze kon me helaas ook niet verder helpen. We hebben het water en de bodem onderzocht. Helaas allemaal zonder resultaat. Alle 10 dierenartsen die ik had benaderd konden me niet meer verder helpen, maar ik zat nog steeds met twee hoestende paarden en een inmiddels lege portemonnee. Om al de dierenartskosten te dekken ben ik zes dagen in de week gaan werken.”

“Wel is de dierenarts er achter gekomen dat mijn paarden hun zachte verhemelte verplaatsen bij het aandraven, daarna gaan ze hoesten. De dierenarts zegt dat er altijd een aanleiding voor moet zijn, deze kunnen ze alleen niet achterhalen in dit geval. We hebben allergietesten gedaan waar niets uit kwam en de paarden zijn ook vrij van virussen, bacteriën en schimmels.”

Verschillende meningen en ongevraagd advies

“Ik krijg veel te maken met meningen van anderen. De ene dierenarts zegt bijvoorbeeld dat ik mijn paarden moet blijven rijden om conditie te behouden, de andere zegt weer dat inspanning meer schade kan veroorzaken. Ik heb gekozen voor de middenweg. In overleg met mijn eigen dierenarts rijd ik mijn paarden sinds een aantal weken met een hartslagmeter, zodat ik kan zien hoe zwaar de inspanning is.”

“Andere mensen geven ook vaak goedbedoeld advies. Veel heb ik hiervan opgevolgd, maar zonder succes. De adviezen zijn fijn, maar soms ook lastig omdat ik al zoveel heb geprobeerd zonder effect. Ik probeer nu vooral dichtbij mezelf te blijven en ik ga na wat ik belangrijk vind. Mijn wedstrijdambities laat ik voor wat het is, het welzijn van mijn paarden is belangrijker. Ik hou teveel van mijn paarden om ze te verkopen. Ze blijven lekker bij mij tot hun laatste adem.”

Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan

Foto: STS Photography