Rianne Jongboom: “Ik ken Nico langer dan mijn vader”

Rianne is begonnen met paardrijden op een manege toen ze zes jaar oud was. “Toen ik acht was, is mijn vader plotseling overleden. Deze gebeurtenis heeft ervoor gezorgd dat mijn moeder een pony voor mij wilde kopen. Zo had ik iets om me bezig te houden en op te focussen. Zo kreeg ik in 2011 mijn eerste pony Nico.”

“We konden allebei nog niet zoveel, ik kwam net van de manege en hij had nog nooit een wedstrijd gelopen. Samen zijn ze tot M2 dressuur gekomen. Op dat moment liepen we een beetje vast en werd ik te groot voor hem, de sport met Nico kwam op een lager pitje te staan. In 2018 kocht ik mijn eerste Friese merrie, dat was eerst helemaal niet het plan. Ik wilde een vierjarige KWPN ruin,” vertelt de amazone lachend.

Liefde op het eerste gezicht

“Een kennis van me zei dat ze een hele leuke zevenjarige Friese merrie had staan, Lutske, deze wilde ze verkopen wegens ruimtegebrek. Ze zei dat ze het heel leuk zou vinden als ik haar merrie zou kopen. Dus ik ging kijken en toen was het een ontzettend lief paard met manen van 1.30 m lang, het was liefde op het eerste gezicht. Ze was een half jaar niet gereden dus toen ze geen pas verkeerd zette tijdens ons proefritje wist ik het zeker: dit is mijn paard.”

“Helaas viel de droom in duigen toen de coronapandemie uitbrak en ik maar heel weinig kon starten met haar. In 2021 is Lutske helaas overleden aan koliek. Tot op de dag van vandaag kan ik om haar huilen.”

Durkje

“Nadat mijn eerste Friese merrie verleed, wilde ik graag een nieuwe Fries. Toen kwam ik terecht bij Durkje, een Fries paard met een hele Friese naam. Ze was toen vier jaar oud en onbeleerd, ze kwam rechtstreeks bij de fokker vandaan. Ik wilde een paard dat ik nog helemaal naar mijn eigen hand kon zetten. Durkje was heel anders dan Lutske, Lutske was echt een barokke Fries. Durkje is veel sportiever en sensibeler.”

“Ik heb Durkje nu vier jaar. We moesten natuurlijk helemaal bij het begin beginnen, maar nu rijden we M1 dressuur. Dat gaat allemaal best leuk. Soms merk ik dat ik te snel wil, dan helpt Durkje mij daaraan herinneren. Op wedstrijd vindt ze dan alles spannend en dan komen we de proef niet door. Dan luister ik naar haar, want ik vind het belangrijk dat we het echt samen doen. We hebben echt de focus op harmonie en ontspanning, dat gaat nu erg goed, dus ik verwacht dat we binnenkort kunnen starten. Ik hoop haar naar het sportpredikaat te kunnen rijden en hoog mogelijk te komen in de dressuur.”

Liefde voor Friezen

“Naast Durkje train ik nog een andere Fries, Aldrik. Hij is van dezelfde fokker als Durkje. Het is de bedoeling dat hij een nieuw huisje krijgt, maar hij was nog totaal niet in vorm. We zijn lekker aan het trainen en ik ben eigenlijk zo verliefd dat ik hem liever niet kwijt wil. Het was eigenlijk de bedoeling dat hij een half jaar bij mij zou staan, maar ondertussen is het bijna een jaar. Hij staat al wel te koop, maar het heeft geen haast. Het is even aankijken of er iemand komt waar hij goed mee klikt, maar als dat niet zo is dan blijft hij nog lekker.”

“Aldrik doet me erg denken aan Lutkse, hij is ook een barokke type. Hij is superlief en wil altijd doorgaan. Ik kan bij wijze van spreken twee uur lang rijden en dan loopt hij nog steeds. Die instelling zie ik sowieso vaker terug bij Friezen. Ze geven niet op en dat vind ik heel fijn om mee te werken.”

“In de toekomst hoop ik de paarden aan huis te kunnen hebben en veulens te fokken. De fokkerij wil ik dan ‘It Heitelan’ noemen, dat is Fries voor het vaderland.”

Therapiepaard

Jeugdpony Nico heeft de stal van Rianne nooit verlaten, hij is ondertussen al veertien jaar haar beste vriend. “Hij is echt mijn therapiepaard, als ik verdrietig ben, ga ik naar hem. Hij is echt mijn steun en toeverlaat. Ik zeg ook wel eens dat ik Nico al langer ken dan mijn eigen vader. Er hangt zo’n emotionele waarde aan die pony, hij gaat nooit meer weg.”

Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan
Foto: FMH Fotografie