Sandy Haverkamp: “Hij blij, ik blij”

Ax stond op de manege waar Sandy eerder reed. Hij stond samen met een half broertje in het tweespan van een oudere meneer. Toen hij stopte met mennen kwamen zijn paarden te koop. “De eigenaresse van de manege kreeg het aanbod om beide paarden te kopen en heeft dat toen gedaan. Ax is toen zadelmak gemaakt en gingen de manegelessen in”, laat Sandy aan Hoefslag weten.

Zadelmak

“Ax was toen elf jaar oud, behoorlijk op leeftijd dus om nog zadelmak gemaakt te worden. Ax was de eerste periode onder het zadel natuurlijk hartstikke groen, maar ik vond hem al snel heel erg leuk. Hij was onhandig, ongecontroleerd en kon amper galopperen. Ik weet dat hij destijds een keer is gevallen in een van de manegelessen waarna hij een tijdje rust kreeg op een weide om te herstellen van zijn blessure. Hij was kreupel, dat wist ik. Maar verder was ik toen een echte manegeruiter, ik wist niet precies wat er aan de hand was.”

Toen Ax terug kwam na zijn blessure werd Sandy gevraagd hem weer op te bouwen voor de lessen. “Omdat ik hem dus al zo leuk vond en hem daarna met veel regelmaat reed, hebben we hem laten keuren en laten beoordelen of zijn blessure definitief hersteld was. Daarna heb ik hem gekocht. Ik was dolgelukkig met hem, dat ben ik trouwens nog steeds hoor!”

Beide onervaren

Al hebben de twee samen al veel meegemaakt. “Ax is een heel leuk en vrolijk paard in de omgang. Ik wilde heel graag een eigen paard waar ik iets mee kon opbouwen. Eentje waar ik lekker de bossen mee in kon én dressuurmatig mee aan de weg kon timmeren.” In de eerste 3,5 jaar boekten de twee veel vooruitgang. “We komen natuurlijk van ver, waren beide onervaren. Maar het ging goed, we maakten grote stappen en reden (onderlinge) wedstrijden. Tot hij van de ene op de andere dag ineens kreupel was. Stokkreupel.”

“Dat was schrikken, er was niets geks gebeurd, had niets nieuws van hem gevraagd. Wat er precies gebeurd was wist ik dus niet. Ik heb toen de dierenarts gebeld en die heeft een echo gemaakt. Daaruit bleek dat hij een forse peesblessure had.

Blessures

Ook deze keer liggen Sandy en Ax er diverse maanden uit. “Na een lange revalidatie liep Ax weer beter dan ooit, ook in de trainingen. Er kwam steeds meer controle en hij werd een genot om mee te werken.” Maar een jaar later was het weer zover: een peesblessure op precies dezelfde plek als de keer ervoor. “Uiteraard zijn we weer een revalidatietraject in gegaan én ik heb hem extra bloedplaatjes in laten spuiten. Het traject was minder lang dan de keer ervoor, het was nu een half jaar in plaats van driekwart jaar. Het is een wonder hoe braaf Ax bleef. Ook als hij maanden niet meer onder het zadel had gelopen en het was hartje winter, dan nog stapte hij altijd braaf aan de hand het terrein over. Echt een topper.”

Eenmaal weer opgebouwd liep Ax weer beter dan ooit. “Afgelopen zomer ging ik op vakantie. De avond voordat ik vertrok heb ik nog les gehad, hij liep toen geweldig. Maar toen ik terug kwam van vakantie was hij opnieuw kreupel. Ik was er heel bang voor dat het voor de derde keer een blessure zou zijn aan dezelfde pees. Ik ging er onbewust al een beetje vanuit dat het niet meer te redden zou zijn… Later bleek dat gelukkig niet het geval. Het was wél hetzelfde been maar niet dezelfde pees. De dierenarts zag het positief in, dus daar ben ik in mee gegaan.”

Veel te dierbaar

Na drie maanden mocht Ax weer opgepakt worden. “We zijn nu dus weer lekker bezig, maar ik doe het wel rustig aan met hem. Ax is inmiddels ruim negentien, niet meer de jongste dus. Bovendien moet ik eerlijk bekennen dat je van blessureleed vanzelf voorzichtiger wordt met je paard hoor! Ik doe liever veel te weinig dan één keer iets te veel. We zitten hier aan de heide, het is heerlijk om daar met de paarden doorheen te galopperen. Maar dat doe ik niet meer met Ax, ik vind het risico te groot. We gaan wel nog naar buiten hoor, maar de mulle zandpaden laat ik voor wat het is. Daar is Ax me veel te dierbaar voor!”

“Ax gaat trouwens nooit meer weg. Ik zou zelf misschien wel graag verder willen in de sport, maar dat doe ik Ax niet meer aan. Zolang Ax blij is met het werk dat hij nu doet ben ik ook blij. Wellicht gaat hij ooit met pensioen, dan zal ik waarschijnlijk verder gaan kijken naar een opvolger waar ik verder de sport mee in kan. Maar voorlopig vind ik het prima zo. Hij blij, ik blij!”

Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan
Foto: Privebezit