Afbeelding

Saskia Schrijer: “Carel is een paard met karakter”

Algemeen

Ondanks dat Saskia Schrijer en haar moeder tijdens het bezichtigen als een blok vielen voor Carellissimo (Carel), ging de eerste periode na de aankoop zeker niet zonder slag of stoot. Toch heeft de combinatie geen moment gedacht aan opgeven en zetten ze alles op alles om de ruin zo goed mogelijk te begeleiden, wat zijn vruchten afwerpt. 

Lieve indruk

“Carel is ons eerste eigen paard. We waren destijds aan het rondkijken naar een paard en met een beetje rondneuzen op Marktplaats vonden we hem. Het was echt een kanjer die we niet konden laten schieten”, steekt de amazone van wal. “Het voelde snel goed. Ik vind het heel belangrijk dat een paard een leuke uitdrukking op zijn gezicht heeft en nieuwsgierig is naar mensen, maar ook naar nieuwe dingen. Carel maakte gelijk een onwijs lieve indruk. Qua uiterlijk is hij ook precies wat mijn moeder en ik mooi vinden; donker bruin, tekening op het hoofd en witte voetjes. Zijn vorige eigenaar is in een korte tijd echt gek op hem geworden. Echter leidde zij jonge springpaarden op, wat Carel niet is, vandaar dat zij een nieuwe eigenaar voor hem zocht.”

Paniek

Schrijer wilde een paard waar haar moeder en kennissen lekker op konden rijden, maar dat ging moeilijk van start. “Vlak na de aankoop begonnen de problemen met opstappen. Carel raakte volledig in paniek, wat uiteindelijk leidde tot hersenschuddingen en een ritje ambulance voor mijn moeder. Met hulp van iemand die werkt met paarden met problemen, heb ik het opstap-probleem zo goed als kunnen verhelpen. Carel vertrouwt mij en mijn moeder nu heel erg, dus dat gaat nu goed. Al komt de spanning wel terug als er vreemde mensen bij zijn.”

Niet voor onervaren ruiters

Ondanks dat het opstappen steeds beter ging, was er nog steeds geen sprake van zorgeloze ritjes. “Later in het jaar begon hij heel erg te staken, hij verzette geen stap meer”, vervolgt Schrijer. “Na veel onderzoeken op de kliniek zijn we er achter gekomen dat het deels komt door lichte artrose in zijn SI-gewricht en dat het ook te maken heeft met het mentale vlak. Het is nogal een paard met een karakter. Als hij geen zin heeft of denkt dat het hem niet lukt, kan hij een beetje geïrriteerd worden. Een wedstrijd rijden is nog steeds iets waar ik wel naartoe wil trainen. Mijn moeder kan ondertussen lekker rijden, toch is en blijft Carel geen paardje voor onervaren ruiters.”

Sterker maken

Sinds anderhalve maand traint de combinatie bij een nieuwe instructeur. “We zijn Carel nu sterker aan het maken, zonder dat we hem overvragen. In het verleden ging ik soms te snel voor hem, wat hij niet trok in zijn lijf. Nu rijd ik maar drie keer per week en geef ik hem goed rust tussen door. Dit lijkt heel goed te gaan, zijn balans wordt beter, hij wordt voorwaartser en krijgt meer zelfvertrouwen. Verder doen we grondwerk en leer ik steeds meer over massage therapie en cranio sacraal therapie, wat ik zelf kan toepassen bij Carel.”

Oogopslag 

De amazone is blij met de progressie van de afgelopen tijd. “Door alles wat we samen meegemaakt hebben, voelen we elkaar goed aan en begrijpen we elkaar steeds beter. Ik zie met één oogopslag hoe Carel zich voelt en in wat voor bui hij is, maar ik weet ook hoe ik hem dus bijvoorbeeld kan kalmeren. We kunnen samen op buitenrit, nu vaker plezierig dan onplezierig in de bak rijden en samen lol hebben. Ik denk dat onze kwaliteit is dat we, wat we ook samen doen, plezier maken.”

Nooit verwacht

Schrijer kijkt het meest positief terug op de Eper paardenvierdaagse, logeren op een andere locatie en meerdere buitenritten. “Ik had in het begin nooit verwacht dat we dit zouden kunnen en ik ben heel trots op dat we niet hebben opgegeven. Ik ben mijn moeder dan ook heel dankbaar dat ze mij bleef motiveren op momenten dat ik op wilde geven. Daarnaast ben ik ook trots op dat we altijd de focus hebben op dat Carel het leuk vindt en dat hij zich goed voelt. Ik hou zijn lijf in de gaten en herken het snel als hij niet lekker is.”

Op de goede weg

Het doel van de combinatie is om een keer te verschijnen tussen de witte hekjes. “We zijn nu op de goede weg”, benadrukt Schrijer. “Verder wil ik in de zomer een keer met hem zwemmen en gun ik het mijn moeder dat ze voor het eerst een buitenrit met Carel kan doen. Tenslotte wil ik Carel sterk maken, zodat hij geen tot weinig last heeft van zijn artrose en nog heel wat jaartjes leuke dingen kan doen met ons”, sluit ze af. 

Bron: Hoefslag, overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan. 

Foto: