Rena Wolf: “Oh, paardrijden kan ik dus nog leren”

21 juli 2020, 00:00 Algemeen Buitenrijden Rena Wolf (52) was als jong meisje al gefascineerd door paarden, maar haar hoogtevrees en de financiële situatie thuis weerhielden haar ervan om op jong leeftijd te leren paardrijden. Totdat ze op haar vijftigste een vriend sprak, die op latere leeftijd het paardrijden is gaan oppakken. “Vroeger wilde ik rijden, omdat ik dat mijn vriendinnetjes zag doen, maar toch was ik wat terughoudend, want ik vond het best hoog op de rug van het paard. Sowieso was paardrijden toen veel duurder in vergelijking tot andere sporten.” “De jaren verstreken en ik heb veel in het buitenland gewoond en gereisd. Ook had ik als hobby wereldfietsen, waarbij je dus op de fiets over de hele wereld reist, totdat ik een aardbeving in China meemaakte. Toen ben ik ermee gestopt en inmiddels ben ik alweer een jaar of twaalf in Nederland. Totdat ik op mijn vijftigste een ongeveer even oude vriend sprak en die vertelde over de ritten die hij maakte met paarden. Ik vroeg aan hem ‘jij hebt zeker vroeger, toen je klein was, leren paardrijden?’, maar dat was niet het geval. Toen dacht ik ‘oh, ik kan het dus nog leren!’. Hij adviseerde mij op een manege lessen te gaan nemen.”

Overdonderd

“Zo gezegd, zo gedaan, totdat ik mijn eerste rijles had. Wat vond ik dat spannend. Gelukkig had ik een privéles genomen en stelde de instructeur mij heel erg op mijn gemak.  Hij zei ‘focus je maar op mij en wat ik zeg’. Dat deed ik en ging best goed. na de les was ik in de kantine en nog een beetje overdonderd door hetgeen ik had gedaan. Toch heb ik meteen een afspraak gemaakt voor een volgende les, want ik wist dat ik door moest zetten.”

Geen galop

“De vijfde les kreeg ik een instructrice die behoorlijk van aanpakken hield. We draafde in de rondte, totdat ze zei dat ik mocht aangalopperen. Toen was mijn grens bereikt en zei ik ‘ho, stop, dat heb ik nog niet eerder gedaan’. De instructrice was helemaal verbaasd. Ze dacht dat ik vroeger wel had gereden, omdat ik al zo goed mee kwam in de draf. Maar dat was dus niet het geval. Toen werd mijn vader ziek en ben ik een tijdje gestopt met rijden.”

Paardentaal

“Tevens had ik het idee dat het wat te snel ging op die manege en bedacht ik dat ik wel bij de Blijde Ruiters, een manege voor gehandicapten die ook reguliere lessen verzorgd, wilde gaan lessen. Daar deden ze stapritjes, ook zonder zadel, om eerst maar gewoon gevoel te creëren. Alleen hadden zij een wachtlijst en duurde het een klein jaar voordat ze plek hadden. Op een gegeven moment werd ik gebeld dat ik op de dinsdagochtend terecht kon en ze vroege of ik nog wilde. Dat heb ik met beide handen aangegrepen. Voordat we gingen rijden, poetsten we eerst de paarden zelf. Ik merkte dat ik nog altijd de eerste tien minuten moest wennen. Ik kende de paardentaal niet en dat kost gewoon tijd. Dus bedacht ik dat het beter was om twee keer per week heen te gaan. Dat was zo en mijn gevoel ontwikkelde zich steeds beter.”

Rosie

“Maar ik wilde meer, ik wilde echt een band opbouwen met één paard. En op een manege krijg je telkens een ander paard. Ze zeggen dat je leert rijden door veel verschillende paarden te rijden, maar ik had niet veel tijd en wilde die band samen met één paard opbouwen. Toen ben ik op zoek gegaan naar een eigen paard. Ik wilde iets van een Welsh Cob, Tinker of Irish Cob. Die zijn niet zo groot, lief en betrouwbaar. Op marktplaats zag ik er verschilleden staan, maar als ik belde waren ze al weg. Totdat ik Rosie tegen kwam. Ik ging bij haar kijken en de eigenaresse zei ‘borstel haar maar’. Toch zag ik dat Rosie niet zo op har gemak was en ik ben haar eerst maar overal gaan aanraken. Dat beviel haar wel. Op een gegeven moment keek ik haar aan en zei ik ‘jij en ik gaan het goed hebben’ en heb ik haar gekocht!”

Keuren?

“Ik was helemaal enthousiast en op de manege vertelde ik het. Zij vroegen mij ‘je hebt haar toch wel laten keuren?’. Ik dacht ‘keuren?’. Oh ja dat was wel handig. Onder een voorwendsel heb ik het geregeld met de vorige eigenaar dat ze toch nog gekeurd werd en de paardentaxi heeft haar hier naar de pensionstal gebracht. De juiste stalling was ook nog even een zoektocht. Ik zocht iets waar ze veel buiten kon staan en had dat gevonden, maar de winter kwam er aan en mijn gevoel zei dat dat te ver weg was. Dus heb ik een boerderij dichter bij huis gevonden waar ze nu naar alle tevredenheid staat.”

Band versterken

“Rosie is erg lief en je merkt dat ze buiten staan en rijden gewend is. Het trainen in de rijbaan of het longeren kent ze minder goed. Rosie werd verkocht als elfjarige, maar blijkt toch een jaar of 15 te zijn. Ik ga haar toch ook trainen in de bak en aan de longe, om ook onze band te versterken.”

Ultiem doel

Mijn ultieme doel is om hier in de buurt in een buitenrij-gebied een rondje te kunnen rijden met een kopje koffie op een speciaal punt waar je je paard ook kunt stallen. Of de buitenrit met of zonder galop wordt, weet ik nog niet. De galop is bij mij nog altijd een dingetje en ik merk dat zij draven ook fijner vindt. Het belangrijkste is dat we samen plezier hebben. En nu na ruim negen maanden hebben we al een hele goede band.” (CdB)

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit/Bridget de Haan Fotografie