Valentine Cocquyt: “Van drama naar het perfecte springpaard”

Inmiddels is de combinatie op de goede weg en heeft ze het vertrouwen van Leonardo v/h Wimpelhof Z weten te winnen.

Valentine haar eerste kennismaking met paarden was niet zozeer positief. “Ik ging vroeger altijd samen met een vriendin naar danskamp. Nadat we dat een aantal jaar hadden gedaan, wilden we eens wat anders proberen en besloten we naar ponykamp te gaan. Maar ik vond het helemaal niet leuk en zelfs een beetje eng,” begint ze. Toch kwam het paardrijden weer in beeld toen ze negen jaar was. “Veel mensen uit mijn schoolklas begonnen met paardrijden, dus wilde ik dat ook. Mijn moeder heeft geprobeerd het zo lang mogelijk uit te stellen, maar uiteindelijk kwam er precies één plekje vrij op de manege in de buurt. Daar ben ik begonnen met paardrijden.”

Van verzorgpony naar eigen paard

Zoals bij velen, wilde Valentine het liefst een eigen paard. “Vriendinnen van mij kregen op een gegeven moment hun eigen paarden en pony’s. Ik wilde dat natuurlijk ook, maar mijn ouders hadden helemaal niets met paarden, en het geld ontbrak ook. Gelukkig mocht ik een hele tijd voor een pony zorgen. Ik kon alles met hem doen: springen, dressuur, wandelen en zelfs koetsritjes. Het was een fantastische periode waarin ik leerde hoe het is om een paard te hebben. Mijn ouders zagen toen hoe serieus ik daarmee bezig was en vrij onverwachts stelde mijn vader voor om een Shetlander te kopen. Toen we gingen kijken, vroeg hij of we niet beter een grotere pony konden nemen waar ik ook op kon rijden. Zo kwamen we bij Odilon terecht, een driejarige E-pony.”

Een uitdaging

Odilon bleek een uitdaging. “Hij was pas net beleerd toen we hem kochten. Ik dacht toen wel: ‘Waar ben ik aan begonnen?’. Het rijden met een jong paard was compleet anders dan de lessen op de manege. Gelukkig ging het steeds beter. Ik heb met hem echt een prachtige ponytijd gehad. Helaas hebben we geen wedstrijden gereden, omdat hij heel slecht te laden was. Toen ik ging studeren, verhuisde hij met me mee naar de andere kant van het land. Helaas raakte hij daar zwaar geblesseerd. Hij had een blessure aan beide tussenpezen van zijn achterbenen en een chronische ontsteking in zijn linker achterknie. Uiteindelijk heb ik hem op zijn elfde met pensioen moeten doen. Het was een lastige beslissing en hij raakte toen ook nog eens zwaar hoefbevangen, maar inmiddels kan hij in goede gezondheid van zijn oude dag genieten.”

Op zoek naar een rijpaard

Na het besluit om Odilon met pensioen te doen, had Valentine geen rijpaard meer. Zodoende begon de zoektocht naar een tweede paard. “Ik wilde een zes- of zevenjarig paard dat al wat meer kende, waarmee ik direct verder kon. Maar als 23-jarige student had ik het geld niet voor zo’n paard.” Na overleg met haar ouders werd een budget van €10.000 vastgesteld. “Tegenwoordig kan je maar weinig kopen met dat budget. Uiteindelijk vond ik Leonardo, een driejarige, onbeleerde ruin. Hij kwam net uit de opfok. Een heel ander paard dan wat ik in eerste instantie in gedachte had. Toen hij bij ons aankwam, hadden we met vier man nodig om hem te vangen in de stal. Ik dacht toen echt dat het de grootste miskoop van mijn leven was, maar daar wilde ik ook niet aan toegeven. Ik ging wel zien wat er zou gebeuren.”

Een lastige start

De eerste maanden met Leonardo waren zwaar. “Het zadelmak maken liet ik aan de staleigenaar over, omdat ik daar geen ervaring had en wilde dat het allemaal goed zou gaan. Net toen hij zadelmak was, moest ik geopereerd worden aan mijn knie. Ik wilde hem niet stilzetten en zette hem daarom in training bij Bieke Bertels van 2B Sporthorses. Toen ik hersteld was, was het aan mij om de teugels weer over te nemen. Dat liep echter helemaal mis. Hij wilde ineens niet meer over balken of hindernissen en op een gegeven moment werd ik bang om hem te rijden. Hij ging stijl omhoog, bokte flink en iedere keer dat een ander paard de bak verliet, ging hij enorm aan de kletter.”

Van angst naar vertrouwen

“We hadden geen vertrouwen meer in elkaar.” Valentine realiseerde zich dat haar angst de situatie verergerde. “Waarschijnlijk was ik niet consequent genoeg, waardoor hij het niet meer snapte. Hij was namelijk wel een consequente ruiter gewend. Ik werd bang van hem, waardoor ik steeds minder duidelijk was. Daardoor werd zijn reactie steeds heftiger. Ik durfde ook echt niet meer alleen te rijden, omdat ik zo bang was dat er wat fout zou gaan.” Ik besloot de hulp in de schakelen van Justine Blontrock, die me super goed heeft geholpen om mijn vertrouwen terug te vinden.”

“Vorig jaar in december besloot ik een wedstrijd te ridjen. We werden toen twee keer uitgebeld omdat hij niet over de sprong wilde. Ik bevroor echt van angst en stress. Jonge paarden leken me altijd zo leuk, maar dit viel vies tegen. Ik besloot toen om niet meer op wedstrijd te gaan totdat ik het gevoel had dat ik hem probleemloos door het parcours kon rijden.”

Van 60 cm naar 90 cm

Thuis ging het steeds beter en dus was het tijd om voorzichtig weer op wedstrijd te gaan. “Deze zomer zijn we begonnen met 60 cm parcoursen, omdat je daarbij 5 weigeringen mag hebben voordat je wordt uitgesloten. Het begon meteen met een weigering, maar daarna ging het goed. Ik kreeg hem ook goed rond in de 70 cm. We hebben de maanden daarna doorgetraind en daarna heb ik hem weer meegenomen op wedstrijd.” De inzet en het geduld werd beloond: “Onze laatste wedstrijd startten we op 90 cm. Het vertrouwen in elkaar groeide met sprongen. Hij wil nu echt voor me springen.”

Het zomerseizoen van 2024 hebben ze goed af kunnen sluiten. Van een drama naar het perfecte springpaard,” concludeert Valentine met trots. “Hij springt de parcoursen nu echt perfect. We hebben het toch maar gedaan. Ik heb zó vaak op het punt gestaan om hem te verkopen, maar ik kon het niet. Daar ben ik achteraf heel blij mee.”

Helaas moest Valentine in september opnieuw geopereerd worden aan haar knie, waardoor Leonardo weer in training staat. “Als ik straks weer zelf in het zadel zit, wil ik gaan toewerken naar het 1.10m.”

Samen groeien

Wat de training met Leonardo nog lastiger maakte, was de druk die ze op zichzelf legde door social media. “Je vergelijkt jezelf met anderen, waardoor de druk op jezelf en je paard toeneemt. Maar ik ben trots op wat we bereikt hebben: van 60 cm naar 90 cm in twaalf weken. Het vertrouwen winnen van een paard dat geen vertrouwen heeft is heel lastig, maar het is toch gelukt. Uiteindelijk zou ik het heel gaaf vinden om 1.20m te starten, maar het belangrijkste is dat we er allebei plezier in houden. Hij gaat echt door het vuur voor mij. Met hem bezig zijn, dat is het allerleukste.”

Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan

Foto: Demi van Reeven Fotografie