Column Adriana van Tilburg | “Een zaadje planten bij de ponykinderen voor de toekomst”

Wat mij het meest raakte, was dat veel ouders die destijds ook in Sentower Park aanwezig waren, zich herkenden in mijn observaties. Zij bevestigden dat wat ik toen zag — de roekeloosheid, de druk, het gebrek aan respect voor de pony’s — helaas geen incident was.

Diep geraakt

Wat ik sindsdien heb gehoord over verschillende wedstrijden, heeft me diep geraakt: kinderen die op de stenen vielen met hun pony, pony’s die gewond raakten, zelfs één die zijn nek brak. Het onderstreepte nog maar eens de urgentie van mijn boodschap: we moeten beter voor onze jonge ruiters én hun pony’s zorgen.

Care and Harmony Award

Soms brengt een kritisch geluid ook iets moois teweeg. Dankzij mijn column kreeg ik een uitnodiging om tijdens het NK SoSo Bixie Springen — georganiseerd door Solange Hermans — op te treden als Mystery Guest-jurylid. Claire Slootheer (Iconic Studios) en Marielle van den Broek (Skycooler) hadden een prachtig initiatief in het leven geroepen: de Care and Harmony Award by Skycooler. Een prijs voor kinderen die op een respectvolle, vriendelijke manier met hun pony omgaan.

Van de 110 combinaties die ik die dag mocht zien, maakte het merendeel een positieve indruk. Twee jonge zusjes vielen al vroeg op: niet alleen reden ze hun proeven netjes, maar na afloop beloonde elk van hen vol liefde hun pony. Ouders die dit stimuleren: dát is waar het begint.

Respect en dankbaarheid

Wat ook bijzonder was om te zien, was het respect en de dankbaarheid waarmee kinderen omgingen met hun oudere pony’s. Er waren meerdere pony’s van respectabele leeftijd, waaronder één pony van maar liefst 30 jaar oud. Dit werd mij verteld tijdens de uitreiking. De ruiter ging op een prachtige, zorgzame manier met deze pony om en werd daarvoor beloond met de Care and Harmony Award. Zo’n moment raakt je echt: de waarde van vriendschap en dankbaarheid stond hier duidelijk centraal.

Niet alles was rooskleurig

Toch was niet alles positief. Zo reden er meerdere kinderen met sporen — iets wat je je op deze jonge leeftijd serieus moet afvragen. De opmerkingen om harder te slaan of te schoppen kwamen niet uit het publiek, dat juist aangenaam rustig was, maar van enkele begeleiders die hun pony vasthielden. Dat was jammer om te zien, zeker op een wedstrijd die draait om plezier en leerzaamheid.

Ook viel het me op dat sommige pony’s wat traag waren, wat waarschijnlijk te maken had met een iets te royale conditie. Een gezonder gewicht zou hen wellicht meer energie en comfort hebben gegeven. Daarnaast waren er enkele pony’s die juist té fris waren en die, eerlijk gezegd, misschien niet helemaal geschikt zijn voor deze jonge leeftijdsgroep.

Twee situaties bleven me speciaal bij. Een meisje dat na haar proef weigerde haar pony te belonen en haar moeder afsnauwde. En een andere combinatie waarbij een kind zijn pony zo hard tussen de ribben schopte dat de dreun hoorbaar door de piste galmde — vlak nadat diezelfde combinatie een prijs voor harmonieus rijden had ontvangen. Dat laatste moment raakte me diep; ik twijfelde zelfs of ik de uitgereikte prijs moest terugvorderen.

Pedagogiek, journalistiek en paardenpassie verenigd

Die dag mocht ik alles waar ik in geloof — mijn achtergrond in pedagogiek, mijn werk als journalist en mijn liefde voor paarden — samenbrengen. Het was bijzonder om te zien hoeveel verschil een kleine stimulans kan maken. Een compliment, een beloning, een stukje erkenning voor goed gedrag: het zijn zaadjes die we planten voor een betere toekomst.

En daarom wil ik deze vraag aan jullie stellen: Wat kunnen wij samen doen om de basis beter te maken?

Laten we het nu vooral hebben over de kinderen. Hoe leren we hen vanaf het begin om hun pony’s te zien als partners, niet als gebruiksvoorwerpen? Welke rol kunnen ouders, instructeurs, organisatoren en juryleden hierin spelen?

Verandering begint klein

Ik ben ontzettend benieuwd naar jullie ideeën. Want één ding weet ik zeker: echte verandering begint klein. Bij één kind. Eén pony. Eén wedstrijd. Eén voorbeeld.