Column Adriana van Tilburg | “Pony of een crossbrommer? Valse start van de sport!”

Maar deze keer was ik er met een ander doel: om vrienden aan te moedigen, wier kinderen het welzijn van hun pony’s voorop stellen. Ze genieten van het leren, komen met een stralende glimlach de ring uit. Echt een verademing om te zien. Maar, eerlijk is eerlijk, zij waren helaas de uitzondering in dit grote deelnemersveld, waarin prestatie de boventoon voerde.

Was ik bij een voetbalwedstrijd beland?

Mijn eerste ergernis kwam al snel. Soms leek het alsof ik op een voetbalwedstrijd was beland. Fanclubs langs de kant schreeuwden hun ruitertjes toe om sneller te rijden. Sommige ouders zouden beter een crossbrommer kunnen kopen en hun kinderen daarmee het zand insturen. Meerdere keren dacht ik dat een traumahelikopter geen overbodige luxe zou zijn.

Op het moment dat ik mijn redactrice belde met de vraag of ik hier een column over mocht schrijven, kwam er een moeder naast me staan. Terwijl ik aan de telefoon de situatie beschreef, rolde de eerste traan over haar wang. Toen ik benoemde hoe belangrijk correct en vriendelijk rijden is, brak ze. Ze vertelde dat ze haar dochter daar juist keer op keer op wijst. Ze wil haar leren met respect voor het paard te rijden, niet voor het rozet. En dat raakte haar, omdat ze zich zo alleen voelt in dat streven.

Ik heb haar dochter later zien rijden. Het was voorbeeldig. Rustig, beheerst, vriendelijk. Maar ze komt nooit in de prijzen, want haar pony is geen racebrommer. De ene keer dat ze zich wel liet meeslepen in het jachtinstinct van de rest, viel ze. Samen met haar pony. Een harde les.

Geen steward te bekennen

Mijn tweede ergernis speelde zich af in de losrijpiste. Daar reed een jonge jongen op een pony waar hij totaal geen controle over had. Hij hing aan de teugels, de pony vluchtte voor de druk en kon pas tot stilstand komen doordat hij letterlijk werd geremd door twee andere pony’s met ruiters. Er was geen zichtbare steward te bekennen. En ik kon alleen maar denken: dit had echt heel anders kunnen aflopen.

En dan te bedenken: dit zijn de ruiters van morgen. De toekomstige deelnemers aan grotere concoursen. Of… stappen ze tegen die tijd over op een brommer? Dat is immers goedkoper en net zo snel.

Begrijp me niet verkeerd ik wil niet zuur zijn. In mijn werk probeer ik altijd de positieve kant te benadrukken en ook nu is er iets positiefs. Want een andere moeder kwam later naar me toe met een krachtig idee: een stijlprijs. Een beloning voor kinderen die vriendelijk en correct rijden, met gevoel. Een prijs die goed gedrag zichtbaar maakt en beloont. Ze wil deze prijs niet alleen bedenken, maar ook zelf sponsoren. Geen loze woorden, maar ze wil écht iets in beweging zetten. Ik ben voor.

Overname niet toegestaan.