Subtop I Kerensa Martinus winnares van het ZZ-Zwaar in Velsen-Zuid: “Nooit gedacht dat dit weer zou kunnen”

Harmonie

Kerensa is misschien wel een vreemde eend in de bijt, want ze rijdt Guus met trens en zonder sporen en zweep. “We doen alles op basis van connectie en verbinding. Ik vind harmonie heel belangrijk. Ik doe dan ook best veel grondwerk met hem ter afwisseling. Guus is een super lief paard en hij wil het altijd graag goed doen. Als ik hem dan een compliment geef, gaan zijn oortjes naar voren. Daar is hij heel gevoelig voor en dat is ook leuk. Onze harmonie is wel echt een van de sterke punten en dat krijgen we ook vaak te horen van de jury. Daarnaast is hij goed in de uitgestrekte gangen en wissels. Hij is een groot en log paard, zeker niet de typische lichtvoetige KWPN’er. Hij is ook een appaloosa, maar dan zonder stippen. In zijn afstamming zit ook knabstrupper en een beetje koudbloed. Het is dus de kunst om het lichtvoetiger te maken en hem makkelijker door de proef heen te krijgen voor het beeld. Daar werken we aan en natuurlijk moeten we een routine opbouwen de komende tijd om ook hogere punten te halen. Dat komt nog wel. Voor nu was ik dan ook tevreden met de punten en hoe we hebben gereden ondanks de warmte.”

Kreupel

De amazone is erg zuinig op haar paard, want in 2020 raakte Guus geblesseerd. “Hij had een schiefel op zijn griffelbeen. Daar bleef hij kreupel aan, dus besloten we om hem te laten opereren en het griffelbeen weg te halen. Na de operatie zag het er goed uit, maar het bot ging woekeren en groeide terug. Daardoor werd hij opnieuw kreupel. Na een paar maanden werd hij voor de tweede keer geopereerd met een nieuwe techniek. Maar de uitkomst was hetzelfde. De dierenartsen van de kliniek zagen geen andere oplossing. Ze konden niets meer voor hem doen. Ik heb de paarden aan huis staan en vond hem zo’n leuk en lief dier. Ik besloot om hem een jaar lang op de wei en paddock te houden. Als hij te veel pijn had of niet meer vrolijk was, dan kan ik hem dan nog wel laten inslapen. Na negen maand zag ik Guus draven op de wei en hij liep niet meer kreupel. Ik ben toen meteen naar de kliniek gegaan en we kregen groen licht om weer te beginnen. Ik heb hem toen eerst nog een lange tijd op de wei laten staan, want ik wilde hem heel houden en voorzichtig zijn. We hebben rustig aan opgebouwd met het rijden en nu doen we dus echt weer mee op dit niveau. Ik had nooit gedacht dat dit nog zou kunnen.”

Plezier

“Ik kocht Guus toen hij net drie jaar was. Ze waren bezig om hem zadelmak te maken, maar dat was niet makkelijk. Hij had singeldwang en was bang voor de ruiter. Als de ruiter wilde opstappen dan raakte Guus in paniek. Daarom verkochten ze hem, omdat ze zelf niet de tijd erin wilden steken die hij nodig had. Toen is hij bij mij gekomen, want ik hou wel van een project. Ik ben zelf opnieuw met hem begonnen en daarna heeft hij nooit meer last gehad van singeldwang en paniekaanvallen. Hij voelt zich thuis bij ons en ik heb hem dus ook zelf opgeleid. Guus is echt mijn maatje. De wedstrijden zijn niet het allerbelangrijkste voor ons, maar ik vind het wel heel leuk als we samen plezier hebben. Daarom maak ik ook wel buitenritten over het strand. Voor de blessure was ons doel om in de PSG te rijden, want dan kan ik zelf ook door met de jury opleiding van de subtop. Dat komt nu wel dichterbij en we trainen dan ook rustig verder. Hij heeft namelijk nog veel meer in zijn mars. Mijn instructeur zegt dat hij ook de piaffe en passage wel leert en we dus ook wel Grand Prix kunnen starten uiteindelijk. Dat zou wel heel tof zijn, want zelf heb ik op dat niveau nog nooit gereden. We gaan zien of dat lukt.”

Bron: De Hoefslag, overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan

Foto: Made by Jessy