di 15 sep, 07:00
Dressuur
Sanne Jongens (29) reed als kind stiekem mee op een manege waar haar schoolvriend woonde en werd op haar achtste verliefd op een merrie. Tien jaar later kriebelde het nog steeds.
Sanne spoorde de dochter van deze merrie op, een elfjarige merrie die door een fokstal in Friesland als draagmerrie werd ingezet. Ze was nooit goed doorgereden en werd door iedereen als te heet omschreven. Sanne kocht haar toch. Kahlua (v. Fairytale) staat nu bij haar in de stal en samen bouwen ze rustig op wat er al die jaren bleef liggen.
Vijf jaar lang
Het duurde even voordat Sanne überhaupt bij Kahlua mocht komen. De fokstal zag weinig reden om haar te verkopen. Ze gaf goed melk en was lief voor haar veulens, een goede draagmerrie dus. "Uiteindelijk ben ik toch gaan kijken. Ik had haar moeder altijd gereden en vond het van grote emotionele waarde om langs te gaan", vertelt Sanne. Ze ging erheen met haar vader en een vriendin. Kahlua had vijf jaar lang nauwelijks een borstel gezien en werd door de mensen die haar kenden van vroeger, niet bepaald als ‘makkelijk’ omschreven.
Sanne deed het toch. Deels eigenwijsheid, deels ervaring, want precies hetzelfde hadden mensen ooit over haar moeder gezegd gezegd en daar had ze uiteindelijk een geweldige tijd mee gehad. "Ik dacht: met een beetje energie, aandacht en liefde kom je een heel stuk verder dan mensen die alleen hoog willen rijden en er niet écht in willen investeren."
Vertrouwen
De eerste maanden deed Sanne niets anders dan longeren, poetsen en aandacht geven. Geen druk, geen haast. Kahlua begon haar te vertrouwen. Een jaar en vier maanden later volgt Sanne les bij de rijvereniging verderop. Ze laadt haar zelf, met een beetje hulp van anderen, op de trailer. Daarnaast maken ze buitenritten langs de dijk, langs auto’s en overig verkeer. Er zijn veel mensen geweest die me vroegen of ik ‘echt van plan was om op dat gekke paard’ te gaan. "Ik vertrouw haar. Ze kan af en toe schrikken, maar ze is niet gemeen. Dan moet ik haar gewoon geruststellen en doorgaan."
Kahlua’s had een chip in haar been, waardoor ze niet meer als sportpaard werd gezien en dus als draagmerrie door het leven ging. Inmiddels is de chip vergruisd en geeft het geen problemen meer. Of die chip er vroeger voor zorgde dat ze zo pittig reageerde, weet Sanne niet. “Ik heb het gevoel dat ze het niet gewend is o veel aandacht te krijgen. Dat ik nu zelfs voorzicht durf te denken aan het rijden van een wedstrijd, vind ik gaaf.”
“We zijn onlangs een weekendje weg geweest met groepje op de Veluwe. De eerste dagen was ze behoorlijk schrikkerig als er bijvoorbeeld takken boven haar hoofd door kwamen. Maar de laatste dag liep ze het liefst zelf voorop, zoveel vertrouwen had ze opgedaan!”
Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan