Caroline de Wilde: “Elk paard verdient deze lessen”

"Je denkt dat je heel veel weet door al die jaren dat je rijdt, maar op het moment dat je echt zelf verantwoordelijk bent voor je eigen paard, weet je eigenlijk nog heel weinig", vertelt Caroline.

Grote verschillen

Jaylinn kwam in haar leven op een moment waarop een paard kopen eigenlijk het laatste was wat Caroline moest doen. Net gescheiden, nieuw eigen huis, financieel geen ruimte, maar bij een kudde Haflingers bleef haar oog steeds op dezelfde merrie hangen. Het beestje met het koppie omhoog tussen alle anderen. Ze kocht haar toch. Jaylinn bleek drachtig, nog maar half zadelmak en de absolute alpha van de kudde.

"We hebben denk ik driekwart jaar in de hoek stilgestaan, omdat ze daar niet doorheen wilde gaan. Alles wat we hebben gedaan, aanlopen aan de longeerlijn, voetjes geven, hoofdstel, zadel, was bloed, zweet en tranen. Maar ze is inmiddels echt mijn zielsverwant geworden", vertelt Caroline. Inmiddels start ze met Jaylinn op L1-niveau en rijden ze zelfstandig op andere locaties en naar wedstrijden, inclusief het laden, wat ooit vier uur kostte.

Twee jaar geleden voegde Caroline Rudolf toe: een 2,5-jarige KWPN-hengst, inmiddels gecastreerd, door haar gekocht omdat ze toch ‘net dat beetje meer’ wilde. Een sportpaard met aanleg, maar ook met een karakter dat zijn formaat kent.

Spanning

Het zadelmak maken van Rudolf liep anders dan gepland. Caroline had alle voorbereidingen zelf gedaan: longeren, singel en zadel hangen, maar de stap om er daadwerkelijk op te gaan wilde ze aan professionals overlaten. De eerste poging ging mis. Rudolf bouwde zoveel spanning op dat de ruiter eraf vloog, keer op keer. Bij een tweede stal leek het goed te gaan. Tot Caroline opstapte.

"Vijf passen en ik lag ernaast met mijn rug op het opstapkrukje. Dat was gelijk klaar." Met een blessure, een paard dat ze nog niet kon berijden en anderhalf jaar investering achter de rug, belandde ze bij H.C. Perier in Almere. Een stal waar topsport en grondwerk niet als tegenpolen worden gezien. Eigenaar Marie-Louise Perier en haar dochter Merlijn, zijn gespecialiseerd in grondwerk. Ze namen Rudolf onder hun hoede. Met een touwtje en een touwhalster, niet als doel op zich, maar als middel. Rudolf leren waar hij op terug kon vallen op het moment dat de spanning in zijn lijf opbouwde.

In haar zone

"Je zag op een gegeven moment echt dat hij in haar zone bleef. Dat hij haar als veilige haven zag. Dat je dan beseft hoeveel meer een paard meekrijgt dan je denkt, dat is bizar", vertelt Caroline. Het proces was niet lineair. Op een moment dat het goed leek te gaan, bouwde Rudolf opnieuw spanning op. De reactie: stoppen, terug naar de basis, een week werken vanaf de grond en daarna liep hij beter dan daarvoor.

"Dan weet je dat je iets hebt om op terug te vallen en dat is eigenlijk zoveel belangrijker dan elke keer een stapje meer willen."

Grondwerk voor iedereen

Wat Caroline bij H.C. Perier zag, verraste haar. De stal (manege en pensionstal) werkt met echte sportpaarden, gefokt voor energie en power. En juist daar werd grondwerk ingezet als fundament, niet als alternatief circuit voor wie het anders wil doen.

"Ook sportpaarden moeten gewoon kunnen ontspannen. Die moeten ook gewoon lekker in hun vel zitten. Als je ze dat mee kan geven, dat ze de ontspanning in hun lijf voelen en het vertrouwen in de mens terugkrijgen, dan gun je dat eigenlijk ieder paard", zegt Caroline.

Ze is er inmiddels van overtuigd dat jonge paarden deze lessen standaard zouden moeten meekrijgen. Niet als correctie achteraf, maar als basis. "Wij willen maar dat ze in onze mensenwereld doen wat wij leuk vinden. Dat is allemaal prima, maar niet ieder paard reageert hetzelfde. Daar moet je je dus op aanpassen.”

Mental coach

Overdag werkt Caroline als salesmanager bij een commercieel bedrijf. In haar vrije tijd is ze op de stal en sinds een paar jaar ook als mental coach voor ruiters via haar eigen bedrijf Mentalcoachvoorruiters.nl.

Die combinatie is geen toeval. Haar trajecten met Jaylinn en Rudolf hebben haar geleerd dat de mentale kant van de ruitersport structureel onderbelicht blijft. Een blessure, een tegenvaller, bouwen op deskundigen die je teleurstellen, opnieuw beginnen, het zijn ervaringen die bijna elke ruiter kent, maar waar weinig ruimte voor is in de sportcultuur.

"Naast alles wat ik hier zelf op persoonlijk vlak heb meegemaakt, alles wat ik daar als ruiter mee kan nemen om andere ruiters te helpen. Dat vind ik fascinerend en super leuk om te doen."

Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan
Foto: Patricia de Roos