Yvonne Haan: “Samen begonnen met niets, nu achter grote namen”

“Ik wist eigenlijk helemaal niets van jonge paarden. Ik had nog nooit een paard beleerd en deed op de manege eigenlijk alleen maar een beetje hobbyrijden. Maar ik wou geen zwart of bruin paard — ik wou vlekken en stippen. Iets wat opvalt”, vertelt Yvonne.

Kriebels en karakter

Lady is een uitgesproken merrie. Als ze iets niet wil, wil ze het niet — en dat laat ze duidelijk merken. “Maar ze heeft ook een andere kant: elke dag wil ze gekrabbeld worden achter haar oren en in haar oksels, en ze geeft precies aan wanneer het haar beurt is. Dan loopt ze achteruit op je af. Van: kom vrouwtje, aan de slag.”

Die eigenwijsheid vroeg om een aanpak die bij haar past. Yvonne doet bewust elke dag iets anders: dressuur, springen, buitenrit, grondwerk. “Ik wil niet dat het eentonig wordt. Ik wil dat ze het leuk vindt en dat wij allebei blijven groeien.” Die afwisseling bleek ook de sleutel in de ontwikkeling. Via springclinics en een WE-clinic bij Gemma Kroeze begon Lady steeds makkelijker te worden. “Gemma zei: dit is een heel groot paard en het wordt heel moeilijk, maar als de wil er is dan komt het allemaal goed.”

Drie weken in de kliniek

Niet alles verliep soepel. Toen Lady nog maar vijf jaar oud was, kawm Yvonne op een avond op stal en zag direct dat er iets goed mis was. Het oog etterde, verkleurde, en het zicht was binnen korte tijd volledig weg. De kliniek in Wolvega werd die vrijdag nog gebeld.

“Ze zeiden: kom maar langs, want het ziet er echt niet goed uit.” De artsen stelden Yvonne voor een keuze: het oog verwijderen of proberen het te redden. “Ze was net vijf. Ik heb gezegd: als het kan, wil ik haar oog behouden.”

Lady bleef bijna vier weken in de kliniek. Yvonne reed drie keer per week anderhalf uur heen en terug om haar te bezoeken. Het oog werd gered — op een litteken na ziet Lady er nog honderd procent op. Door deze tegenslag veranderde de band tussen de twee. “Ik had het gevoel dat ik haar had geholpen en zij leek dat ook te voelen.”

Sindsdien communiceert Lady op een manier die Yvonne daarvoor niet kende. Als er zand in haar ogen zit, komt ze in draf aangelopen en duwt haar hoofd tegen Yvonnes gezicht. “Dan heeft ze haar oog echt bij mijn oog, zo van: ‘zie je het dan niet? Help mij dan’. Bij een wondje wijst ze met haar neus. “Het voelt alsof ze denkt: ‘Ik weet dat jij dit oplost’.”

NK als doel

Inmiddels rijden Yvonne en Lady in de Working Equitation en het springen, en allebei op een niveau dat vijf jaar geleden volstrekt ondenkbaar was. In april reden ze in Exloo hun beste WE-wedstrijd tot nu toe. Ze eindigden als zevende direct achter topnamen als Marco Boavista.

“Ik heb daar echt even rustig staan huilen van geluk. We kunnen het gewoon. We zitten er gewoon bij.” De ambities zijn helder. In de WE wil Yvonne de overstap maken naar niveau één, en volgend jaar wil ze meedoen aan het NK en hun eerste officiële springwedstrijd. “Ik wil in alles blijven groeien. Samen met Lady.”

Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan
Foto: Deveny Kuipers