Anke Schut verloor drie paarden in drie jaar: “Bleef hoop houden”

29 april 2025, 13:13 Dressuur

Anke Schut begint als zesjarig meisje met paardrijden op de manege. Een jaar later komt ze verkeerd terecht bij een val en breek ze haar arm behoorlijk. Haar arts adviseert niet meer te gaan paardrijden, omdat haar botten snel breken. De moeder van de amazone volgt het advies op en Anke rijdt jarenlang geen paard, toch blijft het altijd kriebelen. Ondanks haar gezondheid begint ze op haar éénentwintigste weer met rijden. Een betrouwbaar paard is voor haar dus extra belangrijk.

“Ik heb last van clusterhoofdpijn en heb hiervoor een neurostimulator gekregen. Hierdoor werd het paardrijden nog risicovoller, in verband met vallen. Ik wilde een paard dat ik volledig kon vertrouwen.”

Eerste eigen paard

“De instructrice die ik heb gehad op de manege verkocht haar oude wedstrijdpaard Parkus, deze was precies wat ik zocht. Ik besloot hem te kopen en uiteindelijk kon ik lezen en schrijven met hem. We zijn begonnen met dressuurwedstrijden in de B en we hebben het tot de M1 weten te schoppen, we hadden zelfs al de punten voor het M2.”

“Vlak daarna zijn we gestopt met wedstrijden omdat hij het niet meer aankon. Het duurde niet lang meer voordat ik afscheid van hem moest nemen, hij was op. Dat is inmiddels vijf jaar geleden.”

Nieuw paard

“Na een zoektocht kwam ik uit bij Cornelis. Het moment dat ik zijn hoofdje uit zijn stal zag komen, wist ik gelijk dat dit mijn paard zou worden. De periode daarna ging heel goed, we waren begonnen aan het wijken. Cornelis was eigenlijk springgefokt, maar ik wilde er een dressuurpaard van maken. We waren op de goede weg, ik had het zelfs over wedstrijden met mijn instructrice.”

“De volgende dag wilde ik een sprongetje maken, omdat de dressuurles van de dag ervoor zo goed ging. Helaas ging dit helemaal mis, ik belande op het hek en brak bij rug op twee plekken. Tijdens mijn herstel heeft een goede vriendin van mij Cornelis gereden. Toen ik weer mocht rijden merkte ik dat mijn vertrouwen wel een behoorlijke klap had gekregen, ondanks dat het niet zijn schuld was.”

Blessure

“Na een tijdje gingen we gelukkig weer heel lekker. Op een avond ging ik nog even langs om een knuffel te geven. Ik kwam aan op stal en zag zijn hoofd niet uit het luik komen, eenmaal bij zijn stal aangekomen kwam hij ook niet naar me toe. Ik wist gelijk dat er iets mis was. In eerste instantie dacht ik aan koliek, dus wilde ik met hem gaan stappen. Op dat moment werd duidelijk dat Cornelis enorm kreupel was, ik kreeg hem amper zijn stal uit. Het bleek een peesblessure te zijn aan zijn achterbeen.”

“Cornelis bleef helaas kwakkelen, dus hebben we een second opinion aangevraagd in Duitsland. Op de echo en röntgen was niets te zien, dus kreeg hij een scan. Dit was allemaal goed gegaan, maar de diagnose was alles behalve gunstig. De pees die in de hoef loopt, was stuk. Er was dertig procent kans op genezing en daarna zou ik twee of drie keer per week recreatief mogen rijden.”

“Ik besloot ervoor te gaan, dat betekende een half jaar boxrust. Ik heb mijn best gedaan met stappen en koelen, maar ik zag gewoon dat hij pijn had. Zelfs in stal ontlastte hij het been. Ik heb toen wederom moeten besluiten om hem te laten gaan, hij was pas veertien.”

Derde paard

“Daarna kocht ik Giddy, een pikzwarte merrie, terwijl ik altijd heb gezegd dat ik nooit met een merrie thuis zou komen. Na een tijdje begon ze haar hoofd omhoog te gooien tijden het rijden. Dit bleken verschillende problemen in het verteringsstelsel waaronder een maagimpactie, maagzweren en koliek. Er volgde een periode met veel kliniekbezoeken en onzekerheid. Na maandenlang kwakkelen heb ik haar helaas moeten laten gaan. De opties waren op en het ging gewoon niet meer.”

“In de periode dat het slecht ging met Giddy, ging het ook slecht met mij. Ik had zo’n acht tot tien aanvallen per dag van mijn clusterhoofdpijn. Ik ben hiervoor wederom onder het mes geweest, dit keer een hersenoperatie.”

Fijn vooruitzicht

“Tijdens mijn herstel begon het weer te kriebelen om een paard te kopen. Via via kwam ik bij Cobus terecht. Hij is zo leuk en lief dat ik besloot hem te kopen, ondanks dat ik zelf nog niet kon rijden. Daar ben ik afgelopen januari pas mee begonnen en dat gaat erg goed. In de periode dat ik nog niet kon rijden, reed mijn vriendin Yvette hem. Nu doen we het lekker samen en hij loopt heel erg fijn.”

“We lessen bij Adelinde Cornelissen en Rosalinde Heck, dat vind ik heel tof! Cobus is al wat hoger opgeleid dus het is aan mij om de knopjes te vinden. Voor nu gaan we heel lekker en ik denk er zelfs weer aan om te gaan starten. Daar zijn we nog niet, maar hopelijk in de toekomst wel. Ik kijk er heel erg naar uit om te zien waar we uitkomen samen. Hij vindt het zelf ook erg leuk om aan het werk te zijn, hij gedraagt zich soms als een jong paard terwijl hij achttien is. Mensen schatten hem vaak een stuk jonger in, omdat hij zo lekker in zijn vel zit. Ik ben zo blij met hem en ik hoop dat ik nog lang van hem mag genieten.”

Anke Schut met Cobus - Foto: Manon Cornelissen