Kelly van Blanken: “Liz is mijn once in a lifetime horse”
11 maart 2025, 09:22
Dressuur
Kelly van Blanken was negen jaar oud toen ze op paardrijles wilde. Haar ouders waren het daar niet mee eens, toch wist ze hen over te halen. Ze begon met paardrijden op een manege, waar haar vriendinnen ook reden.
Ik herinner me nog goed dat mijn eerste les vooral ging over het poetsen en opzadelen. Het was fijn dat dit zo duidelijk werd uitgelegd. Ik denk ook dat dit heel belangrijk is. Tegenwoordig zie je vaak dat kinderen vooral direct willen rijden, terwijl de basis zo ontzettend belangrijk is. “De verzorging van de paarden en pony’s moet echt een essentieel onderdeel zijn, vind ik.”
Liefde voor koudbloeden “Mijn eerste paardrijles reed ik op een Haflinger, en meteen vond ik het een geweldig ras. De combinatie van ondeugendheid en nuchterheid sprak me enorm aan. Hier ontstond dan ook de liefde voor koudbloeden. Destijds deed ik mee met FNRS-wedstrijden, maar voor mij stond plezier altijd op nummer één. Ik koos altijd voor de pony’s die juist niet gekozen werden voor de wedstrijden, degene met eigenwijs en ondeugend karakter, dat vond ik juist leuk! Ik kwam mijn eerste wedstrijd dan ook met een grote glimlach in volle galop de bak binnen; het ging mij niet om de punten, maar om het plezier dat ik had.”
“Ik bleef lang hangen in de F5 totdat mijn instructrice aangaf dat ik toch eens voor een makkelijkere pony moest gaan, anders zou ik eeuwig in de F5 blijven hangen, haha! Daarmee werd ik derde, maar ik haalde er geen plezier uit. Ik ben toen gestopt met wedstrijdrijden, omdat ik meer voldoening haalde uit de groepslessen met vriendinnen en de buitenritten.”
Verlangen om te rijden “Naast paardrijden begon ik ook met voetballen. Ik ben opgegroeid in een echte voetbalfamilie, waar de sport altijd centraal stond. Van jongs af aan was ik steeds meer te vinden op de voetbalvelden, waar ik samen met mijn familie en vrienden de sport deelde. Voetbal werd voor mij een tweede passie naast paardrijden. Helaas liep ik tijdens een voetbalwedstrijd een zware enkelblessure op, waardoor ik zowel het voetballen als het paardrijden niet meer kon uitoefenen. Dit was een moeilijke periode voor mij, en ik heb daarna tien jaar lang niet meer gereden. Het gemis van het rijden bleef echter altijd aanwezig.”
“Toen ik zesentwintig jaar oud was, begon het weer te kriebelen. Het verlangen om weer te rijden werd steeds sterker, dus besloot ik opnieuw naar een manege te gaan. Daar werd me de vraag gesteld of ik op een Tinker wilde gaan rijden. Niemand wilde graag rijden op deze eigenwijze ruin, maar ik zag hier wel wat in. Uiteindelijk heb ik jarenlang elke maandag vast op deze ruin gereden. Hij was enorm eigenwijs, maar dit vond ik juist leuk en het gaf me flashbacks naar vroeger.”
Verhuisd “Tijdens de coronatijd verhuisde ik naar een andere woonplaats, wat me met pijn in mijn hart ook dwong om in de buurt naar een nieuwe manege of stal te zoeken. Daar kreeg ik de kans om een jonge, groene Tinker te rijden, en dat was het moment waarop de wens om een eigen paard te kopen steeds sterker begon te kriebelen. Uiteindelijk begon ik me steeds meer te oriënteren op de mogelijkheid om een eigen paard aan te schaffen.”
“Op Marktplaats vond ik Liz. In de advertentie stond dat ze al gereserveerd was voor iemand anders, maar ik besloot toch een berichtje te sturen. Tot mijn verrassing ging de koop uiteindelijk niet door, en kreeg ik de kans om Liz in het echt te komen bekijken. Toen we bij de wei stonden, vroeg de eigenaar of ik Liz wilde roepen. Op dat moment kwam ze als een soort Black Beauty galopperend naar ons toe. Dit was zo bijzonder dat ik eigenlijk al verkocht was en meteen wist: dit is mijn paard.”
Braaf & relaxt De vorige eigenaren van Liz hadden haar gekocht omdat ze op zoek waren naar een braaf en relaxt paard voor hun dochter. Helaas bleek Liz niet zo relaxt te zijn. Dat merkte ik al tijdens het proefritje. Mij werd geadviseerd om eerst te longeren. Ze rende echt als een dolle rondjes in volle galop, en daarna moest ik erop. Ik merkte direct dat ik geen rem of stuur had, ze was echt groener dan ik vooraf had gedacht. Ondanks dat heb ik geen moment getwijfeld en besloot ik de uitdaging aan te gaan.
Ik heb Liz laten testen op PSSM 1, een spieraandoening. De test bleek positief. Toch besloot ik haar te kopen, want ik was al verkocht en kon Liz niet meer achterlaten. Vooraf had ik me uitgebreid verdiept in PSSM 1 en heb ik urenlang verschillende websites doorgelezen om er zoveel mogelijk over te leren. Ik wilde goed begrijpen wat dit voor Liz zou betekenen, zowel voor haar gezondheid als voor de toekomst. Ondanks de uitslag van de PSSM-test voelde ik dat Liz de juiste keuze was voor mij.”
“Dit gaat me nooit lukken” “Toen ik Liz net had, kon ik niet zonder hulp met haar rijden. Daarom kreeg ik destijds drie keer per week privéles. De eerste weken dacht ik wel eens: ‘Jeetje, dit gaat me nooit lukken.’ Liz was enorm sensibel, er zat geen rem op en ze was allesbehalve een slome Tinker.
“Een paar maanden nadat ik Liz had gekocht, ben ik met haar verhuisd naar een andere stal. Ik had het gevoel dat we niet op de juiste plek stonden en zocht een stal waar ze veel buiten kon zijn met soortgenoten. De verhuizing is echt de beste beslissing geweest. Ze is zo enorm positief veranderd! Ze komt nu veel buiten met onbeperkt ruwvoer, en in de zomer staat ze zelfs 24/7 buiten. Sinds de verhuizing hebben wij ook een andere instructrice, die echt naar ons kijkt als combinatie. Ze geeft ons het vertrouwen, en het is elke week een feestje om bij haar te mogen lessen.
Alle markten thuis “Op dit moment zijn we eigenlijk van alle markten thuis: dressuur, springen, carrousel, grondwerken en natuurlijk buitenritten. Het kan allemaal met Liz. Ze is inmiddels een echte alleskunner, en ik ben enorm trots op haar. Zij is echt mijn once in a lifetime horse. Gek genoeg heb ik sinds Liz van mij is ook nooit meer op een ander paard gereden, en ik heb daar ook helemaal geen behoefte aan.”
“We hebben samen plezier, en dat is voor mij het belangrijkste. Ik heb op dit moment geen ambitie om daadwerkelijk deel te nemen aan dressuurwedstrijden, maar zeg nooit nooit. Het springen vind ik wel steeds interessanter worden, en toevallig heb ik vorige week de stoute schoenen aangetrokken en ons ingeschreven voor onze eerste springwedstrijd. Het is behoorlijk buiten mijn comfortzone, maar we gaan er gewoon voor. Uiteindelijk is het belangrijkste dat we samen nog heel lang in goede gezondheid mogen genieten en leuke dingen kunnen doen.”
Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan