Column dressuurtrainer Henk Jan Vroom | “Ga je schamen allemaal”

Ongewenst

Iedereen valt over elkaar heen om de zweepslagen van Charlotte Dujardin gauw te veroordelen, voordat er een schijntje verdenking rijst dat je dat zelf ook zou doen. Een schrijfster op Facebook is het daar niet mee eens en neemt het dan ook op voor Charlotte Dujardin, “ik ben altijd fan van je geweest en nog steeds!” Dat is haar te prijzen, want het gaat er ook niet om Charlotte met pek en veren te besmeren. Het doel is wel om dit soort acties als ongewenst te bestempelen, nu en in de toekomst. Wat daar gebeurde kán gewoon niet, met welke bril je er ook naar kijkt.

Genormaliseerd?

Nu komt het gedeelte waar wat mij betreft de schoen wringt: het lijkt erop dat de schrijfster het slaan van het paard in deze situatie toch wat nuanceert. De reden dat ik me tegen één Facebook bericht zo hevig verzet is het feit dat dit bericht is geplaatst door een bekende amazone en, misschien wel erger, door veel bekende paardenmensen wordt bekrachtigd. Er zijn zóveel steunbetuigingen, dat ik vrees dat het slaan van paarden ongewild genormaliseerd wordt. Lees even met mij mee: de schrijfster stelt ”Ook ik vind dat je een paard nooit onnodig moet slaan, dat vinden we allemaal toch?” Mijn vraag is dan: “Is er dan ook zoiets als “nódig slaan”!?? Dat wordt daarmee wel gesuggereerd.

Respect

Vervolgens lijkt de schrijfster begrip te willen kweken door “het ook eens op een andere manier (te) bekijken.” Ze stelt, misschien wel terecht, dat het paard waarschijnlijk ongeschikt was voor het gevraagde. Ze noemt het paard een “traag beest”, (terminologie die mij zeer tegen de borst stuit en vooral gebruikt wordt in bepaalde onfrisse kringen) -of “gewoon te simpel om iets fatsoenlijk uit te voeren.” Een beetje respect graag! Is dat dan de reden om er maar op los te slaan?

Pijn in de portemonnee

Gelukkig eindigt ze haar betoog met een wijze conclusie: ”Charlotte had gewoon moeten zeggen. Lieve meid, je hebt een trage knol. Stap m uit, zet m in de trailer en ga naar huis.” Daar ben ik het wél mee eens. Ik had het anders gezegd, maar we moeten ophouden met alles uit een paard te willen halen dat daar gewoon niet geschikt voor is. Ook als dat flink pijn doet in de portemonnee of een kras geeft door het eergevoel van de ruiter.

Alles uit de kast?

De schrijfster echter gooit het over een andere boeg, ze vervolgt met de woorden: “Nee, ze trekt alles uit de kast. Pakt een zweep en probeert dat paard wel aan de gang te krijgen. Wat overigens, zelfs met zweep niet lukt.” Dank je de koekoek dat dat niet lukt, dat zou jij toch moeten weten, óff? Maar kennelijk heeft de schrijfster verstand van het slaan van dieren, want ze stelt vervolgens vast dat “Je kan ook aan de manier van slaan zien dat ze dat helemaal niet vaak doet!” It takes one to know one....

Kapot hobbelen

Ze vervolgt met te bekennen dat het toch wel bar en boos was wat daar gebeurde: “Nu heeft ze zeg maar heel veel geslagen, het paard was er niet zo erg van onder de indruk als al mijn bekenden op Facebook.” Ze stelt dan de retorische vraag : “Bedenk eens goed hoeveel paarden heb je zelf de laatste jaren kapot gehobbeld? Hoe staat je eigen paard erbij?” Waarmee ze suggereert dat het heel normaal is om ‘paarden kapot te hobbelen’, wat een rare conclusie en een misselijkmakende manier van spreken is dat zeg. En ik kan je ook een antwoord geven: “geeneen!!” ... ik hoop dat ze dat van haar eigen paarden ook kan zeggen...

Kortom, een erg onsmakelijk bericht van iemand die het normaal vindt om paarden ‘kapot te hobbelen’, en erger nog, een bericht dat door velen met applaus ontvangen wordt. Ga je schamen allemaal!