Mariska & Bolera: Van ponykamp tot podium

Dankzij haar enthousiasme en het enthousiasme van haar zussen kwam er een Shetlandpony: “Die pony stond achter mijn opa’s huis en was onze eerste stap in het echte verzorgen en rijden.”

Drie mensen, twee paarden

Mariska heeft twee zussen, die dus ook besmet waren met het paardenvirus. Toen de drie  zussen steeds groter werden, hadden ze een groter paard nodig. Dat werd Isabeau, een knappe Haflinger met een eigen willetje die door alle drie de zussen werd gereden en verzorgd. 

“Isabeau bood ons de mogelijkheid om samen te rijden en te groeien in ons rijden,” zegt Mariska. een paar jaar later werd de familie uitgebreid met Bolera de la Vera, een tweede paard, waardoor ze de mogelijkheid hadden om met z’n tweeën te rijden en nog meer avonturen samen te beleven.  Bolera is een PRE, schimmelmerrie, waar direct een enorme klik mee was. “Met Bolera konden we eindelijk met z’n tweeën tegelijk op pad, wat een groot verschil maakte in hoe we samen tijd doorbrachten.”

Boven je zenuwen uitkomen

Een wedstrijd starten vond Mariska heel spannend. Maar met de komst van Bolera en de steun van haar zussen en instructeur, vond ze de moed om te beginnen met wedstrijd rijden. “Mijn eerste wedstrijd met Bolera was een openbaring,” vertelt Mariska. “Ondanks de zenuwen, haalden we twee winstpunten. Het was een bevestiging dat we op de juiste weg waren.”

Mariska Medinilla’s verhaal is niet alleen een illustratie van persoonlijke groei, maar ook van de diepe banden die gevormd kunnen worden tussen ruiter en paard en hoe leuk het kan zijn om dat samen met je familie te beleven. “Nu we eenmaal begonnen zijn, hopen we nog vele mooie wedstrijden te rijden en niet te vergeten nog heel veel plezier te hebben met de paarden”, besluit ze gedreven.

Tekst: Jasper Moerland

Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan

Foto: Vdbfotografie