Evi Metzelaar: “Focussen op de dingen die ik wél kan doen”

Evi rijdt vanaf jongs af aan. Ze was zeven jaar oud toen ze begon. Op 1 november 2022, was ze vijftien jaar oud toen ze van haar pony viel. “Die had ik op dat moment twee jaar en ik had heel veel plezier met haar. Die bepaalde dag had hij een weekje stilgestaan. Ik pakte haar dus weer op, maar tijdens het rijden schrok ze en sprong opzij. Wat er precies gebeurd is weet ik niet, maar ik viel er in ieder geval vanaf”, vertelt Evi. Er was niemand in de buurt die het heeft zien gebeuren.

Val

“Uiteindelijk lag ik tussen de bakrand en de hoefslag in. Ik had wat last van mijn hoofd, maar verder ging het wel. De dag erna ging ik naar school, maar daar kreeg ik heel veel last van mijn hoofd. Die avond ging ik weer rijden, maar toen viel ik er wéér af. Toen dacht ik: ‘Shit, dit is niet goed’.” Evi ging dus naar huis en de hoofdpijn nam toe. Haar moeder nam contact op met de huisarts, maar die zei dat het door middel van rust moest herstellen.

“Hij gaf me zes weken de tijd, daarna zou ik weer de oude zijn. De dag erna wilde ik naar school, want ik had toestweek. Maar ik kon geen licht verdragen en kon niet rechtop zitten of lopen, dan viel ik al weg. Ik heb een week lang met de gordijnen dicht op bed gelegen, ik kon niet eens naar mijn telefoon kijken. Het licht daarvan was te fel en te intens.”

Geen controle

Evi bleef uiteindelijk een maand lang thuis. “Ik moest zelfs opnieuw leren lopen, dat was heel gek. Ik had totaal geen controle over mijn eigen lichaam. Mijn moeder belde destijds dagelijks met de huisarts, maar hij bleef volhouden dat het vanzelf overging. Dat was wel pittig.”

Pas na die zes weken werd er actie ondernomen. “Dat was de tijd die de huisarts me had gegeven, daarna zou ik weer de oude moeten zijn. Maar na zes weken was ik nog niet naar buiten geweest, laat staan dat ik naar school was gegaan. Ik kon gelukkig wel weer lopen en wat licht verdragen, maar daar was het dan ook mee gezegd. Daarna zijn we pas bij de huisarts langsgegaan, omdat hij me toch wel wilde zien. Hij schrok ervan hoe ik erbij zat en verwees me door naar het ziekenhuis. Ik was allang blij dat ik het gered had tot de huisartsenpraktijk toen.”

Rustig aan doen

Evi ging naar een neuroloog. “Zijn advies was dat ik rustig aan moest doen, dat hij niks voor me kon betekenen. We zijn toen zelf op het internet gaan zoeken naar behandelingen. We zijn het hele land afgereisd naar praktijken en behandelaren die me verder wilden helpen. Niet alles heeft geholpen, maar door alles in totaal heeft het wel zijn steentje bijgedragen.”

Inmiddels zijn we dus ongeveer twee jaar verder. Evi heeft tot op de dag van vandaag chronisch hoofdpijn, heeft moeite met licht en drukke omgevingen, kan maar een korte schermtijd verdragen. “Doordat ik, vooral in de beginperiode, veel wegviel raakte ik het vertrouwen in het rijden kwijt. Als je natuurlijk al wat aan je hoofd hebt, is het niet goed als je telkens van een paard of pony valt. In het ziekenhuis adviseerden ze om te stoppen met paardrijden en nadat ik er afgelopen zomer twee keer kort achter elkaar vanaf viel, besloot ik ernaar te luisteren. We hebben toen mijn pony verkocht, dat was heel verdrietig.”

Bijrijden

“Ik bleef wel een beetje rondkijken, want ik wilde niet volledig stoppen met rijden. Het leek me wel goed om één of twee keer te blijven rijden op een heel rustig en stabiel paard. Zodoende kwam ik een advertentie tegen van iemand in de buurt die een bijrijder zocht. Dat was perfect, want dan had ik niet de zorg voor een eigen paard en de verantwoordelijkheid om regelmatig te rijden, maar dan kon ik wel nog mijn hobby beoefenen. Ik besloot dus kennis te gaan maken, en dat bleek een hele goede match. Ik heb mijn plezier in het rijden weer teruggevonden.”

Evi ging onlangs nog langs bij de neuroloog. “Hij gaf aan dat de kans dat mijn hoofdpijn en de overige klachten die ik nu heb weggaan, heel klein zijn. Ik ga nog altijd niet volledig naar school, dat lukt gewoon nog niet. Maar ik blijf me focussen op de dingen die ik wel kan doen. Ik hoop dat ik beetje bij beetje nog wel wat vooruitgang in mijn herstel boek. Maar het maar de vraag of dat nog gaat gebeuren. Ik blijf gewoon rustig aan doen, dan zie ik wel wat de toekomst me brengt.”

Bron: De Hoefslag, overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan

Foto: Kimberleyderksfotografie