Michenou: “Van kinderdroomvakantie naar mijn eigen pony”

“Ik leerde paardrijden op een manege, zoals zovelen”, begint Michenou haar verhaal. “We pas op iets latere leeftijd, omdat ik vroeger band was voor zo ongeveer alle dieren. Toch trok het me wel, de paarden. Toen een vriendinnetje van me ook op paardrijden wilde is het balletje gaan rollen. Ik kwam er toen achter dat ik óp het paard niet zo bang was, maar vooral ernaast. Het poetsen bijvoorbeeld vond ik op het begin onwijs spannend.”

Camping

Beetje bij beetje groeide het zelfvertrouwen van Michenou. “Ik begon het steeds leuker te vinden, vooral de buitenritten. Zodoende besloten mijn ouders dat het leuk zou zijn om op vakantie te gaan naar een camping in Frankrijk, waar ik kon paardrijden. Dit werd het begin van een heel mooi verhaal, want ik ben tien jaar lang teruggekomen naar die camping!”

Michenou reed daar veel verschillende paarden, waaronder Macho. “De eerste jaren kwam ik er echt als campinggast, dat groeide met de jaren uit naar hulp bij de verzorging van de paarden en het helpen begeleiden van de ritten. Zo doende reed ik Macho dus ook regelmatig, hij was een perfect voorrijpaard. Door alle jaren dat ik daar was, werd het een tweede thuis. De mensen waren er super aardig, het was echt een warm bad waarin je terecht kwam als je arriveerde.”

Macho

“Macho is het best gelukte ongelukje, zo noemden zijn eigenaren hem. Macho zijn moeder is verwekt doordat er een hele knappe Arabier hengst in de weide bij een Welsh-pony kwam. Daaruit volgde Macho zijn moeder. Vervolgens heeft ook Macho zijn vader goede ontsnappingstechnieken gehad, waardoor zijn moeder drachtig werd van Macho. Deze bijzondere combinatie maakt dat Macho extreem braaf, stabiel en lief is. Hij is niet snel onder de indruk van dingen maar houdt wel van racen. Dat was precies wat ik destijds nodig had, hij was de speld in de hooiberg.”

Michenou heeft vaak grappende gezegd: ‘Ooit neem ik Macho mee naar Nederland’. Dat was natuurlijk helemaal niet serieus bedoeld, maar het leek me natuurlijk wel super gaaf. Op een gegeven moment vertelde de boer die tegenover me woont, dat hij een extra paard zocht, als maatje voor bij die van hem. Ik grapte tegen mijn vriend dat het misschien wel tijd werd om, na al die jaren, op zoek te gaan naar een eigen paard. Daarna deed ik er nog een schepje bovenop, dat het dan natuurlijk wel Macho moest worden. Twee weken later belde de eigenaren van de camping in Frankrijk me op, om te vertellen dat de camping, inclusief alle paarden, verkocht was. Achteraf hadden de eigenaren me Macho graag willen laten kopen, maar dat ging niet meer. De deal was al rond.”

Uit het oog verloren

“Ik ben daar toen, tijdens corona, voor de laatste keer geweest. Ik heb toen bij de nieuwe eigenaren nog gevraagd of ik hem over kon kopen, maar dat ging niet. Ze wilden specifiek Macho niet kwijt, omdat hij zo’n fijne pony was. Toen ik er dus voor de laatste keer was ging ik terug naar Nederland met het idee dat ik Macho nooit meer zou zien..”

Toch bleek niets minder waar. “Een paar dagen na thuiskomst uit Frankrijk belde de oude eigenaar me op met de boodschap: ‘Je moet nu een bod uitbrengen, dan gaan ze hem aan je verkopen’. Het was een soort rollercoaster, ik snapte er niets van. Uiteindelijk is het dus toch gelukt, ik ben gelijk het transport gaan regelen en op zoek gegaan naar stalling. Dat was echt een droom die uitkwam, ik had de hoop al opgegeven.”

Cultuurshock

De start samen met Macho als eerste eigen paard was lastig. “Het was natuurlijk ook een flinke cultuurshock voor Macho om op zijn 20e te verhuizen van Frankrijk naar Nederland.” Uiteindelijk kwam het gelukkig helemaal goed en heeft hij hier een fijn nieuw huisje gevonden. “We konden samen genieten van prachtige buitenritten waarop Macho het liefste weer heerlijk zoals vanouds op kop liep. Zo hebben we mening ruiter leren buitenrijden met hun paard en voelde ik me opeens weer die begeleiding van toen. We hebben zelfs meerdere vakanties naar de Veluwe mogen maken, iets waarmee echt een droom van me uitkwam.”

Met zijn leeftijd kwamen helaas ook de nodige kwalen om de hoek kijken en gevoelige longen, PPID en artrose bleven niet onbekend. “Gelukkig heb ik alles voor die lieve pony over en is hij echt mijn maatje. Helaas is hij niet meer zo fit als voorheen. We hadden beide graag nog veel langer veel mooie ritten samen gemaakt, maar die 3,5 jaar pakken ze ons in ieder geval niet meer af. We kijken nu per dag hoe het gaat en probeer ik zoveel mogelijk van hem te genieten en ik hoop nog voor vele jaren. Dat hij hier in Nederland is en echt van mij is kan ik na die 4 jaar eigenlijk nog steeds niet helemaal bevatten. Het was iets waarvan ik ooit alleen maar durfde te dromen en het is gewoon de werkelijkheid geworden”

Michenou heeft nog steeds contact van de oude camping eigenaren. “We bellen regelmatig. De bedoeling is dat ik binnenkort nog eens bij ze langs ga. Het zijn echt geweldig mensen, ik ben hen onwijs dankbaar voor de leuke tijd die ik bij hen had en de geweldige kans die ze me hebben gegeven.”

Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan
Foto: Privebezit